Η Θρησκεία με τους περισσότερους και φανατικότερους οπαδούς στον κόσμο

Η Θρησκεία με τους περισσότερους και φανατικότερους οπαδούς στον κόσμο

 του Γιάννη Βελίκη, Ψυχολόγου

 

 Η Θρησκεία με τους περισσότερους και φανατικότερους οπαδούς στον κόσμο

Εταιριοκρατία ή Κορπορατισμός: οι αυτοκρατορίες του σήμερα

 του Γιάννη Βελίκη

Υπάρχουν σήμερα αυτοκρατορίες; Η απάντηση είναι προφανώς αρνητική. Οι αυτοκρατορίες της Ρώμης, του Βυζαντίου, των Οθωμανών κ.α. έχουν σβήσει προ πολλού και τίποτε δεν προοιωνίζει την ανασύσταση τους. Το αντίθετο. Ο 20^ος αιώνας αποδείχτηκε ως χρονική περίοδος δημιουργίας και ανάδειξης πολλών παλιών και νέων εθνών, λόγω τόσο της κατάρρευσης της αποικιοκρατίας όσο και της διάλυσης μεγάλων κρατικών ομοσπονδιών όπως η Σοβιετική Ένωση, η Γιουγκοσλαβία κ.α. Σήμερα τα κράτη – μέλη του Ο.Η.Ε. είναι 192 και αναμένεται να δημιουργηθούν και άλλα. Συνασπισμοί κρατών Ο όρος «αυτοκρατορία», συνήθως, αναφέρεται σε μια γεωγραφικά εκτεταμένη ομάδα κρατών και ανθρώπων, ενωμένων κάτω από την κυριαρχία του αυτοκράτορα ή μιας ολιγαρχίας. Ο αυτοκράτορας για να διαχειριστεί αποτελεσματικότερα την αυτοκρατορία, αναθέτει κάποιες εξουσίες σε «τοπικούς» κυβερνήτες που ασκούν εσωτερική διοίκηση στις επαρχίες, ή σε αντιβασιλείς και βασιλείς που ασκούν σε ομόσπονδα κράτη, χωρίς τα κράτη αυτά να αμφισβητούν την κυριαρχία του αυτοκράτορα και να υπόκεινται εδαφικά και διοικητικά στην αυτοκρατορία. Επίσης μια αυτοκρατορία είναι συνήθως ένα πολυεθνικό κράτος, δηλαδή στην επικράτεια της ζουν διάφοροι λαοί και πολιτισμοί.

Χαρακτηριστικές περί του τέλους των αυτοκρατοριών είναι και οι απόψεις ότι η οικονομική πραγματικότητα σήμερα «καθορίζεται λιγότερο από τα υλικά αντικείμενα που κατασκευάζονται και καταναλώνονται και περισσότερο από συν-παραγόμενες υπηρεσίες και σχέσεις», με αποτέλεσμα στη σύγχρονη «πληροφοριακή» και «άϋλη» οικονομία η έννοια της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής να έχει χάσει το νόημα της,  και η εργατική τάξη να «έχει σχεδόν εξαφανιστεί από προσώπου γης».

Στη βάση τέτοιων λανθασμένων εκτιμήσεων οι θεωρίες αυτές περιγράφουν την λεγόμενη «Αυτοκρατορία» σαν μια «παγκόσμια μορφή κυριαρχίας, συντιθέμενη από μια σειρά εθνικών και υπερεθνικών οργανισμών τους οποίους διέπει μια και η αυτή εξουσιαστική λογική». Δεδομένου ότι σήμερα δεν υπάρχει μία κυριαρχία με «κάποιο εδαφικό κέντρο εξουσίας», χωρίς αντιθέσεις και ανταγωνισμούς, με αποδυναμωμένη έως εξαφανισμένη την εξουσία και το ρόλο των εθνικών κρατών, «η ιστορία των ιμπεριαλιστικών, διιμπεριαλιστικών και αντιιμπεριαλιστικών πολέμων έχει λήξει».

Κι όμως: αυτοκρατορίες υπάρχουν! Και είναι οι γιγάντιες Πολυεθνικές Εταιρίες, οι Όμιλοι, και τα Τραστ… Μπορεί να μην έχουν εδαφικό κέντρο εξουσίας, μπορεί να μην περιλαμβάνουν στο προσωπικό τους συγκεκριμένες εθνότητες, έχουν ωστόσο σχέση με εκατομμύρια καταναλωτές, δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους και εκατοντάδες μέτοχους.

Μια ματιά στην παρακάτω εικόνα μας δείχνει πολύ απλά, πόσες πολλές μάρκες προϊόντων που απευθύνονται σε εκατομμύρια (αν όχι δισεκατομμύρια) καταναλωτών σε όλον τον κόσμο, ανήκουν σε τόσες λίγες πολυεθνικές εταιρίες!

Η δε «μία εξουσιαστική λογική» που διέπει τις παλιές αυτοκρατορίες συνεχίζει να λειτουργεί και στις σημερινές αυτοκρατορικού τύπου Πολυεθνικές Εταιρίες και οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμων μεταξύ τους όχι μόνο δεν έχουν λήξει αλλά είναι σε πλήρη ανάπτυξη: βιομηχανική κατασκοπία, εξαγορά πολιτικών και πολιτισμικών παραγόντων, διαφήμιση, κλοπή πνευματικών δικαιωμάτων, εξαγορά στελεχών κ.α. χρησιμοποιούνται ως τεχνικές προκειμένου να υπερισχύσει η μία Πολυεθνική έναντι των ανταγωνιστών της. Εξάλλου στο σύστημα της Οικονομικής Ορθοδοξίας, οι εταιρίες που δεν αναπτύσσονται διαρκώς πεθαίνουν!

Η ιεραρχική δομή των πολυεθνικών εταιριών επίσης θυμίζει τις παλιές αυτοκρατορίες: συνήθως υπάρχει ένας μεγαλομέτοχος – αυτοκράτορας που συνήθως είναι πολυεκατομμυριούχος (Τζορτζ Σόρος, Μπιλ Γκέιτς), ένα ανώνυμο πλήθος μετόχων – συγκλητικών, μερικές εκατοντάδες διευθυντών – τοπικών αρχόντων, δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι – πολίτες της αυτοκρατορίας, εκατομμύρια καταναλωτές - σκλάβοι που το αποτέλεσμα της εργασίας τους (χρήμα) το παραδίνουν στην εταιρία για την αγορά των προϊόντων της. Στην αυτοκρατορία εμπλέκονται φυσικά και παραγωγοί πρώτων υλών, προμηθευτές υλικών, μεταφορείς, επικοινωνιολόγοι, διαφημιστές, Μ.Μ.Ε., βιομηχανικοί κατάσκοποι, συνεργαζόμενοι πολιτικοί, χρηματιστές, νομικοί σύμβουλοι και πολλές άλλες απίθανες κατηγορίες ανθρώπων…

Θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει ότι οι Πολυεθνικές Εταιρίες βοηθούν την οικονομία να λειτουργήσει, με τα προϊόντα που παράγουν κάνουν τη ζωή των ανθρώπων πιο εύκολη και δίνουν δουλειά σε χιλιάδες κόσμο. Όμως ποια οικονομία ακριβώς; Την Νομισματική Ορθοδοξία με την αύξηση του χάσματος των πλουσίων και των φτωχών, ή τής τοπικές οικονομίες που βοηθούν την ανάπτυξη των κοινωνιών; Μάλλον την πρώτη. Και τα προϊόντα που παράγουν κάνουν εύκολη τη ζωή όλων των ανθρώπων, ή μόνο αυτών που μπορούν να τα αγοράσουν; Σαφώς το δεύτερο.

Και ας μην ξεχνάμε τις ιδιαίτερα επικίνδυνες πρακτικές των πολυεθνικών που εξαιτίας του ανταγωνισμού τους  χρησιμοποιούν:

1)      Εναντίον των καταναλωτών:

• Τα παραδείγματα είναι άπειρα: στόκος σε γάλατα στην Κίνα, νόσος των τρελών αγελάδων σε βοδινά στην Ευρώπη, χρησιμοποίηση ορμονών και ιχθυάλευρων στη διατροφή βοδινών και χοίρων και τόσα άλλα. Οι λομπίστες των πολυεθνικών εδρεύουν στις πρωτεύουσες των μεγάλων κρατών (Νέα Υόρκη, Βρυξέλες, Πεκίνο) προκειμένου να πείθουν τους πολιτικούς να περνούν νόμους που θα βοηθούν τις πωλήσεις τους. Για παράδειγμα, όλος ο κλάδος που ασχολείται με τη λεύκανση των δοντιών, εμπλέκεται σε συνεχή πίεση των αξιωματούχων της Ευρωπαϊκής Ένωσης να επιτραπεί η εισαγωγή των προϊόντων τους στην Ευρώπη, παρά το γεγονός ότι τα συγκεκριμένα προϊόντα είναι άκρως επικίνδυνα για την υγεία των καταναλωτών. Ένα από τα πιο απεχθή σχέδια τους στην αυγή του 21^ου αιώνα είναι η ιδιωτικοποίηση και η εκμετάλλευση  όλων των νερών του πλανήτη.
• Οι πολυεθνικές προκειμένου να επιτύχουν την αέναη ανάπτυξη τους (σαν οργανισμοί που είναι επιδιώκουν την επιβίωση και την ανάπτυξη τους), κατασκευάζουν προϊόντα που στο χρόνο χαλάνε ώστε οι καταναλωτές να είναι συνέχεια αναγκασμένοι να αγοράζουν τα καινούργια προϊόντα τους. Το πιο απεχθές πρότζεκτ τους σε αυτήν την κατηγορία είναι οι βιομηχανικά τροποποιημένοι σπόροι που σε τρία χρόνια «αυτοκτονούν» και δεν μπορούν να ξαναχρησιμοποιηθούν, με συνέπεια να εξαναγκάζονται οι αγρότες όλης της γης να ξανα – αγοράζουν σπόρους της ίδια εταιρίας για πάντα!

2)      Εναντίον των εργαζομένων και του περιβάλλοντος.

• Περιβάλλον: και εδώ τα παραδείγματα είναι άπειρα. Είναι γνωστό ότι οι υποθέσεις που εμπλέκονται κολοσσοί συνήθως κλείνουν με κάποια εκατομμύρια δολάρια. Για παράδειγμα, σε δημοσίευση του Ελεύθερου Τύπου διαβάζουμε ότι, η Shell συμφώνησε να πληρώσει το ποσό των 15,5 εκατομμυρίων δολαρίων προκειμένου να διευθετηθεί η υπόθεση συνενοχής της σε φόνους, βασανισμούς και άλλες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που έγιναν στη Νιγηρία στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Η Shell σύμφωνα με το κατηγορητήριο υποστήριξε την εκστρατεία καταστολής και φόνου των ανθρώπων που εναντιωνόταν στα συμφέροντα της στη Νιγηρία από το στρατιωτικό καθεστώς.
• Των εργαζομένων: είναι γνωστές οι ταλαιπωρίες, οι απαράδεκτες συνθήκες εργασίας, οι ασθένειες και τα ατυχήματα των ανθρώπων που δουλεύουν για ελάχιστα δολάρια στα ορυχεία όλου του κόσμου. Είναι γνωστές και οι κακουχίες και τα εξαντλητικά ωράρια εργασίας των κατοίκων του Τρίτου Κόσμου για κολοσσούς όπως το ΙΚΕΑ, ή των «κινέζικων φθηνών προϊόντων». Ωστόσο τίποτα δεν συγκρίνεται με τους κινδύνους της εργασίας στα πυρηνικά εργοστάσια, ειδικά αυτά εκτός των Η.Π.Α. και της Ευρώπης. Π.χ. για το ατύχημα στη Φουκοσίμα, κανείς στην Ιαπωνία δεν έχει πάρει ευθύνη για ότι συνέβη. Στο περιοδικό Cosmopolis διαβάζουμε τη συνέντευξη του Χιγκούτσι, ενός φωτογράφου, που πέρασε μια ζωή φωτογραφίζοντας τα θύματα του ιαπωνικού οικονομικού θαύματος, ιδίως τους εκτεθειμένους σε ραδιενέργεια εργάτες των πυρηνικών εργοστασίων. Μιας και μία φωτογραφία αξίζει όσο χίλιες λέξεις μεταφέρουμε τα λόγια του Χιγκούτσι που την περιγράφει: «…η φωτογραφία δείχνει έναν εργάτη που κάνει μία εργασία συγκόλλησης μέσα σ’ ένα γεμάτο με ραδιενεργή ουσία. Ο εργάτης φορά βαριά προστατευτική στολή και μάσκα. Όμως η μάσκα είναι πλήρης, γεμίζει υδρατμούς από τον ιδρώτα και δεν σ’ αφήνει να δεις. Πρέπει να τη βγάλεις για να κάνεις τη δουλειά σου. Το αποτέλεσμα είναι να εισπνέεις ραδιενέργεια από το στόμα και τη μύτη και είναι αναπόφευκτο να εκτεθούν στη ραδιενέργεια τα εσωτερικά σου όργανα»…

Ευνόητο είναι ότι δεν είναι τα πάντα γκρίζα στη λειτουργία των σύγχρονων αυτοκρατοριών, των Πολυεθνικών Εταιριών… Ωστόσο, χωρίς τον συνεχή έλεγχο από τους ενεργούς πολίτες η λειτουργία τους μπορεί να γίνει από βλαβερή ως άκρως καταστροφική και για μεγάλους πληθυσμούς ανθρώπων και τον πλανήτη.

Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΥΔΡΟΧΟΟΥ ΚΑΙ Η ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ: ΟΙ ΔΥΟ ΟΨΕΙΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ (Γ ΜΕΡΟΣ)

 του Γιάννη Βελίκη

Ε) Ο ΥΔΡΟΧΟΟΣ ΚΑΙ Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ

Μπαίνουμε στον Υδροχόο,

και θα φύγουν οι Ιχθείς,

οι καιροί νερό θα φέρουν,

έτσι λεν αυτοί που ξέρουν…

Οι περισσότεροι γνωρίζουμε τους στίχους που έγραψε ο Μανώλης Ρασούλης και τραγούδησε ο Νίκος Παπάζογλου. Το τι σημαίνουν, ωστόσο, και γιατί το λένε «αυτοί που ξέρουν» δεν είναι και τόσο γνωστό…

Κι όμως… Εδώ και 100 περίπου χρόνια, αρκετοί μιλούν για την Εποχή του Υδροχόου που έρχεται και αναμένεται ότι θα αλλάξει ολόκληρο το σημερινό ανθρώπινο πολιτισμό. Τα τελευταία 10 με 20 χρόνια, ο Υδροχόος τραγουδιέται από πολλούς ραπ καλλιτέχνες που προβάλλει το MTV, όπως ο Eminem και η Rihana, υπό τον όρο RAINMAN (= ο άνθρωπος της βροχής, αυτός που φέρει τη βροχή, αυτός που φέρνει το νερό). Το πόσοι πολλοί καλλιτέχνες τραγούδησαν και τραγουδούν τον άγνωστο Rainman, αναλύεται διεξοδικά στο ντοκιμαντέρ Music Industry Exposed που προβάλλεται ελεύθερα στο youtube – και συνήθως έως να το παρακολουθήσει κανείς δεν μπορεί να πάει ο νους του στο πόσο πολύ προβάλλεται το όλο θέμα από τη Μουσική βιομηχανία στους νέους ανθρώπους!

Αλλά ποιος είναι ο Υδροχόος και πώς ξεκίνησε η συζήτηση γύρω από αυτόν; Όπως διαβάζουμε στα «Φωτεινά Μονοπάτια» (εκδόσεις Ιάμβλιχος) μία από τις 14 ταυτόχρονες κινήσεις της γης είναι η ιδιαίτερη κυκλική κίνηση του πολικού άξονά της, η λεγόμενη μετάπτωση. Αυτή αναγκάζει τον πολικό άξονα να διαγράψει έναν κώνο σε διάστημα περίπου 25,800 χρόνων. Το χρονικό τούτο διάστημα ονομάζουμε κοσμικό έτος.

Αποτέλεσμα της μετάπτωσης είναι η αλλαγή του σημείου ισημερίας, καθώς και η περιοδική αλλαγή του πολικού αστέρα, γιατί μετατοπίζονται όλοι οι αστέρες στην ουράνια σφαίρα.

Αλλά, εκείνο το οποίο αξίζει να σημειωθεί, είναι η αλλαγή του σημείου ισημερίας, η οποία πραγματοποιείται περίπου κάθε 2,150 χρόνια. Η περίοδος αυτή είναι γνωστή σαν κοσμικός ή πλατωνικός μήνας.

Με κάθε κοσμικό μήνα το σημείο ισημερίας μετατοπίζεται προοδευτικά από αστερισμό σε αστερισμό του ζωδιακού και με αυτό τον τρόπο, κάτω από αστρολογική θεώρηση, όλο αυτό το διάστημα των 2,150 χρόνων βρίσκεται υπό την επίδραση του ζωδίου στο οποίο πραγματοποιείται η ισημερία.

Ο αρχαίος Ίππαρχος καθόρισε, ότι το σημείο ισημερίας της περιόδου που συνέπιπτε στις 0 μοίρες του Κριού, είναι η αφετηρία του ζωδιακού κύκλου. Ακολουθούν οι υπόλοιποι αστερισμοί και έτσι, με βάση αυτό τον καθορισμό, λέμε ότι σήμερα περνάμε στην εποχή του Υδροχόου. Αυτή η μετακίνηση γίνεται ακολουθώντας τη σειρά Κριός- Ιχθείς- Υδροχόος- Αιγόκερως κ.λπ. μέχρι να ξαναφθάσει στον Κριό μετά από 25,000 χρόνια, έχοντας συμπληρώσει ένα κοσμικό έτος.

Τώρα ας εγκαταλείψουμε το πεδίο της επιστημονικής θεώρησης και ας εξετάσουμε τη σημασία την οποία έχουν όλα αυτά για τον άνθρωπο και την εξέλιξή του. Έχει παρατηρηθεί, ότι κάθε εποχή εκδηλώνει ορισμένα χαρακτηριστικά, τα οποία ανήκουν στο συγκεκριμένο ζώδιο, το οποίο την «χρωματίζε».

Για παράδειγμα, ας ξεκινήσουμε από σχετικά πρόσφατα από την εποχή του Καρκίνου (από το 8.000 π.χ. περίπου).  Ο Καρκίνος ανήκει στο στοιχείο του Νερού κι έτσι δεν είναι περίεργο, ότι με τον ερχομό της εποχής του Καρκίνου, η γη γνώρισε μεγάλους κατακλυσμούς. Ο πλανήτης ο οποίος κυβερνάει τον Καρκίνο είναι η Σελήνη και εκείνη την εποχή αναπτύσσονται οι σεληνιακές λατρείες. Ένα άλλο χαρακτηριστικό της εποχής του Καρκίνου είναι η ανάπτυξη διαφόρων μορφών μητριαρχίας, αλλά όχι στο βαθμό τον οποίο είχε αναπτυχθεί την εποχή της Παρθένου.

Μετά την εποχή του Καρκίνου ακολούθησε η εποχή των Διδύμων, η οποία κράτησε περίπου μέχρι το 4,300 π.Χ. (από το 6,450 π.Χ. περίπου). Οι Δίδυμοι είναι ζώδιο του Αέρα και κυβερνιέται από τον πλανήτη Ερμή, προστάτη των γραμμάτων και του εμπορίου. Αυτή είναι η περίοδος, όπου σύμφωνα με τις αρχαιολογικές ανακαλύψεις, εμφανίζονται τα πρώτα συστήματα γραφής και γίνονται οι πρώτες απόπειρες οργανωμένου εμπορίου. Γραφή και εμπόριο σημαίνουν επικοινωνία και η επικοινωνία είναι ένα από τα χαρακτηριστικά των Διδύμων και του Ερμή.

Η εποχή του Ταύρου ήταν η επόμενη και κράτησε περίπου μέχρι το 2,150 π.Χ. Η Αφροδίτη είναι ο κυβερνήτης του Ταύρου, μιλώντας πάντα από αστρολογική άποψη. Αλήθεια, αυτή την εποχή αναπτύσσεται η λατρεία της Θεάς Αφροδίτης, της Αστάρτης, καθώς και του ίδιου του ζώου, του Ταύρου. Τα κυριότερα πολιτιστικά κέντρα της εποχής, η Κρήτη και η Μεσοποταμία, τον είχαν σαν κύρια θεότητά τους.

Η επίδραση του ταύρου σαν συμβόλου της Γης και της γονιμότητας επισφραγίζεται με την ανάπτυξη της γεωργίας και της κτηνοτροφίας, σε μία προσπάθεια να καλύψει τις ανάγκες των αυξανόμενων πληθυσμών. Η επικράτηση της λατρείας του Άμμωνα στην Αίγυπτο σφραγίζει την είσοδο της εποχής του Κριού και ταυτόχρονα αρχίζουν οι μεταναστεύσεις των διαφόρων ινδοευρωπαϊκών φυλών, οι οποίες είχαν σα σύμβολο το κριάρι. Είναι η εποχή στην οποία ανακαλύπτεται η επεξεργασία του σιδήρου, συμβόλου του πλανήτη του Κριού, δηλαδή του Άρη. Είναι χαρακτηριστικό αυτό το οποίο αναφέρεται στη Βίβλο, πως όταν ο Θεός πρόσταξε το Μωϋσή να ξεκινήσει την πορεία του προς τη γη της Επαγγελίας, ζήτησε από τους Ισραηλίτες να θυσιάσουν κριάρια. Ήταν η εποχή των σφοδρών συγκρούσεων, αλλά και των πρωτοπόρων στις διάφορες επιστήμες. Οι απέραντες αυτοκρατορίες, η εμφάνιση της επιστημονικής σκέψης, η λατρεία της φωτιάς, όλα αυτά είναι στοιχεία τα οποία δείχνουν καθαρά την επίδραση του Κριού.

Ένα σημαντικό γεγονός για την ανθρώπινη εξέλιξη ήρθε να επισφραγίσει την αρχή (η αρχή υπολογίζεται περί τα 100 π.Χ.) μίας νέας κοσμικής χρονιάς. Πρόκειται για τη γέννηση του Χριστού και τη διδασκαλία της Αγάπης, την οποία Αυτός έδωσε και η οποία χαρακτήρισε ολόκληρη την εποχή των Ιχθύων, άσχετα με το πόσο μακριά είναι ακόμη η ουσιαστική εφαρμογή της. Αυτή είναι η εποχή της οποίας το τέλος ζούμε, καθώς σιγά- σιγά έχουμε αρχίσει (περίπου από το 2,000 μ.Χ.) να εισερχόμαστε στην Υδροχοϊκή.

Σύμφωνα με ποικίλες διαδικτυακές πηγές (μιας και δεν υπάρχουν αντίστοιχες επιστημονικές), η πρώτη που έκανε αναφορά στην Εποχή του Υδροχόου και τη Νέα Εποχή ήταν η Alice Bailey. Η Alice Ann Bailey (1880-1949) ανήκε στη Θεοσοφική Εταιρία. Το 1922 αποχώρησε και με το σύζυγο της ίδρυσαν την οργάνωση Lucis Trust (Νέα Υερσέη). Η ίδια ισχυρίζεται ότι αυτό σχετίζεται με τη βούληση της «Πνευματικής Ιεραρχίας», στην οποία οφείλονται όλες οι «εμπνεύσεις», που δημοσιεύονται στα βιβλία της.  Προσδιορίζοντας αυτό το αποκρυφιστικό Σώμα η Bailey αναφέρει: «η Θεότης είναι έκφραση της θελήσεως η σκοπού του Ενός, εν ω ζώμεν και κινούμεθα και εσμέν», ενώ το κέντρο, «όπου εστιάζεται η θέληση του Θεού και που έχει δυναμικά εξαποσταλεί για να εκπληρώσει το σκοπό, είναι η Σαμπάλλα». Εδώ βλέπουμε πως η κίνηση δεν κάνει λόγο για προσωπικό Θεό. Υπογραμμίζει την ύπαρξη «Υπέρτατης Ψυχής», της οποίας η «ψυχή» είναι «τμήμα» «η σπινθήρ της ενιαίας φλογός, φυλακισμένη μέσα εις το σώμα». «Η συνείδηση της ατομικής ψυχής είναι η συνείδηση του συνόλου». Συνεπώς μέσα στη «γνώση» και στην πραγματοποίηση της ενότητας, οι διακρίσεις «σβήνουν» Η ανθρωπότητα παρομοιάζεται με «ένα μεγάλο κέντρο νοήμονος ενεργείας στην ουσία της πλανητικής ζωής». Μ' αυτή τη βάση η κίνηση έχει στόχο την «αποκάλυψη της Θεότητας μέσα στον άνθρωπο και μέσα στο σύμπαν».

Σύμφωνα λοιπόν με τη φιλοσοφία της Bailey, στη νέα εποχή δεν θα υπάρχουν θεότητες, αλλά ο κάθε άνθρωπος θα είναι ένας δυνητικά φωτισμένος και δυνητικά θεός. Οι δε άνθρωποι θα έχουν τα χαρακτηριστικά της Εποχής τους δηλαδή αυτά του Υδροχόου. Οι άνθρωποι – Υδροχόοι έχουν

«προσωπικότητα ιδιαίτερα ανεξάρτητη και χρειάζονται να είναι μόνοι τους για να νοιώθουν ελεύθεροι. Η ανεξαρτησία δεν είναι απλά μια επιθυμία για αυτούς, είναι απαραίτητη για την ψυχική τους ηρεμία. Στους Υδροχόους αρέσει να κάνουν τους άλλους να γελούν και να τους διασκεδάζουν. Ζουν τη ζωή τους χωρίς δεσμεύσεις. Είναι πολύ αντισυμβατικοί και πάντα γεμάτοι ενθουσιασμό. Διαθέτουν προοδευτική σκέψη και είναι φοβεροί στο να διαμορφώνουν νέες ιδεολογίες και θεωρίες. Οποιοδήποτε είδος έρευνας είναι κατάλληλο για έναν Υδροχόο. Οι Υδροχόοι ψάχνουν διαρκώς τη σοφία, είναι πολύ παρατηρητικοί και μπορούν να συλλέξουν τις πληροφορίες τους αντικειμενικά, αφού τα συναισθήματά τους δεν μπαίνουν εμπόδιο. Δεν είναι τόσο συναισθηματικοί και τους είναι αδύνατον να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματα του ειδικά σε δημόσιο χώρο. Τους αρέσουν οι διασκεδάσεις και συνήθως κάνουν σπάταλη ζωή. Εκκεντρικοί και στην εμφάνιση τους αλλά και στις ιδέες του δεν τους απασχολεί η γνώμη των άλλων

Ο άνθρωπος στη Υδροχοϊκή εποχή θα έχει τη δυνατότητα να πολωθεί περισσότερο σε υψηλότερα επίπεδα του νου παρά στο συναίσθημα και θα εκφράζει τις ιδιότητές του σε κάθε του δραστηριότητα. Θα μπορεί να φτάσει σε ένα υψηλό βαθμό αυτοσυνείδησης και θα χρησιμοποιεί δημιουργικά το νου αποκτώντας πλατύτερη συνείδηση με ενδιαφέρον για τη Γη και το περιβάλλον καθώς και με ευαισθησία για όλη την ανθρωπότητα».

Και ιδού λοιπόν η νέα εποχή και η νέα θρησκεία: στην Εποχή του Υδροχόου ΔΕΝ υπάρχουν θεοί! Ο άνθρωπος είναι ελεύθερος, ανεξάρτητος και αυτόβουλος. Δεν χρειάζεται κανένα Θεό και καμιά Θεά! Ούτε δεσμεύσεις ούτε ιδεολογικές προκαταλήψεις… Τον ενδιαφέρει η αυτάρκεια, η άνεση, η καλοπέραση. Έχει ξεπεράσει τις συναισθηματικές προσκολλήσεις και διαταραχές, την συνεχή ανάγκη για κοινωνικότητα και την αναζήτηση κοινών φιλοσοφικών πεποιθήσεων και κοσμοθεωριών σε άλλους ανθρώπους! Είναι μόνος του και ζει cool (χαλαρά)!

Οι φωνές που αναζητούν σε αυτήν την εποχή το διάβολο, τον αντίχριστο ή άλλες ηγετικές πνευματικές μορφές με κακές προθέσεις κάνουν λάθος. Στην Εποχή του Υδροχόου δεν υπάρχουν διάβολοι ούτε δαίμονες… Όλος ο πνευματικός κόσμος (θεοί και δαίμονες) φεύγει σωρηδόν από την αντίληψη και τη σκέψη των ανθρώπων, μιας και ο νέος άνθρωπος - Υδροχόος είναι από μόνος του πνευματικός και δεν έχει την ανάγκη άλλων μεταφυσικών μορφών. Γι’ αυτό άλλωστε και οι φιλοσοφίες της Γιόγκα ή ο βουδισμός, που θέτουν στο κέντρο της διδασκαλίας τους τον άνθρωπο που θέλει να φωτιστεί, αντί να περιγράφουν και να υμνούν έναν απρόσωπο Θεό, έχουν πολύ απήχηση στην εποχή μας.

Αλλά, πώς ακριβώς ο άνθρωπος θα καταφέρει να γίνει ο ανεξάρτητος πνευματικά, συναισθηματικά και κοινωνικά ώστε να ζει στον επίγειο Παράδεισο του χωρίς την ανάγκη κοινωνικότητας και πνευματικότητας; Σε αυτό το ερώτημα κανείς δεν έχει απαντήσει ακόμη, αν και η απάντηση είναι τόσο απλή που εντυπωσιάζει: ο νέος άνθρωπος – Υδροχόος θα καταφέρει να ζήσει άνετα και ανεξάρτητα χάρη στην ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ!!!

Η τεχνολογία που σημείωσε εκρηκτική εξέλιξη από τις αρχές του 20^ου αιώνα θα γίνει το μέσο για να απελευθερωθεί ο άνθρωπος από όλα του τα βάσανα, τις ανασφάλειες και την αβεβαιότητα. Η πίστη στη δύναμη της τεχνολογίας είναι τόσο μεγάλη, δυνατή και παγκόσμια που θα μπορούσαμε χωρίς αντιρρήσεις να την ονομάσουμε σαν την πιο οικουμενική παγκόσμια θρησκεία σήμερα. Η ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ είναι η νέα θρησκεία, η θρησκεία της νέας εποχής, η θρησκεία της Εποχής του Υδροχόου.

Ο όρος «τεχνολογία» αναφέρεται στο αποτέλεσμα της εφαρμογής της (θεωρητικής) επιστημονικής γνώσης με στόχο την δημιουργία ενός αντικειμένου με πρακτικό όφελος. Άλλοτε, αναφέρεται στην μεθοδολογία που χαρακτηρίζει μια τέτοια διαδικασία.

Χάρη στην τεχνολογία, ο άνθρωπος κατάφερε από τις σπηλιές να βρεθεί στο διάστημα. Ωστόσο τον τελευταίο αιώνα, η πίστη στην τεχνολογία και την εξέλιξη της έχει αποκτήσει τρομακτική δύναμη!

Και πρώτα απ’ όλα η τεχνολογία επιδρά πια στην ίδια την ανθρώπινη ζωή: μέσω της ιατρικής εξέλιξης ο άνθρωπος ζει περισσότερα χρόνια! Η ιατρική τεχνολογία παρέχει φάρμακα για την πίεση, το διαβήτη, τις καρδιοπάθειες, τον καρκίνο… Μπαλονάκι, μπαι πας, χημειοθεραπείες, διαγνωστικά κέντρα, και πολυβιταμίνες συντελούν στην τρομακτική αύξηση του προσδόκιμου της ζωής και την επιβίωση των ηλικιωμένων. Αλλά και οι νέοι, χάρη στην ιατρική τεχνολογία, επιβιώνουν σε μεγαλύτερο βαθμό μετά από βαριές ασθένειες ή αυτοκινητιστικά ατυχήματα.

Στο τομέα της υγείας έγινε επίσης επανάσταση (χάρη στην τεχνολογία): ο καταρράκτης θεραπεύεται, σπασμένα μέλη επανασυγκολλώνται, η φυματίωση έχει σχεδόν εκλείψει, υπάρχουν φάρμακα για όλες σχεδόν τις ασθένειες. Μέσω της σύγχρονης γυναικολογίας μπορούν να τεκνοποιήσουν γυναίκες που παλιότερα θα τους ήταν αδύνατο, μπορούν να διαγνωσθούν έμβρυα με σύνδρομο Down και να μην γεννηθούν ποτέ. Η ευγονική και η ευθανασία είναι πια στο προσκήνιο και ο άνθρωπος, ως μικρός θεός, αποφασίζει ποιος και πώς θα γεννηθεί και ποιος και πότε θα πεθάνει!

Στον τομέα των κρατικών ανταγωνισμών, η τεχνολογία πρωτοστατεί. Τα κράτη που έχουν τα πιο σύγχρονα και πιο ισχυρά όπλα εξυπηρετούν εύκολα τα συμφέροντα τους και εκμεταλλεύονται αυτούς που δεν τα έχουν. Χημικά και πυρηνικά όπλα είναι στην πρώτη γραμμή της ζήτησης λόγω της τρομερής καταστροφικής τους δύναμης.

Στην ομορφιά, τα πάντα είναι προϊόντα σύγχρονων εργοστασίων. Το χρώμα των μαλλιών, οι πλαστικές εγχειρίσεις, το αδυνάτισμα ή η πάχυνση, τα κραγιόν, τα ρούχα και οι νέες κολεξιόν, το σολάριουμ, τα καλλυντικά και οι κρέμες, τα γυαλιά ηλίου κ.α. Το μόντελινγκ βασίζεται εξ ολοκλήρου στην τεχνολογία προκειμένου να πείσει τους καταναλωτές να αγοράσουν τα προϊόντα που προωθεί. Ειδικά στο φωτο – μόντελινγκ, παρεμβάσεις που γίνονται σε μια φωτογραφία ώστε να επιτευχθεί το άριστο αποτέλεσμα είναι απίστευτες. Πρόσφατο αμερικάνικο ριάλιτι μας έδειξε το τι διαδικασίες (πλαστικές εγχειρίσεις, αδυνάτισμα, αποτρίχωση, προσθετική μαλλιών, περιποίηση νυχιών, άσπρισμα δοντιών με οξυζενέ, κ.λπ.) περνούν οι γυναίκες ώστε να γίνουν όμορφες στα πρότυπα της βιομηχανίας μόδας.

Ο αθλητισμός επίσης συνεπικουρείται από την τεχνολογία: ντόπινγκ, εξειδικευμένα αθλητικά ρούχα και παπούτσια, ειδική διατροφή… Η φύση υποτάχθηκε χάρη στον τεχνολογικό εξοπλισμό των δυτών και των ορειβατών.

Η εξέλιξη των επικοινωνιών εντυπωσιάζει: από τον τηλέγραφο φτάσαμε στα κοινωνικά δίκτυα, το φορητό ίντερνετ και σε λίγο το ίντερνετ ενσωματωμένο σε ειδικά γυαλιά, ώστε να είμαστε στο δίκτυο ενώ κάνουμε άλλες δουλειές!

Το σεξ μηχανοποιήθηκε: βιάγκρα, ειδικά ρούχα, φωτισμοί, δωμάτια διακοσμημένα ανάλογα, φετιχιστικά αντικείμενα, διεγερτική διατροφή, ταινίες ερωτικές, λιπαντικά, προφυλακτικά κ.α.

Στην αναζήτηση της ηδονής υπάρχουν πολλές λύσεις: διαδικτυακές σελίδες πορνό, κρακ, ηρωίνη, ecstasy… Η μουσική έχει περάσει από τους συνθέτες στους Dj’s που εκμεταλλεύονται τα σύγχρονα μουσικά κουτιά για να παράγουν μονότονες ρυθμικές μουσικές. Το δε ροκ, από μουσική αμφισβήτησης έχει μετατραπεί σε ηχο – φωτο υπερπαραγωγή (χαρακτηριστικό παράδειγμα οι συναυλίες των U2).

Η επανάσταση των Αράβων στα πρώτα χρόνια του 21^ου αιώνα έγινε κυρίως για να έχουν πρόσβαση στην τεχνολογία: το διαδίκτυο, τα αυτοκίνητα, τις σύγχρονες συνθήκες διαβίωσης των Αμερικανών και Ευρωπαίων.

Και ο κατάλογος των επιπτώσεων της τεχνολογίας είναι ατέλειωτος: σύγχρονα μέσα συγκοινωνίας, εξελιγμένα πυραυλικά συστήματα που θα επιτρέψουν ταξίδια αναψυχής στο διάστημα, συστήματα συναγερμού, bar codes και τσιπάκια σε προϊόντα, κλωνοποίηση, βιοτεχνολογία τροφίμων, λούνα παρκ και ηλεκτρονικά παιχνίδια, ψυχολογικά τεστ, styling με ζελέ μαλλιών αντί για καπέλο, κινητά τηλέφωνα, κυκλική τηλεόραση που δέχεται προφορικές εντολές για να αλλάξει κανάλι, διοργάνωση υπερπαραγωγών για γάμους και βαφτίσια, συναλλαγές χρηματιστηρίου και αγορές προϊόντων (e bay) μέσω προσωπικού υπολογιστή, μηχανοργάνωση επιχειρήσεων κ.ο.κ. Τα επιτεύγματα της νέας τεχνολογίας μπορεί να τα βρει κανείς παντού: στα σούπερ μάρκετ, στα πολυκαταστήματα και στις μεγάλες κλαδικές εκθέσεις που πάντα γεμίζουν από ενδιαφερόμενους πελάτες!

Τα μικρά παιδιά υιοθετούν αμέσως τη νέα τεχνολογία και εντυπωσιάζουν με το πόσο γρήγορα μαθαίνουν να τη χειρίζονται. Έτσι κι αλλιώς έχουν πρότυπο τους γονείς τους  που παρακολουθούν πολύ τηλεόραση, χάνονται ώρες στο διαδίκτυο, μιλούν συνέχεια στο κινητό τους, και οδηγούν με περηφάνια το καινούριο τους αυτοκίνητο.

Και η κοινωνικότητα; Χάθηκε, μαζί με τον παλιό τρόπο ζωής. Ο σύγχρονος άνθρωπος, χάρη στην τεχνολογία, δεν χρειάζεται την παρέα. Περνά μια χαρά και στο σπίτι του με την τηλεόραση, το τηλέφωνο και τον υπολογιστή του… θα θελήσει να βγει από το σπίτι μόνο για να πάει διακοπές, σε όποιο μέρος του κόσμου θέλει, γρήγορα και με άνεση, να διαμείνει σε 5άστερο ξενοδοχείο και να διασκεδάσει βολτάροντας με νοικιασμένο σπορ αμάξι σε μουσεία, εστιατόρια και μπαράκια.

Η γνώση (η επιστήμη) δεν χρειάζεται παρά μόνο για να παράγει τεχνολογικά νέα προϊόντα και υπηρεσίες. Συνεπώς η φιλολογία, η κοινωνιολογία και η φιλοσοφία είναι άχρηστες και θα εξαφανιστούν. Αντ’ αυτών οι νέοι θα συναγωνίζονται για το ποιό υπολογιστικό πρόγραμμα έμαθαν για τη μορφοποίηση εικόνων και ταινιών…

Ένας νέος πρότυπο για τους υπόλοιπους νέους σήμερα θα ήταν ο εξής: ντυμένος με ρούχα της μόδας, πίνει καφέ και παίρνει το πρωϊνό του στην καφετέρια (μετά τις 10.00 π.μ.), έχει ζελέ και styling στα μαλλιά του, σκουλαρίκι στο αριστερό αυτί, τάμπλετ, παρκαρισμένο διθέσιο αυτοκίνητο στο δρόμο, ενημερώνεται για τα νέα, τη μόδα και τις μουσικές επιτυχίες από την T.V. της καφετέριας, μιλάει στο κινητό, και κανονίζει το που θα διασκεδάσει το βράδυ. Συνήθως επιλέγει high technology μουσικά στέκια, με χορεύτριες σε ειδικά κλουβιά, χάπια έκστασι και αλκοόλ μπόμπα. Μετά θα επιχειρήσει να ξελογιάσει με τη «δυναμική» σέξι και τρέντι εμφάνιση του μία κοπέλα, και αν όλα πάνε καλά θα καταλήξει να κάνει έρωτα μαζί της στην άψογα διακοσμημένη και τεχνολογικά εξοπλισμένη γκαρσονιέρα του που του νοικιάζουν οι γονείς του. Και το επόμενο πρωί, θα επιχειρήσει να αποσυνδεθεί από τις «κραιπάλες» της προηγούμενης νύχτας, θα ξεχάσει τον έρωτα της προηγούμενης βραδιάς, και θα προσέλθει φρέσκος – φρέσκος στην καφετέρια για έναν επόμενο κύκλο διασκέδασης.

Φυσικά για να έχει κανείς πρόσβαση στην τεχνολογία και τα εκπληκτικά επιτεύγματα της χρειάζεται χρήματα.

Και εδώ ακριβώς ξεκινά το άλλο σκέλος της σύγχρονης παγκόσμιας θρησκείας… Η παραγωγή ανύπαρκτων χρημάτων…

(Συνεχίζεται)

Οι κεντρικοί τραπεζίτες τα έχουν παρατήσει…

Πηγή: http://www.banksnews.gr

Ο κόσμος είναι καταδικασμένος σε έναν αέναο κύκλο από φούσκες, οικονομικές κρίσεις και καταρρεύσεις νομισμάτων. Πρέπει να το συνηθίσουμε. Τουλάχιστον, αυτό περιμένουν από εμάς οι κεντρικοί τραπεζίτες, οι οποίοι συγκεντρώθηκαν σε όλο τους το μεγαλείο την περασμένη εβδομάδα στο Jackson Hole του Γουαϊόμινγκ.

Όλη η συζήτηση σχετικά με το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα χαρακτηρίστηκε από μία μοιρολατρική αποδοχή του υπάρχοντος status quo. Παρά την επιτυχία των μη συμβατικών νομισματικών πολιτικών και παρά τις πρόσφατες αναβαθμίσεις του κανονιστικού πλαισίου, ακόμη δεν έχουμε κανέναν τρόπο να περιορίσουμε τις ανισορροπίες στην παγκόσμια οικονομία, και αυτό συνεπάγεται νέες κρίσεις για το μέλλον.

Πράγματι, το πρόβλημα επιδεινώνεται όλο και περισσότερο. Από την κατάρρευση του παλιού συστήματος σταθερών συναλλακτικών ισοτιμιών Bretton Woods το 1971, ο κόσμος έχει συνηθίσει το «τρίλημμα» του παγκοσμίου χρηματοπιστωτικού συστήματος: το ότι είναι αδύνατο να έχεις ταυτόχρονα ελεύθερες ροές κεφαλαίων, σταθερές ισοτιμίες και ανεξάρτητη νομισματική πολιτική. Οι περισσότερες χώρες έχουν ταχθεί υπέρ του να έχουν τον έλεγχο για τη δική τους νομισματική πολιτική και κυμαινόμενες ισοτιμίες.

Ωστόσο, σε μία εξαιρετική μελέτη που παρουσιάστηκε στο Jackson Hole, η Καθηγήτρια Hélène Rey του London Business School υποστήριξε ότι ο παγκόσμιος κύκλος πιστωτικών και κεφαλαιακών ροών –που καθοδηγείται από τη νομισματική πολιτική της Fed- σημαίνει ότι ακόμα και οι κυμαινόμενες ισοτιμίες δεν επιτρέπουν σε μια χώρα τον έλεγχο της μοίρας της. Το «τρίλημμα» συνεπώς, είναι ουσιαστικά δίλημμα. Οι επιλογές είναι οι εξής: ή επιβάλλεις ελέγχους στην κυκλοφορία κεφαλαίων ή αφήνεις τη Fed να διοικεί την οικονομία σου.

Η αδιάφορη αποδοχή της απαισιόδοξης ανάλυσης στο Jackson Hole ήταν εντυπωσιακή, ειδικά σε μία χρονική στιγμή όπου τα κεφάλαια εγκαταλείπουν τον αναπτυσσόμενο κόσμο –παρασύροντας προς τα κάτω τις συναλλαγματικές ισοτιμίες- καθώς η Fed σκέφτεται μία σταδιακή μείωση του προγράμματος μηνιαίων αγορών ομολόγων ύψους $85 δις το μήνα. Κατ’ ελάχιστον, αυτό απειλεί τις αναπτυσσόμενες χώρες με υψηλότερο πληθωρισμό και υψηλότερα επιτόκια• οι χώρες που απόλαυσαν τις κεφαλαιακές εισροές λίγο παραπάνω από ότι έπρεπε, όπως η Ινδία και η Ινδονησία, μπορεί να υποφέρουν χειρότερα.

Ωστόσο, όλος ο διάλογος έγινε σχετικά με το πώς οι μεμονωμένες χώρες μπορούν να μετριάσουν τις συνέπειες των εισροών και εκροών κεφαλαίου. Το συμπέρασμα της Καθηγήτριας Rey ήταν ότι δεν έχει νόημα να περιμένουμε από τη Fed να διαμορφώσει πολιτική, σκεπτόμενη και τις άλλες χώρες (κάτι που θα ήταν παράνομο). Πρότεινε στοχευμένους ελέγχους κεφαλαίου, αυστηρό κανονιστικό πλαίσιο και εσωτερική πολιτική ως λύσεις πρόληψης ενάντια στις πιστωτικές φούσκες.

Στην πράξη, όμως, αυτό δεν μπορεί ποτέ να λειτουργήσει σωστά. Απαιτεί από κάθε χώρα στον κόσμο, να αντιδράσει πειθαρχημένα στις συνεχώς μεταβαλλόμενες κεφαλαιακές ροές. Είναι σαν να λέμε ότι μπορούμε να θεραπεύσουμε το απλό κρύωμα με το να βάλουμε όλους τους ανθρώπους στον πλανήτη να πλένουν τα χέρια τους κάθε μία ώρα και να μην φεύγουν ποτέ από το σπίτι. Ακόμη και αν κάτι τέτοιο λειτουργούσε, η απαραίτητη μεταβλητότητα της πολιτικής θα επέβαλε επίπονα οικονομικά κόστη στις χώρες που θα ενεργούσαν κατ’ αυτόν τον τρόπο.

Αλλά, αυτή δεν είναι η μόνη επιλογή. Πριν από πέντε χρόνια, μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, υπήρχε όρεξη και τάση για ένα νέο είδος διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος. Η όρεξη αυτή εξαφανίστηκε –αλλά τη χρειαζόμαστε επειγόντως πίσω.

Οι ατέλειες στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα είναι παλιές και προφανείς, και υπερνικούν οποιαδήποτε προσπάθεια να τις παρακάμψεις. Πρώτη ανάμεσά τους είναι η έλλειψη ενός μηχανισμού που θα υποχρέωνε μία χώρα με έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών να το μειώσει. Συνεπώς, οι τεράστιες ανισορροπίες –όπως το εμπορικό πλεόνασμα της Κίνας, το οποίο έστειλε τεράστια κεφάλαια στις ΗΠΑ και βοήθησε στο να δημιουργηθεί η οικονομική κρίση- μπορούν να αναπτύσσονται και να διατηρούνται.

Πράγματι, το να έχεις πλεόνασμα είναι σοφή επιλογή, διότι δεν υπάρχει κεντρική τράπεζα παγκοσμίως, που να βασίζεται στην απόφαση των επενδυτών για το αν θα πάρουν τα κεφάλαιά τους από τη χώρα. Υπάρχει φυσικά το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο –αλλά οι ασιατικές χώρες το δοκίμασαν το 1997, και η εμπειρία τους ήταν τόσο ευχάριστη που από τότε μαζεύουν συναλλαγματικά αποθέματα για να μη χρειαστεί να την ξαναζήσουν.

Είναι αδύνατο να υπάρξει ένα αξιόπιστο backstop, όταν το παγκόσμιο σύστημα βασίζεται σε ένα εθνικό νόμισμα –το δολάριο των ΗΠΑ- ως αποθεματικό. Μόνο η Fed κόβει δολάρια. Σε μία κρίση, ποτέ δεν υπάρχουν αρκετά –μία έλλειψη που χειροτερεύει καθώς η παγκόσμια οικονομία μεγαλώνει σε σχέση με των ΗΠΑ- ακόμα και αν το σημερινό πρόβλημα των αναπτυσσόμενων χωρών είναι ότι υπάρχουν υπερβολικά πολλές.

Η απάντηση είναι αυτό που πρότεινε ο Τζων Μέυναρντ Κέυνς το 1930: ένα παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, κανόνες για την τιμολόγησή του έναντι των εθνικών νομισμάτων, και ποινές για τις χώρες που έχουν μεγάλο εμπορικό πλεόνασμα. Μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση, υπήρξε πληθώρα προτάσεων στην παραπάνω κατεύθυνση από τον ΟΗΕ, τον οικονομολόγο Τζόζεφ Στίγκλιτς, ακόμα και από τον διοικητή της Λαϊκής Τράπεζας της Κίνας. Καμία πρόταση δεν οδήγησε κάπου.

Ακόμα και το πιο βασικό πρώτο βήμα προς αυτόν τον στόχο –η αύξηση των πόρων του ΔΝΤ και η παραχώρηση μεγαλύτερων δικαιωμάτων ψήφου στις αναπτυσσόμενες χώρες έτσι ώστε να μπορούν να βασιστούν σε αυτό σε περίπτωση ανάγκης- έχει καθυστερήσει στο Κογκρέσο των ΗΠΑ.

Ωστόσο, οι προοπτικές για μεταρρύθμιση είναι μεγαλύτερες από ό,τι ήταν για δεκαετίες. Η κρίση και η ύφεση έχουν μειώσει τις διεθνείς ανισορροπίες –αν και προσωρινά. Έτσι η Κίνα, για παράδειγμα, δεν θα χρειαστεί να κάνει καμία απότομη προσαρμογή για να μειώσει το πλεόνασμά της. Ακόμη, η οικονομική κρίση έδωσε στις ΗΠΑ ένα καλό μάθημα για τα μειονεκτήματα που έχει το να παρέχεις το παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα. Οι αναπτυσσόμενες αγορές παίρνουν μία υπενθύμιση των κινδύνων εισαγωγής της νομισματικής πολιτικής των ΗΠΑ.

Η σταδιακή αλλαγή είναι πιο πιθανή λύση από μία ξαφνική επανάσταση –αλλά η ώρα για πρόοδο είναι τώρα. Από το τέλος του χρυσού κανόνα και μετά, δεν έχει υπάρξει σταθερό διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα. Ωστόσο, η πρώτη προϋπόθεση για να φτιάξεις ένα, είναι να έχεις τη φιλοδοξία να προσπαθήσεις.

Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΥΔΡΟΧΟΟΥ ΚΑΙ Η ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ: ΟΙ ΔΥΟ ΟΨΕΙΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ

του Γιάννη Βελίκη

Α) ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Τόσο η θρησκεία, όσο και η πολιτική, οι διαφημίσεις και τα Μ.Μ.Ε. απευθύνονται πάντα σε μεγάλα κοινωνικά σύνολα. Τα σύνολα αυτά, μπορεί να είναι έθνη, φυλές, κάτοικοι μεγάλων πόλεων, συνδικαλιστές, οπαδοί ποδοσφαιρικών ομάδων, πολιτικοί ή κομματικοί οργανισμοί κ.ο.κ. Σε κάθε περίπτωση, ο κάθε ένας από τους ανωτέρω κοινωνικούς οργανισμούς υπερβαίνει και είναι κάτι πολύ διαφορετικός από το απλό άθροισμα των μελών του, και ακόμη περισσότερο από το κάθε ένα μέλος του ατομικά. Ο κάθε κοινωνικός οργανισμός ζει και αναπτύσσεται με κανόνες και αρχές, έχει ιστορία και προσβλέπει σε μέλλον, περνά περιόδους που συρρικνώνεται και περιόδους που αναπτύσσεται, αμύνεται όταν απειλείται και επιτίθεται όταν νιώθει δυνατός, και γενικότερα ακολουθεί τα αντίστοιχα στάδια εξέλιξης και συμπεριφοράς που χρησιμοποιούν και οι βιολογικοί οργανισμοί που τον συνθέτουν. Κοινωνικούς οργανισμούς συναντούμε και στη φύση, όπως οι κοινωνίες των λύκων, των μερμηγκιών, των μελισσών, των χελιδονιών κ.α.

Με την ανάλυση των κοινωνικών οργανισμών ασχολείται η κοινωνιολογία και η κοινωνική ψυχολογία, και ένα από τα πλέον αξεπέραστα έργα σε σχέση με την επίδραση που άσκησαν στον εν λόγω τομέα είναι το έργο «Ψυχολογία των Μαζών» του Γκυστάβ Λε Μπόν, ενός εκ των πατέρων της σύγχρονης Κοινωνιολογικής Σκέψης. Ο Λε Μπον, που ζει μετά το δεύτερο μισό του 19^ου αιώνα, βιώνει την πολιτική της δημιουργίας έθνους – κράτους, την αστυφιλία, τις πρώτες προσεγγίσεις της έννοιας «κοινή γνώμη», τη σταδιακή απομόνωση των ανθρώπων, την ακύρωση των κοινωνικών σχέσεων και τη διαρκώς μειούμενη επιρροή των οικογενειακών δεσμών, το χαλαρό κοινωνικό έλεγχο, την παραχώρηση πολιτικών δικαιωμάτων στις γυναίκες κ.ο.κ. Σε μία τέτοια, πρωτοφανούς μορφής και οργάνωσης, κοινωνία, τίθεται το ζήτημα του ελέγχου της, από αυτούς που την κυβερνούνε ώστε να συνεχίσουν να την κυβερνούνε, από τις κοινωνικές ελίτ ώστε να συνεχίσουν να παραμένουν κοινωνικές ελίτ, από τις αγορές ώστε να επιβιώσουν και να αναπτυχθούν περεταίρω οι υπάρχουσες επιχειρήσεις, από τις θρησκείες ώστε να συνεχίσουν να παίζουν σημαντικό ρόλο στον κύκλο ζωής των ανθρώπων και να μην τις απαξιώσουν κ.ο.κ. ΄

Η ανάλυση του Λε Μπον δείχνει, ότι οι κοινωνικοί αυτοί οργανισμοί λειτουργούν πολύ διαφορετικά από τα μεμονωμένα άτομα που τους συνθέτουν. Αντί της ανάλυσης, της ορθολογικής σκέψης και της κριτικής ικανότητας που χρησιμοποιούν τα άτομα μεμονωμένα, τα πλήθη ή αλλιώς οι μάζες σκέφτονται συναισθηματικά, σχεδόν στα πλαίσια της μαγικής σκέψης των παιδιών μεταξύ 3 και 5 χρόνων! Τα άτομα στους κοινωνικούς οργανισμούς, όταν λειτουργούν ως μάζα, δεν μπορούν να σκεφτούν λογικά, δεν ανέχονται τον αντίλογο, είναι εύπιστα, παρορμητικά, δογματικά, βίαια. Οι συλλογισμοί τους είναι χονδροειδείς, αναλογικοί και γενικευτικοί. Με αυτόν τον τρόπο γίνονται εύκολη ύλη στα επιδέξια λόγια ενός ικανού καθοδηγητή, είτε αυτός είναι δικτάτορας, είτε πρωθυπουργός, θρησκευτικός ηγέτης, διαφημιστής ή επικοινωνιολόγος!

Αυτός είναι και ο λόγος που μετά από την επίδραση ενός πανούργου και ικανού ρήτορα, οι  μάζες έχουν καταφέρει τα πιο απίθανα ηρωικά κατορθώματα ή τα πιο απεχθή εγκλήματα. Επηρεάζοντας τις μάζες κατάκτησαν την Ευρώπη και ο Ναπολέων και ο Χίτλερ, ο Στάλιν κατάφερε να βάλει τα πρώτα χρόνια της κυριαρχίας του τους Σοβιετικούς να μετατρέψουν την Ε.Σ.Σ.Δ. από αγροτική σε βιομηχανική χώρα… Και ακόμη, υπό την επιρροή δημαγωγών, λαοί πολέμησαν χωρίς επαρκή λόγο, κοινοβούλια ψηφίσαν νόμους ενάντια στο εθνικό συμφέρον, σταυροφόροι σφάξανε αλλόθρησκους, λαοί προέβησαν σε γενοκτονίες εθνοτήτων (Αρμένιοι, Πόντιοι, Εβραίοι, Ρομά κ.ο.κ), οπαδοί αντίπαλων ποδοσφαιρικών ομάδων συγκρούονται  μέχρι θανάτου, θρησκευτικές ομάδες πραγματοποιούν επιθέσεις αυτοκτονίας, δικτατορικά καθεστώτα αυτό – απομονώνονται από την επιρροή του υπολοίπου κόσμου και κρατούν φτωχό, αμόρφωτο το λαό τους  κ.α.

Κοινωνικοί οργανισμοί δεν συγκροτούνται μόνο με φυσικό τρόπο, όπως οι πολιτικές συγκεντρώσεις ή οι οπαδοί μιας ομάδας στη διάρκεια ενός ποδοσφαιρικού αγώνα, αλλά και μέσω της επιρροής του τύπου και της τηλεόρασης παρόλο που το κάθε μέλος της ομάδας βρίσκεται στο σπίτι του. Από τη στιγμή που το κάθε άτομο, μέσω της τηλεόρασης του, δέχεται τις ίδιες ακριβώς πληροφορίες με όλους τους άλλους, με τον καιρό τείνει να σκέφτεται, να αισθάνεται και να συμπεριφέρεται όπως όλοι οι υπόλοιποι. Οι δε κοινωνικές αλλαγές, πριν φανούν στην πράξη, έχουν ήδη εδραιωθεί ως ιδέες και πεποιθήσεις στην «καρδιά» των μαζών.

Πάντα σύμφωνα με το Λε Μπόν, ….«οι μάζες δεν συλλογίζονται και δέχονται ή απορρίπτουν τις ιδέες χονδρικά. Όταν υποβάλλονται με τον κατάλληλο τρόπο είναι έτοιμες να θυσιαστούν για το ιδανικό που τους έχουν υποβάλλει. Τα συναισθήματα που βιώνουν είναι βίαια και ακραία: η συμπάθεια γίνεται γρήγορα λατρεία και μόλις γεννηθεί η αντιπάθεια μεταμορφώνεται σε μίσος. Οι πεποιθήσεις των μαζών παρουσιάζουν πάντα μία ιδιαίτερη μορφή που θα μπορούσε καλύτερα να οριστεί με το όνομα του θρησκευτικού αισθήματος. Το αίσθημα αυτό έχει πολύ απλά χαρακτηριστικά: λατρεία ενός όντος υποτίθεται ανώτερου, φόβος για τη δύναμη που του αποδίδουν, τυφλή υποταγή στις προσταγές του, αδυναμία να συζητήσουν τα δόγματα του, επιθυμία να τα διαδώσουν, τάση να θεωρούν εχθρούς όλους αυτούς που αρνούνται να τα δεχθούν. Για το Λε Μπον, είτε  ένα τέτοιο αίσθημα αναφέρεται σε έναν αόρατο θεό, είτε σε ένα πέτρινο είδωλο, σε έναν ήρωα ή σε μια πολιτική ιδέα παραμένει πάντα κατ’ ουσία θρησκευτικό. Οι μάζες περιβάλλουν με μια ίδια μυστηριακή δύναμη το πολιτικό σχήμα ή τον τροπαιούχο αρχηγό που τις φανατίζει στην στιγμή.

Δεν είναι ευσεβής κανείς μόνο όταν λατρεύει μία θεότητα, αλλά όταν θέτει όλα τα μέσα του πνεύματος του, όλη την πειθαρχία της βούλησης του, όλες τις ορμές του φανατισμού στην υπηρεσία ενός σκοπού ή μιας ύπαρξης που έχει γίνει ο στόχος και ο οδηγός των αισθημάτων και των πράξεων. Η μισαλλοδοξία και ο φανατισμός συνιστούν τη συνηθισμένη συνοδεία ενός θρησκευτικού αισθήματος. Τις πεποιθήσεις των μαζών περιβάλλουν αυτοί οι χαρακτήρες της τυφλής υπακοής, της θηριώδους μισαλλοδοξίας, της ανάγκης για βίαιη προπαγάνδα, που είναι σύμφυτοι με το θρησκευτικό αίσθημα. Μπορούμε λοιπόν να πούμε, κατά το Λε Μπον, ότι όλες οι πεποιθήσεις των μαζών έχουν μια θρησκευτική μορφή. Ο ήρωας που επευφημεί η μάζα είναι στ’ αλήθεια ένας θεός γι’ αυτήν. Σήμερα, οι περισσότεροι από τους μεγάλους κατακτητές ψυχών δεν διαθέτουν πια βωμούς, όμως έχουν εικόνες, και κύρος και γόητρο, και η λατρεία που τους αποδίδουν δεν είναι πολύ διαφορετική από αυτή στο παρελθόν. Δεν κατορθώνουμε να κατανοήσουμε, λίγο έστω, τη φιλοσοφία της Ιστορίας, παρά αφού καταλάβουμε καλά αυτό το θεμελιώδες στοιχείο της ψυχολογίας των μαζών: πρέπει να είσαι θεός γι’ αυτές, αλλιώς δεν είσαι τίποτα».

Η ενδιαφέρουσα ανάλυση του Λε Μπον, έναν αιώνα πριν, μας δείχνει ότι οι μάζες πάντα χρειάζονται πάντα μία θρησκεία (που μπορεί να είναι μία σειρά πεποιθήσεων ή μία κοσμοθεωρία) που να τις κρατά ενωμένες και να κινούνται προς συγκεκριμένους στόχους και έναν ηγέτη που να δίνει ζωή στη θρησκεία (ή στην κοσμοθεωρία) και να την κρατά αλώβητη από τις επιθέσεις των αντιπάλων. Οι μάζες τότε μπορούν να αποδεχθούν τις πιο απίθανες ιδέες, όσο παράλογες ή ακραίες και να είναι και στη συνέχεια να πράξουν με τον πιο ηρωικό ή εγκληματικό τρόπο.

Και όλα αυτά, ο μεγάλος αναλυτής, τα είπε πριν την ανάδυση του Χιτλερικής Γερμανίας, το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τις ατέλειωτες δικτατορίες, πολέμους, γενοκτονίες του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα και πριν την εξέλιξη της παντοδυναμίας της τηλεόρασης, της επικοινωνιολογίας, της κοινωνικής μηχανικής, της διαφήμισης, και των παγκόσμιων ειδώλων της μουσικής και της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Αναγνωρίζουμε σήμερα πόσο δίκιο είχε!

 Πράγματι, σήμερα, στις πρώτες δεκαετίες του 20^ου αιώνα, οι σύγχρονοι κοινωνικοί οργανισμοί (πολιτικά κόμματα, κινήματα μόδας, οπαδοί ποδοσφαίρου, καταναλωτικές οργανώσεις) έχουν πια εδραιωθεί απόλυτα έναντι των παραδοσιακών ομάδων (οικογένεια, πατρίδα, θρησκεία). Ενίοτε βρίσκονται και σε αρμονία, αλλά όσο οι γενιές ανανεώνονται, τόσο τα νέα παιδιά απομακρύνονται από τις παραδοσιακές ομάδες και αξίες. Θα ήταν απίθανο, π.χ. ένας έφηβος του 1900 να θεωρούσε έναν τραγουδιστή θεό, κι όμως το 2000 και ο Μαικλ Τζάκσον και ο Έμινεμ ήταν θεοί! Το ίδιο συνέβη και με συγκεκριμένους πρωθυπουργούς (Γιασέρ Αραφάτ, Καντάφι, Πούτιν κ.α.). Η τεράστια επιρροή της τηλεόρασης, και τώρα τελευταία του διαδικτύου, μετατρέπει τον κόσμο σε ένα απέραντο ακροατήριο, μια απέραντη μάζα 8 δισεκατομμυρίων ατόμων, όπου ο κάθε «θεός» μετρά τη δύναμη του ανάλογα με αυτή των τηλεθεατών του ή των εγγραφών στο site του.

Στα πλαίσια αυτού του σύγχρονου κόσμου μία νέα παγκόσμια θρησκεία αναδύεται. Η θρησκεία αυτή έχει δύο σκέλη: το ιδεολογικό και το πρακτικό. Το ιδεολογικό αναφέρεται συχνά ως «Εποχή του Υδροχόου» και το πρακτικό έχει να κάνει με τη λατρεία του χρήματος και τη συσσώρευση του καθώς και τη συνεχής διαστρωμάτωση της κοινωνίας σε όλο και πιο πολλές τάξεις καταλήγοντας σε απόλυτα πλούσιους και απόλυτα φτωχούς που θα μπορούσε να ονομαστεί «Νομισματική Ορθοδοξία».

Προκειμένου, βεβαίως, αυτή η νέα θρησκεία να μπορέσει να εδραιωθεί και να μην αμφισβητηθεί, ποικίλες διεργασίες προετοιμάζουν το έδαφος. Τέτοιες διεργασίες είναι η εδραίωση μιας γενικότερης παγκόσμιας θρησκείας (με τις συνεχείς επαφές των εκπροσώπων των διαφορετικών θρησκειών), ο Σατανισμός,  η συνεχής ρητορική για «το Τέλος του Κόσμου», η οικονομική υποδούλωση κρατών και πολιτών κ.α.

Πριν καταλήξουμε στην ανάδειξη της κυοφορούμενης νέας θρησκείας με τα δύο σκέλη της - της «Εποχής του Υδροχόου» και της «Νομισματικής Ορθοδοξίας»,  θα αναφερθούμε σύντομα στις εν λόγω διαδικασίες που προετοιμάζουν την επικράτηση της.

Πώς εξαφανίστηκαν 502 παιδιά των φαναριών

Κανείς δεν ξέρει σήμερα αν ζουν...

Ο ΟΗΕ απευθύνει συστάσεις σε Ελλάδα και Αλβανία να ασχοληθούν με την τύχη των Αλβανών Τσιγγανόπουλων που χάθηκαν την τριετία 1999-2002.
Συνολικά 502 παιδιά εξαφανίστηκαν υπό άγνωστες συνθήκες την τριετία 1999-2002 από το ίδρυμα «Αγία Βαρβάρα».
Κανείς δεν ξέρει σήμερα αν ζουν.
Σύμφωνα με καθημερινή εφημερίδα, για την υπόθεση (πιθανής εμπορίας παιδιών) που έχει την κωδική ονομασία «Αgia Varvara», ο ΟΗΕ απεύθυνε πρόσφατα επείγουσες συστάσεις σε Ελλάδα και Αλβανία να ασχοληθούν επιτέλους με το θέμα.
Τον Ιανουάριο του 2003, η διεθνής MKO Terre des Hommes δημοσιεύει μια έκθεση με τίτλο «The Trafficking of Albanian Children in Greece», η οποία έκανε λόγο για «αλβανική μαφία».
Επαιρναν τα παιδιά από τις οικογένειές τους στην Αλβανία, στις οποίες υπόσχονται ότι θα στέλνουν λεφτά. Σύμφωνα με την έκθεση, τα παιδιά που δούλευαν στους δρόμους των ελληνικών πόλεων έβγαζαν 30-50 ευρώ τη μέρα και τα έδιναν στο «αφεντικό», το οποίο σπάνια έστελνε λίγα λεφτά στους γονείς.
Μια έκθεση που έφτασε στην Terre des Hommes από τη Θεσσαλονίκη έλεγε:
«Το αγόρι είναι 13 ετών. Εχει σοβαρή αναπηρία και στα δύο χέρια. Εξαιτίας της μπορεί να βγάλει 200 ευρώ σε ένα Σαββατοκύριακο». Ενα από τα αφεντικά τον Αύγουστο του 2001 είχε το θράσος να δηλώσει: «Ολη μου τη ζωή δεν έχω δουλέψει ποτέ. Εχω εμπειρία σ' αυτόν τον τομέα (σ.σ.: εμπορία παιδιών). Στην Ελλάδα, ο μόνος τρόπος να επιζήσει ένας τεμπέλης όπως εγώ είναι να βάλει τα παιδιά να δουλέψουν, είτε τα δικά του είτε άλλα. Εχω βάλει παιδιά να ζητιανέψουν στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα. Πάντα διαλέγω παιδιά από οικογένειες που ξέρω καλά».
Από το 1998 μέχρι το 2001, 661 παιδιά των φαναριών είχαν φιλοξενηθεί στο ίδρυμα «Αγία Βαρβάρα» στην Αθήνα, στο πλαίσιο του προγράμματος «Προστασία και κοινωνική φροντίδα των παιδιών στον δρόμο».
Το «Αγία Βαρβάρα» δεν είχε ούτε τις υποδομές ούτε το προσωπικό για να δεχτεί τόσα παιδιά. Οι υπάλληλοι που δούλευαν εκεί δεν ήταν εκπαιδευμένοι να προσέχουν πιτσιρίκια, πολλά από τα οποία δεν μιλούσαν καν ελληνικά.
Από τα 661 παιδιά που πέρασαν από το «Αγία Βαρβάρα», τα 90 παραδόθηκαν στους γονείς τους, τα 47 μεταστεγάστηκαν σε παιδουπόλεις, τα 22 παρελήφθησαν από την αστυνομία. Και τα 502 χάθηκαν! (Στοιχεία από την ΕΛ.ΑΣ. προς τον Ελληνα Συνήγορο του Πολίτη).
Ο περίγελος του ΟΗΕ
«Παρότι από το 2007 όλα τα έγγραφα για την υπόθεση προωθήθηκαν στις δημόσιες αρχές της χώρας, πρέπει να αναγνωριστεί ότι έκτοτε δεν έγινε καμιά ενέργεια», παραδέχεται στην Επιτροπή του ΟΗΕ τον Μάιο του 2012 η ελληνική αντιπροσωπεία για το θέμα με επικεφαλής τον γενικό γραμματέα του υπουργείου Δικαιοσύνης και συμμετοχή στελεχών του υπουργείου Εξωτερικών.
«Εχουμε γίνει περίγελoς του ΟΗΕ γι'αυτή την υπόθεση. Παρά τις αλεπάλληλες συστάσεις της Επιτροπής η Ελλάδα περιφρονεί το θέμα. Είναι σαν να λένε ότι Αλβανογυφτάκια εξαφανίστηκαν, άρα κάτι τρέχει στα γύφτικα», λέει ο Παναγιώτης Δημητράς, από το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι, ο οποίος ασχολείται με το θέμα εδώ και μια δεκαετία.

Πηγή: newsbomb.gr

Ο ρόλος της Κομισιόν στην ιδιωτικοποίηση του νερού

  tvxsteam tvxs.gr/node/134444

Το «Monitor» της δημόσιας γερμανικής τηλεόρασης ερευνά τον ρόλο της Κομισιόν στο θέμα των ιδιωτικοποιήσεων.

Η εκπομπή της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης «Monitor» έκανε πρόσφατα μια έρευνα για τις πιέσεις που ασκεί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις χώρες μέλη της ΕΕ προκειμένου να προχωρήσουν στην ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών ύδρευσης.

Το ρεπορτάζ αναφέρεται στην περιοχή Pacos de Ferreira της Πορτογαλίας όπου επιβλήθηκε η ιδιωτικοποίηση και όπου μέσα σε λίγα χρόνια τα τιμολόγια αυξήθηκαν 400% και συνεχίζουν με αύξηση 6% κάθε χρόνο. «Δεν μπορούμε πια να πιούμε νερό, όπως πίναμε στο παρελθόν, δεν είναι καλό» λένε οι κάτοικοι της περιοχής που ήταν από την αρχή αντίθετοι στην ιδιωτικοποίηση.

Το 8λεπτο βίντεο στη συνέχεια πηγαίνει στο κέντρο του προβλήματος στις Βρυξέλλες. Εκεί ερευνά σε βάθος την κατάσταση και παρουσιάζει έγγραφα που αποδεικνύουν την απόφαση για «άνοιγμα της αγοράς» του νερού, ξεκινώντας από τις χώρες του Νότου, μια αγορά που την υπολογίζουν σε τριψήφια δις.

Όσο για τους ποιους έχει ως συμβούλους, στην ομάδα ειδικών που χαράσσουν την πολιτική του νερού, ο επίτροπος Barnier ο ισχυρός άντρας της Commission, το ρεπορτάζ μας πληροφορεί ότι είναι το Steering Group που αποτελείται από τους γενικούς διευθυντές των μεγαλύτερων πολυεθνικών του χώρου.

«Το γκρουπ δεν το επέλεξα εγώ» δηλώνει ο Barnier. «Αν με ρωτάτε αν θα έπρεπε να είναι αυτό το γκρουπ πιο ισορροπημένο, απαντάω ναι» λέει όταν ο δημοσιογράφος του διαβάζει τη λίστα των συμμετεχόντων...

«Νερό ένα ανθρώπινο δικαίωμα ή μια μπίζνες δισεκατομμυρίων δολαρίων; Φαίνεται ότι οι Βρυξέλλες αποφάσισαν. Στο μέλλον το νερό θα ανήκει στις πολυεθνικές αντί σε όλους εμάς» καταλήγει το ρεπορτάζ.

www.savegreekwater.org

Και όμως οι τραπεζίτες δεν έχουν αλλάξει μυαλά

Αν έχετε οποιαδήποτε αμφιβολία για το πόσο λίγο έχει αλλάξει η Wall Street από το 2008, κοιτάξτε το πρωτοσέλιδο της New York Times για το πώς τράπεζες, όπως η Goldman Sachs και η Morgan Stanley επωφελήθηκαν ​​από την επιβράδυνση της προσφοράς διαφόρων μετάλλων όπως το αλουμίνιο, οδηγώντας τις τιμές στην παγκόσμια αγορά. Ήταν μια πραγματικά έξυπνη κερδοσκοπική κίνηση, με τη συμμετοχή εξελιγμένων πολύπλοκων παγκόσμιων κανονισμών, που μεταφράστηκε σε πολλά χρήματα για τις τράπεζες, και υψηλότερες τιμές για επιχειρήσεις και καταναλωτές.

Αυτή η ιστορία υπογραμμίζει για άλλη μια φορά το γεγονός ότι πολλά από τα καλύτερα μυαλά στην Wall Street εξακολουθούν να δαπανούν το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους εφευρίσκοντας νέους και πιο έξυπνους τρόπους για να χειραγωγήσουν τη δομή του συστήματος, και όχι πώς να βοηθήσουν στους τροχούς της πραγματικής οικονομίας. Αρκεί να δει κανείς τα κέρδη-ρεκόρ που δημοσιεύτηκαν από ορισμένες από τις μεγαλύτερες τράπεζες του κόσμου την περασμένη εβδομάδα. Οι έξι μεγαλύτερες σημείωσαν σχεδόν 20% αύξηση κερδών κατά το δεύτερο τρίμηνο του τρέχοντος έτους. Αλλά η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των χρημάτων δεν προήλθε από τον δανεισμό, αλλά από τη διαπραγμάτευση. Ενώ τα χρήματα για τις μικρές και νέες επιχειρήσεις που δημιουργούν τις περισσότερες θέσεις εργασίας σε παγκόσμιο επίπεδο εξακολουθούν να είναι μειωμένα, τα κέρδη των συναλλαγών έχουν ανέβει.

Προφανώς, η χρηματοδότηση εξακολουθεί να είναι αποσυνδεδεμένη από την πραγματική οικονομία, ο λόγος για τον οποίο μαίνεται η μάχη σχετικά με το κανονιστικό πλαίσιο. Μια νέα πρόταση από κοινού από την Federal Deposit Insurance Corporation, το διοικητικό συμβούλιο της Federal Reserve, και το Γραφείο του Νομισματικού Ελεγκτή θα απαιτήσει από ορισμένες από τις μεγαλύτερες τράπεζες των ΗΠΑ να διατηρούν πλέον το διπλάσιο του ποσού του αποθεματικού κεφαλαίου από ότι αυτή τη στιγμή. Αυτό οδήγησε στα συνήθη παράπονα από την πλευρά των τραπεζιτών που τόνισαν ότι το νέο πλαίσιο θα καταστήσει το δανεισμό πιο δύσκολο.

Πέρα από το γεγονός ότι ο δανεισμός σε βασικούς τομείς της οικονομικής δραστηριότητας δεν έχει αυξηθεί, αξίζει να θυμηθούμε ότι ακόμη και πριν τους νέους κανόνες, πολλές τράπεζες διαμαρτύρονται ότι δεν μπορούσαν να δανείζουν, επειδή η φερεγγυότητα των περισσότερων πελάτων είναι πλέον υπό αμφισβήτηση. «Δεν μπορείς να τα έχεις όλα», λέει η Susan Ochs, πρώην σύμβουλος του Υπουργείου Οικονομικών και ανώτερος συνεργάτης στο Aspen Institute που έχει κάνει έρευνα σχετικά με τις βέλτιστες πρακτικές στον τραπεζικό τομέα. «Τα επιχειρήματα των τραπεζών έχουν ένα ορισμένο επίπεδο ανειλικρίνειας.»

Όλα αυτά θέτουν το ερώτημα αν ο κανονισμός μπορεί από μόνος του να αλλάξει τη νοοτροπία των τραπεζών.

Πέντε χρόνια μετά από την κρίση, με ένα νέο τραπεζικό νόμο στις ΗΠΑ που απαιτεί μεγαλύτερες κεφαλαιακές τοποθετήσεις, και ακόμη και μια προτεινόμενη επιστροφή στην εποχής του διαχωρισμού μεταξύ επενδυτικών εμπορικών τραπεζών (μέτρο στο οποίο, φυσικά, οι τράπεζες αντιστέκονται με νύχια και με δόντια), υπάρχει ακόμα μια κουλτούρα χρηματοδότησης που δεν έχει αλλάξει καθόλου.

Όπως η Ochs επεσήμανε πρόσφατα, δεν υπάρχει κανένας λόγος να πιστεύουμε ότι η ρύθμιση θα μπορούσε να δημιουργήσει μια αλλαγή, όταν η κουλτούρα των τραπεζών εξακολουθεί να υποστηρίζει κερδοσκοπικού χαρακτήρα πρακτικές..

Σύμφωνα με μια ανάλυση, ένας βασικός λόγο που οι τράπεζες έχουν χάσει την ουσία της πραγματικήοικονομίας είναι διότι έχουν μετακινηθεί από τις ρίζες τους δηλαδή τη σχέση με τον πελάτη και επικεντρώνονται σε υψηλής ταχύτητας χρηματιστηριακές συναλλαγές.

Σε αυτόν τον κόσμο, οι μαθηματικοί που κατασκευάζουν τα κερδοσκοπικά μοντέλα συναλλαγών για τις τράπεζες είναι εντελώς αποκομμένοι από τους πελάτες. Και τα μεγαλύτερα οφέλη μπορεί στην πραγματικότητα να προέρχονται από συναλλαγές σε βάρος των πελατών.

Το θέμα έγινε πασιφανές σε μια νέα έρευνα για την ηθική της οικονομικής βιομηχανίας που κυκλοφόρησε την περασμένη εβδομάδα από την δικηγορική εταιρεία Labaton Sucharow. Σύμφωνα με την έρευνα σε 250 ερωτηθέντες από τον χρηματοδοτικό τομέα, συμπεριλαμβανομένων traders, διαχειριστές χαρτοφυλακίων, επενδυτικών τραπεζιτών και διαχειριστών hedge funds, η ανάρμοστη συμπεριφορά είναι διαδεδομένη.

Το ένα τέταρτο των ερωτηθέντων δήλωσαν οι εργαζόμενοι στη δική τους εταιρεία είχαν εμπλακεί σε παραπτώματα, συμπεριλαμβανομένης της αθέμιτης χρήσης εμπιστευτικών πληροφοριών, ή ενέργεια ενάντια στα συμφέροντα των δικών τους πελατών. Είκοσι-τρία τοις εκατό ανέφεραν ότι είχαν παρατηρήσει ή είχαν από πρώτο χέρι γνώση των αδικιών στο χώρο εργασίας. Και το 29% πίστευε ότι οι επαγγελματίες των χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών θα πρέπει πραγματικά να συμμετάσχουν σε παράνομες ή ανήθικες συμπεριφορές για να είναι επιτυχείς. Στην πραγματικότητα, πολλοί πιστεύουν ότι τα αφεντικά τους θα κάνουν τα στραβά μάτια σε τέτοιες συμπεριφορές, εφ 'όσον φέρουν κέρδη στην επιχείρηση. Είναι να απορεί κανείς, ότι το 24% παραδέχθηκε ότι θα συμμετείχε στην εκμετάλλευση εμπιστευτικών πληροφοριών, αν δεν το μάθαινε κανείς; Και το πρόβλημα αυτό μάλλον δε θα λυθεί σύντομα, αφού οι νεότεροι επαγγελματίες της Wall Street είχαν σημαντικά περισσότερες πιθανότητες να γνωρίζουν, να αποδέχονται και να συμμετάσχουν σε παράνομες ή ανήθικες συμπεριφορές από ότι ανώτερα επιτελικά στελέχη.

Έτσι, πώς μπορούμε να διορθώσουμε τα πράγματα; Υπάρχει τρόπος να επιστρέψουμε σε βασικές τραπεζικές έννοιες, όπως η 'πελατειακή σχέση' ή πρέπει να προσφύγουμε σε δραστικά μέτρα όπως τον πλήρη διαχωρισμό μεταξύ εμπορικών και επενδυτικών τραπεζών, μαζικά καλύτερη χρηματοδότηση για ρυθμιστικές αρχές και εισαγγελείς, ή σε οποιοδήποτε άλλο μίγμα απίθανων νομοθετικών σχεδίων για να αλλάξουμε την κατάσταση στη Wall Street και αλλού;  «Οι μεγάλες τράπεζες απλά δεν θέλουν να προχωρήσουν σε εκτεταμένο δανεισμό, ακόμη και αν αυτό θα τονώσει την οικονομία», λέει ο Ochs. «Αποτελεί απλά μια πολύ χαμηλή περιοχή κέρδους γι 'αυτούς» Πράγματι, η ίδια και πολλοί άλλοι στον κλάδο πιστεύουν ότι θα έρθουν εντελώς νέα μοντέλα δανείων και θα κυριαρχήσουν στην αγορά – ας παρατηρήσει κανείς την αύξηση της ανάπτυξης των πιστωτικών ενώσεων, το crowd financing. Στο μέλλον, μπορείτε να λαμβάνουμε μικρά δάνεια για την επιχείρησή μας από την Apple ή την Google και όχι από μια συμβατική τράπεζα.

Την ίδια στιγμή, υπάρχει μια αυξανόμενη τάση για αλλαγή στον τρόπο σκέψης των τραπεζιτών μέσα από μια αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο αμοίβονται. Μια σειρά από μεγάλες τράπεζες όπως η Deutsche, για παράδειγμα, έχουν επεκτείνει τις περιόδους μπόνους σε πέντε έτη αντί για ένα μόνο έτος για να δοθούν κίνητρα για μακροπρόθεσμη σκέψη. Άλλοι εξετάζουν μίγμα μέτρων μεταβλητότητας των συναλλαγών σε τύπους επιδομάτων, έτσι ώστε όσοι αναλαμβάνουν μεγάλους κινδύνους - ακόμα και αν μερικές φορές τα καταφέρνουν - θα πρέπει να πληρώνονυ ένα τίμημα. «Τα χρήματα δεν θα πρέπει να έρχονται με οποιοδήποτε τρόπο», λέει ο Ochs, που θα ήθελε ένα αντίστοιχο του όρκου του Ιπποκράτη για τον κλάδο των επενδύσεων. «Χρειαζόμαστε εποικοδομητική κερδοφορία και όχι βιασμούς και λεηλασίες του συστήματος.»

Γιατί οι τράπεζες της ΕΕ συνεχίζουν να αποτελούν συστημική απειλή

Οι τράπεζες της Ευρώπης πρέπει να συρρικνωθούν δραματικά ώστε να εξασφαλιστεί ότι η ήπειρος μπορεί να αντέξει άλλη μια οικονομική κρίση, σύμφωνα με νέα ανάλυση από την Royal Bank of Scotland.

Το σύνολο των τραπεζών της ευρωζώνης πρέπει να αποποιηθούν τουλάχιστον € 2.7 τρις σε στοιχεία ενεργητικού μέχρι το 2016 ώστε οι ισολογισμοί τους να είναι «βιώσιμοι», απεφάνθηκαν οι οικονομολόγοι της RBS σε πρόσφατο ερευνητικό σημείωμα τους.

Τα περιουσιακά στοιχεία του τομέα ανέρχονται σε περίπου € 33 τρις σήμερα, ή σχεδόν τρεισήμισι φορές το ετήσιο ακαθάριστο εγχώριο προϊόν στη ζώνη του ενιαίου νομίσματος.

«Αν έχετε μια τραπεζική κρίση και οι τράπεζες είναι τρεις φορές το μέγεθος της πραγματικής οικονομίας τους, τότε οι κυβερνήσεις δεν θα είναι σε θέση να τιε υποστηρίξουν,» δήλωσε ο Alberto Gallo, επικεφαλής της ευρωπαϊκής έρευνας πιστώσεων στη RBS.

«Το τραπεζικό σύστημα της Ευρώπης είναι το μεγαλύτερο στον κόσμο και αναμφισβήτητα πολύ μεγάλο. . . στην Ιαπωνία, τον Καναδά και την Αυστραλία οι τομείς των τραπεζών είναι περίπου διπλάσιοι από το μέγεθος της οικονομίας, ενώ στις ΗΠΑ είναι περίπου το ίδιο μέγεθος  με την οικονομία.»

Από τα μέσα του 2012 οι τράπεζες της ευρωζώνης έχουν μειώσει τους ισολογισμούς τους κατά € 2.4 τρισ σύμφωνα με στοιχεία από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στη Φρανκφούρτη. Ωστόσο, πρέπει «τουλάχιστον € 2.7 τρις να κοπούν ακόμα,» σύμφωνα με την RBS - μια μείωση που θα έφερνε τον συνδυασμό των στοιχείων ενεργητικού των τραπεζών σε περίπου τρεις φορές το μέγεθος του ΑΕΠ της ευρωζώνης.

«Για τις ευρωπαϊκές τράπεζες θα πρέπει να υπάρχει μια περίοδος συρρίκνωσης», δήλωσε ο Vinod Vasan, επικεφαλής των κεφαλαιαγορών ευρωπαϊκών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων της Deutsche Bank. «Οι τράπεζες πρέπει να γίνουν μικρότερες με τον ένα ή τον άλλο τρόπο - αλλά αν μπορούν να το διαχειριστούν αυτό μπορούν επίσης να είναι πιο κερδοφόρες.»

Αλλά η ευρωπαϊκή απομόχλευση των τραπεζών, όπως μέσα από την πώληση βιβλίων δανείου, επιφέρει αλυσιδωτές επιπτώσεις στην πραγματική οικονομία.

«Είναι ριψοκίνδυνη κατάσταση – αν η απομόχλευση  ξεπεράσει τα όριοα, πολύ γρήγορα μπορεί να φέρει σε νέα πιστωτική κρίση. Αλλά αν δεν γίνει καθόλου, κινδυνεύουμε να καταλήξουμε με ένα σύστημα το οποίο είναι προβληματικό σε μακροπρόθεσμη βάση », είπε ο κ. Gallo. «Σήμερα, η απομόχλευση συμβαίνει άνισα στην Ευρώπη: πάρα πολύ γρήγορα στην περιφέρεια, πολύ αργά στον πυρήνα - δημιουργώντας αυτό που ο πρόεδρος της ΕΚΤ, Mario Draghi αποκαλεί δημοσιονομικό κατακερματισμό.»

Η απομόχλευση των τραπεζών έχει οδηγήσει στα χαμηλότερα επίπεδα την έκδοση ομολόγων από ευρωπαϊκά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα πτώση κατά την τελευταία δεκαετία.

Η πτώση αντανακλά τους αυξημένους κινδύνους ότι οι πιστωτές θα εμπλακούν βίαια, αν μια τράπεζα καταρρεύσει, μετά την αναμόρφωση των τρόπων με τους οποίους οι τράπεζες της Ευρώπης μπορεί να σωθούν σε περίπτωση αδυναμίας πληρωμής.

Ενώ οι τράπεζες έχουν προχωρήσει στην πρόωρη αποπληρωμή φθηνής χρηματοδότησης που λαμβάνουν στο πλαίσιο της κρίσης προς την ΕΚΤ (για καταπολέμηση της μακροχρόνιας έλλειψης χρηματοδότησης), οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, ιδιαίτερα σε χώρες όπως η Ισπανία, διαμαρτύρονται ότι δεν μπορούν να έχουν πρόσβαση σε τραπεζική χρηματοδότηση.

Σε συνδυασμό με τη συνεχιζόμενη ύφεση, οι κριτικοί προτείνουν οι τράπεζες να είναι περισσότερο επικεντρωμένες στην απομόχλευση παρά στην αύξηση του ποσού που δανείζουν, κάτι που θα μπορούσε να βοηθήσει την επανεκκίνηση μιας οικονομικής ανάκαμψης.