Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2009

Ελλάς τέλος; (Α)

του Κωνσταντίνου Ρωμανού

Πολιτιστική ταυτότητα
Ο πολύς Φουκουγιάμα αναφερόμενος πρόσφατα στην εξέγερση των γκέτο των μεταναστών στη Γαλλία, έφερε στη συζήτηση περί αιτίων, μία νέα προοπτική: ενώ οι περισσότεροι αναλυτές επικεντρώνονται σε οικονομικές αιτιάσεις του φαινομένου (ανεργία, φτώχεια, κακές συνθήκες διαβίωσης) ο Φουκουγιάμα εστιάζει στην πολιτιστική ταυτότητα. Τα ευρωπαϊκά έθνη, μας εξηγεί, έχουν ταυτότητες που βασίζονται στην ιστορία, το έδαφος και το αίμα -«σκληρές» ταυτότητες θα έλεγε κανείς- στις οποίες ο ξένος είναι αδύνατο να συμμετέχει και αν το ήθελε. Επειδή οι αλλοδαποί με ευρωπαϊκές υπηκοότητες αλλά χωρίς αληθινή πατρίδα -εκτός από την παγκόσμια κοινότητα των πιστών του Ισλάμ- είναι το λίκνο της τρομοκρατίας που εξάγεται στην Αμερική, ζητούμενο είναι τα ευρωπαϊκά έθνη να επαναπροσδιορίσουν την εθνική τους ταυτότητα -προφανώς αφαιρώντας από αυτήν αίμα, έδαφος και ιστορικότητα- ούτως ώστε οι αλλοδαποί να «χωρούν» σ’αυτήν. Ως υπόδειγμα προς τη σωστή κατεύθυνση τίθεται το χωνευτήρι των λαών, η Αμερική.
Προτείνει ακόμα ο Φουκουγιάμα σκληρότερα μέτρα κατά των εξτρεμιστών, καταστολή. Αν αυτά τα πράγματα δεν γίνουν, η Ευρώπη θα έχει πρόβλημα με τη δημοκρατία και θα συνεχίζει να εξάγει τρομοκρατία.
Η ανάλυση αυτή υπερέχει από τις οικονομικιστικές προσεγγίσεις κατά το ότι εξηγεί, γιατί ειδικά οι «μετανάστες» (και όχι γενικά οι πάσης φύσεως «φτωχοί») εξηγέρθησαν στη Γαλλία. Πέραν αυτού υπέρ της έχει τη διαπίστωση ότι η δημοκρατία δεν λειτουργεί σε ετερογενή αλλά αντιθέτως σε ομοιογενή και ομογενή σύνολα, πράγμα που συνήθως παραβλέπουν οι ενθουσιώδεις απόστολοι της «πολυπολιτισμικότητας». (Γι αυτό άλλωστε η αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία έθετε τόσους φραγμούς στους μετοίκους που φιλοδοξούσαν να αποκτήσουν την ιδιότητα του πολίτη). Εάν όμως οι εθνικές ταυτότητες των ευρωπαίων χάσουν κάθε ουσιαστικό στοιχείο που δένει τους ανθρώπους μεταξύ τους, αν οι πατρίδες γίνουν το φολκλόρ μίας «παγκοσμιοποιημένης» κοινωνίας αποτελούμενης από άτομα «πολίτες» χωρίς ποιοτική διαφοροποίηση, αν το σύστημα των εθνών αντικατασταθεί από το σύστημα μίας τεράστιας πολυεθνικής αγοράς, τότε η δημοκρατία θα γίνει εφικτή; Ή μήπως η δικτατορία; Αυτό δεν έχει ίσως ερευνηθεί ακόμα επαρκώς.
Ο Φουκουγιάμα στο μικρό του άρθρο δεν εξηγεί εν τούτοις τίνι τρόπω θα τα καταφέρουν οι Ευρωπαίοι στον αστερισμό της παγκοσμιοποίησης να ξεχάσουν τις εθνικές τους ταυτότητες, προκειμένου να συνυπάρξουν ειρηνικά μέσα στα εδάφη τους με τους έξωθεν. Όμως μπορούμε να υποψιασθούμε την απάντηση στο καυτό αυτό ερώτημα, αν στρέψομε την προσοχή μας σε μία μικρή ευρωπαϊκή χώρα πέραν των κοινών συνόρων της Ευρώπης: την Ελλάδα!

Η Ελλάδα πρωτοπόρος
Όντως η Ελλάδα έχει να επιδείξει «προόδους» προς την κατεύθυνση μίας πολιτικοκοινωνικής παγκοσμιοποίησης που την καθιστά, στο πνεύμα του Φουκουγιάμα, πρωτοπορία στην Ευρώπη. Ας δούμε τα αντικειμενικά στοιχεία:
Πρώτον. Η Ελλάδα απορρόφησε σε ένα μικρό κλάσμα του χρόνου σε σύγκριση με άλλα κράτη (π.χ. σε δέκα πέντε χρόνια η Ελλάδα, ενώ σε πενήντα χρόνια η Γερμανία και εκατόν πενήντα η Γαλλία) τον υπερδιπλάσιο αριθμό μεταναστών από αυτά. Βεβαίως γνωρίζουμε ότι στην Ελλάδα δεν μας δίνουν αξιόπιστα στατιστικά στοιχεία περί του αριθμού των αλλοδαπών, όπως αποδεικνύεται συν τοις άλλοις από την τελευταία έρευνα του Παντείου. Ενώ κατά την ομολογία των ειδικών ήταν ιδιαίτερα δυσχερής λόγω μεθοδολογικών προβλημάτων που προέκυψαν από το ποιος θεωρείται σήμερα «αλλοδαπός» (μετά από τρεις αλλεπάλληλες νομιμοποιήσεις), εν τούτοις κατέληξε σε ένα αριθμό διπλάσιο από αυτόν που πρότινος ίσχυε επισήμως, ήτοι 1,5 εκατομμύρια, δηλαδή το 1/6 του ελληνικού πληθυσμού των 9 εκατομμυρίων της προμεταναστευτικής Ελλάδας. Δεν θα εκπλαγούμε καθόλου (επί τη βάσει άλλων ενδείξεων) αν στο μέλλον πληροφορηθούμε ότι ο πραγματικός αριθμός είναι πολύ μεγαλύτερος.
Όπως και να είναι τα πράγματα, σε σχέση με το 9% αλλοδαπών που συγκέντρωσε συνολικά τη μεταπολεμική περίοδο μία χώρα με βαριά βιομηχανία, η Γερμανία, η Ελλάδα παρουσιάζει στον τομέα αυτό μία ασυγκρίτως υπέρτερη απορροφητικότητα.
Δεύτερον. Η Ελλάδα αποτελεί υπόδειγμα «σκληρής» εθνικής ταυτότητας εφόσον από το 1922 διαθέτει ένα συμπαγή πληθυσμό ελληνικής ιθαγένειας που εκτός από τη γλώσσα, το «αίμα» και την «ιστορία» (Φουκουγιάμα), συνέχεται από το ελληνορθόδοξο θρήσκευμα (σημαντικό, κατά Huntington, συστατικό πολεμικής ταυτότητας). Η Ελλάδα επομένως εμπεριέχει, ως ιστορική επιβίωση, δύο ισχυρά ιδρυτικά σύμβολα του ευρωπαϊκού πολιτισμού, την «Αθήνα» και την «Ιερουσαλήμ». Μία τέτοια ισχυρή ταυτότητα αποτελεί πρόκληση, στο πνεύμα του Φουκουγιάμα, για το εγχείρημα της «πολυπολιτισμικότητας». Αν η τελευταία επιτευχθεί εδώ, τα διδάγματα και οι προοπτικές που ανοίγονται θα είναι σημαντικά.
Ένα ιστορικό «πείραμα» δεν μπορεί, από τη φύση του, να ελεγχθεί απόλυτα όπως στη θετική επιστήμη, αλλά και εδώ ο κατά το δυνατόν έλεγχος των παραμέτρων είναι επιθυμητός. Ευτυχώς, στην περίπτωση της Ελλάδας, τόσο η ακραία γεωγραφική της θέση όσο η ακατανόητη γλώσσα της διασφαλίζουν τη μικρή ορατότητα των εδώ τεκταινόμενων από την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη -αν και όχι βεβαίως από τα κέντρα αποφάσεων της Ευρώπης ή της Αμερικής.
Επιδοτούμενη πολυπολιτισμική ιδεολογία
Πώς «επαναπροσδιορίζεται» η εθνική ταυτότητα μίας χώρας, για να επανέλθουμε στην αρχική ερώτηση; Μια ματιά στην Ελλάδα επιβεβαιώνει τη σημασία μίας παραμέτρου που όλοι υποπτευόμεθα, της Παιδείας. Η άμβλυνση όλων εκείνων των στοιχείων της ελληνικής ιστορίας που ενδέχεται σήμερα να ενοχλήσουν τους «γείτονες» της Ελλάδας (Βεβαίως αυτοί οι γείτονες διατηρούν εις το ακέραιο στα σχολικά τους βιβλία την εικόνα της Ελλάδας ως ιστορικού εχθρού που έχει συν τοις άλλοις κλέψει τα εθνικά τους εδάφη (Τσαμουριά, Μακεδονία, Δυτική Θράκη, Ανατολικό Αιγαίο)) όπως της μνείας των διαπραχθέντων εγκλημάτων κατά του Ελληνισμού, -ενώ αντιθέτως εις το όνομα της αντικειμενικότητας γίνεται μνεία των ελληνικών ατοπημάτων- ή της ελληνικής υπερηφάνειας και αγάπης για την πατρίδα που καταγγέλλονται ως εθνικισμός, πατριδοκαπηλία και προσβολή κατά του επίσης ελληνικού ιδεώδους της πανανθρώπινης αλληλεγγύης. Τέλος τα αφειδώς επιδοτούμενα προγράμματα πολυπολιτισμικής παιδείας στα παιδαγωγικά τμήματα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και τα σχολεία, όπου πρυτανεύει η αγγλοσαξονική political correctness, με τη δημοκρατική της εμμονή στην ισοτιμία όλων των πολιτισμών. (Εδώ διαφεύγει ένα σημαντικό σημείο που τόνισε ο Καστοριάδης, ότι η προνομιακή ενασχόληση του προσώπου με το δικό του πολιτισμό δεν συνεπάγεται κατ’ανάγκην απαξίωση του άλλου, αλλά νομιμοποιείται απόλυτα από την επιταγή της αυτογνωσίας).
Σημείωση: Αν ο πολιτισμός είναι αγαθόν, τότε για μία απλοϊκή σκέψη ο πολύ-πολιτισμός είναι αγαθόν εις τη δευτέραν δύναμιν).
Βεβαίως η διάχυση της πολυπολιτισμικής ιδεολογίας δεν επιτυγχάνεται μόνο δια της σχολικής παιδείας αλλά και της εξωσχολικής. Η τελευταία έχει δια των ΜΜΕ επί πλέον τη δυνατότητα να επηρεάζει ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού. Τα μηνύματα από το χώρο της κατεστημένης πολιτικής διδάσκουν ότι η πεποίθηση πως η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες είναι ρατσιστική πλάνη, ενώ στη διευρυμένη καταναλωτική σφαίρα, ζητούμενο είναι η επίδειξη ενός ψευτοκοσμοπολίτικου “life style” για ανερχόμενους μικροαστούς με σπαστά αγγλικά οι οποίοι φαντασιακά έχουν προ πολλού εγκαταλείψει την επαρχιακή Ελλάδα για το Beverly Hills. Εδώ το σύνθημα «πολυπολιτισμική» Ελλάδα παραπέμπει μαγικά στον ποθητό κοσμοπολιτισμό, που να! Επιτέλους έρχεται να κοσμήσει την κατοικία μας, όπως «στην υπόλοιπη Ευρώπη»…

Ο εποικισμός της εθνικής επικράτειας
Όσο περισσότεροι μετανάστες έρχονται για να γίνουν «συμπολίτες» μας, τόσο μεγαλώνει η απόσταση ασφαλείας από το στίγμα της μίζερης, επαρχιώτικης ελληνικότητας. Ότι οι ταλαίπωροι μετανάστες δεν θα φέρουν τελικά τους επίδοξους κοσμοπολίτες μας πιο κοντά στο Παρίσι και τη Νέα Υόρκη αλλά στα Βαλκάνια επί τουρκοκρατίας, ότι θα τους διδάξουν όχι Αγγλικά και Γαλλικά αλλά Αλβανικά, Βουλγάρικα και Σουαχέλι, ότι αντί να λαμπρύνουν την Αθήνα με αγγλικά πάρκα και γερμανικές νεοκλασικές βίλες, μεταλλάσσουν τελικά τις πάλαι ποτέ νοικοκυρεμένες αστικές συνοικίες της σε γκρίζους αδιαπέραστους προσφυγικούς συνοικισμούς όπου διαχέονται χίλιες και μία βαρβαρικές λαλιές -ε, αυτά και τα παρόμοια θα τα πληροφορηθούν εν καιρώ οι κοσμοπολίτες μας, το αργότερο όταν θα τους έχει πάρει η τράπεζα το διαμέρισμα, το αυτοκίνητο και την πιστωτική κάρτα και βγουν πεζή στο δρόμο να αναζητήσουν εργασία από τους νέους βαλκάνιους εργοδότες τους.
Η πλύση εγκεφάλου δια της παιδείας που πρωτίστως επηρεάζει την εύπλαστη νεολαία και δευτερόντως τον λοιπό πληθυσμό, παρά ταύτα δεν επαρκεί για την άμεση επιτυχία του πειράματος της εθνοκτονίας σε μία χώρα, εφόσον θα παρέλθουν πολλά χρόνια έως ότου η νέα «κοσμοπολίτικη» νεολαία γίνει εξουσία. Επί πλέον υπάρχουν όρια στη δύναμη της απλής προπαγάνδας να μεταλλάξει κατεστημένες συνήθειες. Για να συντελεσθεί η μετάλλαξη του εθνικού κράτους σε πολυεθνικό, πρώτα από όλα είναι αναγκαίο να δημιουργηθούν τετελεσμένα γεγονότα, όπως είναι ο εποικισμός της εθνικής επικράτειας από εκατομμύρια αλλοδαπών((Η Ελλάδα) από χώρα αποστολής μεταναστών έχει μετατραπεί σε αποδέκτη ενός τεράστιου μεταναστευτικού κύματος, που μοιραία τροποποίησε την προσωπικότητά της προσδίδοντας στον εθνικά ομοιογενή χαρακτήρα τις «πολυπολιτισμικές διαστάσεις»’ («Η Βραδυνή της Κυριακής» 13 Νοεμβρίου 2005, σελ 6,7)) και η πολιτική θωράκιση της μονιμότητας της παρουσίας τους. Για να επιτευχθούν οι στόχοι αυτοί στα πλαίσια ενός οργανωμένου κράτους με φυλασσόμενα σύνορα, εσωτερική αστυνόμευση, νομικό καθεστώς, ιστορικούς θεσμούς και υλικοτεχνική υποδομή, αναγκαία είναι η θέληση και αυτενέργεια της διοίκησης με την παράλληλη παθητικότητα του πληθυσμού. Μόνο στην περίπτωση κατάρρευσης ενός κράτους ως επακόλουθο ενός πολέμου, επανάστασης ή εκτεταμένης φυσικής καταστροφής είναι δυνατόν παρά τη θέληση των ιθυνόντων να εξουδετερωθούν προσωρινά οι μηχανισμοί συνοχής και αμύνης, δηλαδή αυτοσυντήρησης μίας οργανωμένης κοινωνίας. Εάν τέτοιοι λόγοι ανωτέρας βίας δεν συντρέχουν, τότε μόνο μία εκτεταμένη συνομωσία στο κέντρο του κρατικού μηχανισμού μπορεί να επιφέρει την μετάλλαξη ή και την εξαφάνιση του Κράτους-έθνους. Αν ο στόχος αυτός συναρτάται με το επιμελώς ασαφές project της παγκοσμιοποίησης, η αναγκαιότητα των καταλλήλων μέσων για την επίτευξή του γίνεται κατανοητή. Όντως στη μικρή Ελλάδα, περιθώριο της Ευρώπης, η συναίνεση των στελεχών του μεγαλύτερου μέρους του πολιτικού φάσματος από τα δεξιά προς τα αριστερά ως προς το ευκταίον της πολυπολιτισμικότητας είναι εντυπωσιακή και υπερβαίνει οτιδήποτε γνωρίζουμε από την Ευρώπη. Ιδιαίτερα προφανές γίνεται αυτό από την αύξουσα εμφατικότητα με την οποία εκδηλώνουν την πίστη τους προς αυτή όσο η πολυπολιτισμικότητα τίθεται εν αμφιβόλω στην Ευρώπη. «Η Ελλάδα δεν είναι Γαλλία» (metro, 17 Νοεμβρίου 2005, σελ 5) αναφωνούν, βέβαιοι ότι ποτέ δεν θα διαταραχθεί η ειρηνική συνύπαρξη Ελλήνων και αλλοεθνών στα προνομιούχα εδάφη μας. Προφανώς ούτε Ολλανδία είναι η Ελλάδα, εφόσον –πιο φιλελεύθερη αυτή από την πιο φιλελεύθερη χώρα της Ευρώπης- προσκαλεί και άλλους αλλοδαπούς να την εποικίσουν, ενώ η Ολλανδία (και άλλες χώρες μαζί με αυτήν) ήδη αναστοχάζεται επί της λύσης μίας μηδενικής μετανάστευσης.
Όχι λοιπόν, επί του προκειμένου η Ελλάδα δεν είναι Γαλλία, Ολλανδία, Γερμανία, δεν είναι Ευρώπη γενικότερα. Και πώς θα μπορούσε να ήταν; Ενώ η μετανάστευση π.χ. στην Γερμανία συντελείται με δημοκρατική διαφάνεια δηλαδή συνεχή και αδιάλειπτο δημόσιο διάλογο των πολιτικών δυνάμεων πάνω στη μεταναστευτική πολιτική υπό το πρίσμα του εθνικού συμφέροντος, στην Ελλάδα ο μαζικότερος εποικισμός των νεωτέρων χρόνων των πόλεων και της υπαίθρου από αλλοεθνείς έλαβε χώρα ανεπαισθήτως, αυτομάτως, χωρίς πολιτική αντιπαράθεση, δίχως να συζητηθεί η σκοπιμότητα ή να ερωτηθεί ο λαός.
Αναπάντητα ερωτήματα
«Τα στοιχειώδη ερωτήματα, στα οποία πρέπει να δοθούν απαντήσεις προκειμένου η Ελλάδα να διαμορφώσει μία μεταναστευτική πολιτική που θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα της χώρας», μας εξηγεί λιτά και νηφάλια ο καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας κ. Θεόδωρος Λιανός είναι τα εξής:
(α) Χρειαζόμαστε μετανάστες; Αν ναι, πόσους; (β) Από ποιες χώρες είναι σκόπιμο να προέρχονται οι μετανάστες και σε ποια αναλογία; Η μεγάλη συγκέντρωση μεταναστών από μία χώρα είναι κακή πολιτική; Το γεγονός ότι οι Αλβανοί μετανάστες αποτελούν το 55% του συνόλου είναι επικίνδυνο για τη χώρα μας; (γ) Ποια επαγγέλματα χρειαζόμαστε και, συνεπώς, ποια εκπαίδευση θέλουμε να έχουν οι μετανάστες που επιθυμούν να εργασθούν στη χώρα μας; (δ) Πώς γίνεται η επιλογή μεταναστών; Υπάρχει ένα σύστημα μορίων που ευνοεί ή αποκλείει όσους έχουν ορισμένα χαρακτηριστικά (π.χ. μόρφωση, ηλικία, φύλο, θρησκεία, κλπ) ή δεχόμαστε μετανάστες ανάλογα με την προσφορά τους ή τυχαίως ή με κάποιο άλλο τρόπο; (ε) Για πόσο χρονικό διάστημα παρέχεται η άδεια παραμονής ή εργασίας; Θέλουμε εποχικούς μετανάστες ή για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα; (στ) Πώς αντιμετωπίζουμε τις περιπτώσεις εκείνων που ζουν στη χώρα μας πολλά χρόνια και έχουν εδώ τις οικογένειές τους και τα παιδιά τους σε ελληνικά σχολεία; Χορηγούμε μόνιμη διαμονή ή προβαίνουμε σε παροχή πολιτικών δικαιωμάτων; Αξίζει να αναφερθεί ότι οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα πρέπει να προκύπτουν με βάση ένα σταθερό προσανατολισμό, δηλαδή το συμφέρον της χώρας. Αυτό χρειάζεται να τονισθεί διότι υπάρχουν πολλοί που βλέπουν την παραμονή των μεταναστών ως φιλανθρωπικό ζήτημα και θεωρούν ότι είμαστε υποχρεωμένοι να δεχθούμε μετανάστες, πράγμα βέβαια που είναι παράλογο και επικίνδυνο… Η μεταναστευτική πολιτική της χώρας μας πρέπει να εξασφαλίζει τα συμφέροντα, εθνικά πολιτιστικά και οικονομικά της χώρας, του παρόντος αλλά και του μέλλοντος (Θεοδώρου Π. Λιανού, «Μία βόμβα στα χέρια μας» «Το Βήμα»28 Αυγούστου 2005).
Ενώ σε μία Ευρωπαϊκή χώρα όπως την Γερμανία η είσοδος του μετανάστη στη χώρα οφείλει να είναι σύννομη και στην αντίθετη περίπτωση θα απελαθεί, στην Ελλάδα όπου το 90% εισέρχεται παράνομα, αντιθέτως, απαγορεύθηκε στο τρέχον έτος η απέλαση δια νόμου! Ταυτόχρονα το μεγαλύτερο μέρος, αν όχι το σύνολο των πολιτικών μας δυνάμεων, από την εξωκοινοβουλευτική αριστερά ως ένα τμήμα της δεξιάς, αλλά και οι εκπρόσωποι του νομικού μας πολιτισμού, όπως ο Συνήγορος του Πολίτη, σε θαυμαστή σύμπνοια απαιτούν την «νομιμοποίηση»όλων των παρανόμων αδιακρίτως.(Με επείγουσα επιστολή του προς την Πρόεδρο της Βουλής Άννα Ψαρούδα Μπενάκη ο Συνήγορος του Πολίτη Καθηγητής Γιώργος Κομίνης επεσήμανε την «αντίφαση του γεγονότος τη μία πλευρά να υπάρχει στόχος τακτοποίησης όλων των αλλοδαπών που αποδεδειγμένα διαμένουν στη χώρα μας τον τελευταίο χρόνο με το γεγονός ότι ορίζεται ως αποκλειστικός τρόπος απόδειξης αυτού του χρόνου η θεώρηση εισόδου του διαβατηρίου καθώς η εφαρμογή αυτής της ρύθμισης θα απέκλειε έναν πολύ μεγάλο αριθμό μεταναστών». (Ελευθεροτυπία, 7 Ιουλίου 2005, σελ 48),
Θαυμάσια! Ο «Συνήγορος του Πολίτη» προτείνει να νομιμοποιούνται και αυτοί να καταστρατηγούν τους νόμους της χώρας εισερχόμενοι άνευ διαβατηρίου ή ελέγχου του διαβατηρίου! Κατόπιν αυτού γιατί να απορήσει κανείς όταν μέσα στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών σε συνέντευξη Τύπου καταγγέλλεται την ίδια μέρα η «μερική» νομιμοποίηση των παρανόμων μεταναστών που δεν είναι άλλο από «διακρίσεις» σε βάρος των μεταναστών; (Από τις οργανώσεις: «Φόρουμ μεταναστών», «Συντονιστικό Αντιρατσιστικών Οργανώσεων και Κοινοτήτων», «Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ» συνδικαλιστικές αριστερές οργανώσεις και ΥΡΕ-Ελευθεροτυπία 7 Ιουλίου 2005, σελ 48)) Τελευταία υψηλό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ υπερθεμάτισε, αποκαλώντας «φασίστες» όσους Έλληνες αρνούνται την υπηκοότητα στους μετανάστες και αυτό ενώ ταυτόχρονα το ίδιο στέλεχος αναγνώρισε ότι οι ταραχές στη Γαλλία ήταν έργο μεταναστών πού ήδη είχαν ιδιότητα του Γάλλου πολίτη («Ελευθεροτυπία» 16 Νοεμβρίου . Δηλαδή εδώ ενδέχεται η υπηκοότητα όχι να αποτρέψει, αλλά αντιθέτως να ενθαρρύνει τον ταραξία (εφ’ όσον του παρέχει νομική προστασία), η υπηκοότητα(!) είναι παραταύτα η σωστή κίνηση για την Ελλάδα. Πώς αυτό; Μα διότι η Ελλάδα θα «εντάξει» στην κοινωνία τρεις φορές περισσότερους μετανάστες, χωρίς τα προβλήματα της Γαλλίας. Τίνι τρόπω; Μα με τις μεγαλύτερες παροχές που η Ελλάδα θα τους προσφέρει όντας φτωχότερη, με μεγαλύτερη ανεργία, χειρότερη παιδεία, ελλιπέστερη κοινωνική πρόνοια κλπ. απ’ ότι η Γαλλία! Αξίζουμε άραγε αυτή τη λογική οι Έλληνες; Και όμως αυτό πιστεύει ο ίδιος ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ όταν επισημαίνει ότι η ουσιαστική «ένταξη» στην ελληνική κοινωνία των μεταναστών δεύτερης και τρίτης γενιάς «αποτελεί βασική προϋπόθεση για την ασφάλεια όλων των πολιτών». («Η Καθημερινή» 13 Νοεμβρίου 2005, σελ. 11)
Τα επιχειρήματα υπέρ της μεταναστευτικής λαίλαπας διακρίνονται από αξιοσημείωτη προχειρότητα. Συνήθως προβάλλουν μισές αλήθειες, όπως: μα χρειάζονται μετανάστες, διότι η Ελλάδα υποφέρει από υπογεννητικότητα. Ναι, όλη η Ευρώπη παρουσιάζει υπογεννητικότητα, αλλά δεν διανοήθηκε π.χ. η Γερμανία με δείκτη υπογεννητικότητας 1,4 να εισάγει στο εθνικό της έδαφος 20 εκατομμύρια μετανάστες (επί συνολικού πληθυσμού 82 εκατομμυρίων) για να καλύψει το κενό σε ανθρώπινο υλικό.
Παρόλο που δεν είναι εύκολο να δει κανείς πώς η Ελλάδα με τις συγκριτικές αδυναμίες της θα ικανοποιήσει έναν ανεξέλεγκτο αριθμό μεταναστών, η Ελλάδα αισιόδοξα προχωράει και τολμάει. Η άδεια διαμονής των παρανόμων δεν προϋποθέτει να είναι το διαβατήριό τους σε ισχύ και επεκτείνεται σε όσους είχε απορριφθεί η αίτηση για άσυλο, ή σε όσους έχουν καταδικασθεί από το δικαστήριο ανηλίκων. Η πράσινη κάρτα και η πλήρης υγειονομική κάλυψη για όλους τους μετανάστες είναι στην Ελλάδα, ως μόνη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δωρεάν.
Ανεπισήμως έχει καταγγελθεί από αυτόπτες μάρτυρες η εξυπηρέτηση μεταναστών στο ΙΚΑ κατά προτεραιότητα, όπως και προνομιακή μεταχείριση μεταναστών από τα όργανα της τάξεως σε οδικές παραβάσεις.
Αναστροφή της πραγματικότητας
Όσο πληθαίνουν οι καταγγελίες των παλαιών κατοίκων διαφόρων περιοχών ότι η κυκλοφορία τους στους δρόμους, ακόμα και την ημέρα, έχει πλέον καταστεί επικίνδυνη, ενώ και μέσα στα σπίτια τους ούτε η ζωή ούτε η περιουσία τους είναι ασφαλείς, φαινόμενα που συνδέουν με την μετανάστευση και την έλλειψη αστυνόμευσης, τόσο πληθαίνουν οι καθησυχαστικές αναλύσεις πολιτικών και εγκληματολόγων ότι πρόκειται για φαντασιώσεις. Γι αυτό υπεύθυνα, υποτίθεται, είναι τα ΜΜΕ που «υπερπροβάλλουν» την εγκληματικότητα των μεταναστών και βέβαια ο «ρατσιστικός –ξενοφοβικός» χαρακτήρας των Ελλήνων. Πού βρίσκεται άραγε η αλήθεια; Αυτό θα μπορούσε ίσως να απαντηθεί από μία ανεξάρτητη έρευνα στα βιβλία καθημερινών συμβάντων της αστυνομίας, που περιέχουν τις αυθεντικές καταγγελίες θυμάτων εγκληματικότητας. Όμως για κάποιο λόγο, ίσως για να μην ενισχυθούν οι ξενοφοβικοί αταβισμοί των Ελλήνων, καμιά τέτοια έρευνα δεν έχει δει το φως της δημοσιότητας.
Πρόσφατη έρευνα για λογαριασμό της εφημερίδας «Η Καθημερινή» δείχνει ότι οι απόψεις, των Ελλήνων πολιτών αφενός και των αρχών αφετέρου για την εγκληματικότητα, είναι διαμετρικά αντίθετες: Σε συντριπτικά ποσοστά οι πολίτες δηλώνουν ότι υπάρχει πραγματική, συνεχώς κλιμακούμενη απειλή (πολύ μεγαλύτερη από αυτήν που παρουσιάζουν τα ΜΜΕ) η οποία υποβαθμίζεται συστηματικά από το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης και την Ελληνική Αστυνομία. Επίσης η πλειοψηφία των πολιτών κρίνει ότι η αστυνόμευση είναι ελλιπέστατη. Παρόλο που δεν επιθυμούν αύξηση της εξουσίας των αστυνομικών αρχών όταν αυτή θίγει τα ατομικά δικαιώματα («Η Καθημερινή» 20 Νοεμβρίου 2005).
Η ως άνω έρευνα δεν περιέχει καμία αναφορά στα υποκείμενα της εγκληματικότητας, αλλά εφόσον συγκρίνει τις ανησυχίες των πολιτών με τις διαβεβαιώσεις των αρχών, οι οποίες ως γνωστόν απενοχοποιούν εδικά τους αλλοδαπούς, δείχνει εμμέσως ποιους ειδικότερα φοβούνται οι πολίτες.
Άλλη πάλι έρευνα του Πολυτεχνείου Κρήτης αποσυνδέει ξενοφοβία και ρατσισμό, δείχνοντας ότι δεν είναι η φυλή, η γλώσσα ή η θρησκεία ο λόγος για την ξενοφοβία των Ελλήνων, αλλά οι φόβοι για τους κοινωνικούς κινδύνους που προκαλεί η μόνιμη εγκατάσταση αλλοδαπών στη χώρα με προοπτική ελληνοποιήσεων, πολιτικής εκπροσώπησης σε ηγετικά επίπεδα («Το Βήμα»20 Νοεμβρίου 2005) .
Αυτό πού ήδη υποπτευόμεθα, τώρα ενισχύεται από ανεξάρτητες έρευνες: οι χαρακτηρισμοί «ρατσισμός», «φανατισμός», «συντηρητισμός», «ξενοφοβία», με τους οποίους απλόχερα η πολιτική και ακαδημαϊκή ελίτ στόλισε και στολίζει τον ελληνικό λαό, στερείται επιστημονικού υπόβαθρου, δεν στηρίζεται σε καμία έρευνα, είναι στην καλύτερη περίπτωση φλυαρία ξιπασμένων παπαγάλων που επιδεικνύουν εκ του ασφαλούς επιστημοσύνη και ανώτερο δημοκρατικό φρόνημα εις βάρος της πατρίδας που τους γέννησε και του λαού που τους θρέφει. Στη χειρότερη περίπτωση είναι παγκοσμιοποιητική συνομωσία κατά του ελληνικού έθνους με στόχο την αποδυνάμωση και εξαφάνισή του.

Οι Έλληνες, μετανάστες στη χώρα τους
Οι Έλληνες να γίνουν μετανάστες στη χώρα τους και οι μετανάστες κύριοι της χώρας. Όποιος αμφισβητεί την «πολυπολιτισμικότητα» είναι φασίστας. Οι ανησυχίες των πολιτών να ξεπερνιούνται από θέση υπεροχής, σαν τα κλάματα του μωρού. Ο στόχος να γίνει η Ελλάδα μία μεγάλη αγορά είκοσι εκατομμυρίων χωρίς ταυτότητα και πολιτική βούληση πρέπει να επιτευχθεί με κάθε τρόπο. Το χειρότερο απ’ όλα θα ήταν να ερωτηθεί με δημοψήφισμα ο λαός. Ο εποικισμός της Ελλάδος είναι πεπρωμένο «φυγείν αδύνατον». Είναι η «ομαλή λειτουργία της αγοράς την εποχή της παγκοσμιοποίησης» («Η Βραδυνή της Κυριακής» 13 Νοεμβρίου 2005) . Οι ξένοι δεν πρέπει να είναι ξένοι στη χώρα του Ξένιου Διός. Όχι, βέβαια! Πρέπει να γίνουν ιδιοκτήτες. Ακινήτων και γης. (Το 2004 ο Πρόεδρος Κτηματομεσιτών Αττικής, απεκάλυψε στην τηλεόραση ότι το προηγούμενο έτος το 1/3 των αγορών ακινήτων της Αττικής έγινε από Αλβανούς. Είναι επίσης γνωστό ότι η πανίσχυρη αλβανική μαφία ξεπλένει χρήματα δια της αγοράς ακινήτων. Οι Ελληνικές τράπεζες έχουν προνομιούχους όρους για αγορές ακινήτων που αφορούν μόνον Αλβανούς. Ο μέσος όρος καταθέσεων των Αλβανών είναι διπλάσιος από αυτόν των Ελλήνων. Είναι ενδιαφέρον να θυμηθούμε επί του προκειμένου μία σημαντική πτυχή του Παλαιστινιακού προβλήματος. Όταν ακόμα η Παλαιστίνη ήταν αραβική υπό αγγλική διοίκηση, Εβραίοι αγόραζαν γη και ακίνητα από τους Παλαιστίνιους πληρώνοντας πάνω από την αξία. Οι μικροϊδιοκτήτες Παλαιστίνιοι ανακάλυψαν αργά το σφάλμα τους, όταν οι νέοι ιδιοκτήτες απέκτησαν την κρίσιμη μάζα για να επιβληθούν πολιτικά ιδρύοντας το κράτος του Ισραήλ. Έτσι ξεκίνησε η κατάληψη της Παλαιστίνης από τους Εβραίους: με αγορές.) Πρέπει να έχουν υπηκοότητα, ιθαγένεια, πλήρη πολιτικά δικαιώματα. Οι Έλληνες θα προσφέρουν την Ελλάδα, που με αίμα προεξέτειναν από τον Όλυμπο, όπου έφθανε το 1912, στην Ήπειρο, Μακεδονία και Θράκη σε αλλοδαπούς να την νέμονται. ΄Έτσι, χωρίς να έχουν χάσει κανένα πόλεμο. Για να γίνει το θέλημα των πεφωτισμένων παγκοσμιοποιητών. Πρώτοι οι Έλληνες αυτοκτονούν ως έθνος από συμπόνια για τους πεινασμένους του πλανήτη Γη. Αποξενώνονται δια της «φιλοξενίας» από την ιστορία και τη γη τους. Εγκαταλείπουν ως μετανάστες τη χώρα τους (1,5 εκατομμύρια) για να εισαγάγουν στη συνέχεια διπλάσιο αριθμό που θα καλύψουν το κενό. Στους ξένους αυτούς επιφυλάσσουν όλη τη συμπόνια που αρνήθηκαν στους συμπατριώτες τους που ξενητεύθηκαν γύρω στο 1960 γιατί πεινούσαν. Την ίδια μοίρα είχαν και οι Έλληνες που το 1955, το 1949, το 1922 εγκατέλειψαν τις εστίες τους γιατί τους κυνηγούσαν στρατοί και αστυνομίες.

Δεν υπάρχουν σχόλια: