Η κληρονομιά του Μαντέλα

www.aixmi-news.gr

Του Γ. Η. Ορφανού

Αποχαιρέτισε όλος ο κόσμος τον Νέλσον Μαντέλα. Άλλοι με πραγματικά, εκπορευόμενα από τα τρίσβαθα της καρδιάς, δάκρυα και άλλοι με κροκοδείλια.

Ποια είναι, όμως, η κληρονομιά του εκλιπόντος Αφρικανού ηγέτη; Άφησε πίσω του τις αρχές και τις ιδέες του, όχι μονάχα στους συμπατριώτες του, αλλά και σε κάθε άνθρωπο. Τις αιματοβαμμένες ιδέες του για έναν καλύτερο, πιο ανθρώπινο κόσμο χωρίς κάθε λογής ρατσισμό, φυλετικές και κοινωνικές διακρίσεις, δίχως αρρώστιες και απαιδευσιά.

Εδώ, στη χώρα μας, τα ειδησεογραφικά δελτία παρουσίασαν τον Μαντέλα ως φιλέλληνα. Θυμάμαι την επίσκεψή του στην Αθήνα το καλοκαίρι του 2002. Όπως σημείωνε τότε (21–06–2002) η εφημερίδα «Καθημερινή», ο Νοτιοαφρικάνος πολιτικός χαρακτήρισε τον ερχομό του στην Ελλάδα «προσκύνημα στη χώρα της Δημοκρατίας» και προέβαλε την υπεροχή των αρχών της «περιεκτικής κοινωνίας» για την οποία αγωνίσθηκε, προκειμένου να συνυπάρξουν ειρηνικώς πληθυσμιακές ομάδες διαφορετικής φυλής και πολιτιστικής διαμορφώσεως.

Για να προκόψει μια κοινωνία, πρέπει να είναι αρραγής, ενωμένη και στα εύκολα και στα δύσκολα. Και για να είναι ενωμένη, δεν πρέπει προκαταλήψεις και ρατσισμός να σπέρνουν διχόνοια στα μέλη της, δεν πρέπει οι οικονομικά ή πολιτικά δυνατοί να καταδυναστεύουν τους πιο αδύνατους, τις χαμηλότερες κοινωνικές τάξεις. Ο Ν. Μαντέλα το ήξερε αυτό. Και όπου στεκόταν, κήρυττε: «Κανείς δε γεννιέται να μισεί έναν άλλον άνθρωπο εξαιτίας του χρώματος του δέρματός του ή λόγω της καταγωγής του ή λόγω της θρησκείας του. Οι άνθρωποι μαθαίνουν να μισούν. Και εφόσον μπορούν να μάθουν να μισούν, μπορούν επίσης να μάθουν να αγαπούν, γιατί η αγάπη γεννιέται πιο φυσιολογικά στην ανθρώπινη καρδιά από ό,τι το αντίθετο» («Ριζοσπάστης», 19 – 07 – 2013).

Η αναγνώριση του αγώνα του Μαντέλα και για την παγκόσμια ειρήνη είναι διεθνής. Και δεν είναι όψιμη, μεταθανάτια. Όπως έγραφε η «Ελευθεροτυπία» στις 18 Ιουλίου του 2011, η 18^η Ιουλίου τιμάται ως Διεθνής Ημέρα «Νέλσον Μαντέλα» από την παγκόσμια κοινότητα. «Ημέρα, γράφει η εφημερίδα, που καθιερώθηκε έτσι το 2009 από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, προκειμένου να τιμηθεί η «προώθηση και η ποιότητα της ειρήνης», για την οποία αγωνίστηκε σε όλη του τη ζωή ο πρώην πρόεδρος της Νότιας Αφρικής. Γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 18 Ιουλίου, ημέρα γενεθλίων του μεγάλου ηγέτη».

Κατόπιν τούτων, ακούγοντας και βλέποντας περί πολιτικών και πολιτικής στην Ελλάδα και στον υπόλοιπο σύγχρονο κόσμο, διαπιστώνεις πόσο μεγάλο κενό, παρά τα όποια ανθρώπινα μειονεκτήματά του και τις όποιες «αδυναμίες ή αστοχίες» του ως ηγέτη, μάς αφήνει ο χαμός του Μαντέλα. Με πίκρα καταλαβαίνεις πως ένας φάρος της καθημερινής μας ζωής έσβησε, δίχως άλλος να βρίσκεται να τον αναπληρώσει ισάξια…

Γιατί τα σχολεία δε μορφώνουν, ομιλία του δασκάλου της χρονιάς στις ΗΠΑ

vxsteam tvxs.gr/

Όταν το 1990, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, απονεμήθηκε στον John Taylor Gatto ο τίτλος του «Δασκάλου της Χρονιάς της Νέας Υόρκης» στην ομιλία αποδοχής του τίτλου που εκφώνησε, δεν αρκέστηκε σε απλές ευχαριστίες, αλλά εξαπέλυσε ένα δριμύ κατηγορώ στην συμβατική λογική που διέπει την εκπαίδευση. Μίλησε για το ρόλο που πρέπει να διαδραματίζει η εκπαίδευση για το άτομο, την οικογένεια και την κοινωνία στην σύγχρονη εποχή. Δεν απευθύνθηκε μόνο στη Νέα Υόρκη και τους μαθητές του.
Τα λόγια του εκφράζουν και τις ανησυχίες των εκπαιδευτικών και των γονιών όπου και αν βρίσκονται. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στη μόρφωση και την δημιουργική απασχόληση των παιδιών μας είναι σοβαρά και πολύπλοκα και δεν αποτελούν αποκλειστική ευθύνη των σχολείων. Κι όμως τα σχολεία μπορούν να δημιουργήσουν τις κατάλληλες συνθήκες για την διαμόρφωση της κοινωνίας και του κόσμου που ονειρευόμαστε. Έτσι έχουμε την ευχαρίστηση να δημοσιεύσουμε αυτή την φλογερή ομιλία ενός από τους πιο ένθερμους οπαδούς της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης.

Η ομιλία του John Taylor Gatto

Αποδέχομαι αυτό το βραβείο για λογαριασμό όλων των καλών δασκάλων που έχω γνωρίσει όλα αυτά τα χρόνια. Όλων των δασκάλων που πάσχισαν να οικοδομήσουν σχέσεις με τους μαθητές τους. Σχέσεις βασισμένες στην τιμή. Άνδρες και γυναίκες που δεν ήταν ποτέ εφησυχασμένοι, που πάντοτε, στην αδιάκοπη προσπάθεια τους να προσδιορίσουν και να επαναπροσδιορίσουν την σημασία της λέξης «Παιδεία» έθεταν ερωτήματα. Ο «Δάσκαλος της Χρονιάς» δεν είναι ο καλύτερος δάσκαλος. Οι καλοί δάσκαλοι είναι πολύ χαμηλών τόνων για να γίνουν εύκολα αντιληπτοί. Ο «Δάσκαλος της Χρονιάς» όμως, είναι ένας σημαιοφόρος, ένα σύμβολο γι’ αυτούς τους αφανείς ήρωες που πρόθυμα αφιερώνουν τη ζωή τους στα παιδιά. Η διάκριση αυτή τους ανήκει εξ’ ίσου.

Ζούμε σε μία εποχή βαθιάς κοινωνικής κρίσης. Η χώρα μας βρίσκεται πίσω από 19 βιομηχανικές χώρες όσον αφορά στην ανάγνωση, την γραφή και την αριθμητική που μαθαίνουν τα παιδιά. Το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα στηρίζεται πάνω στο «ναρκωτικό» του καταναλωτισμού. Αν δεν αγοράζαμε τόσα «πουδραρισμένα» όνειρα, το σύστημα θα κατέρρεε. Και τα σχολεία ακόμα, είναι σήμερα ένα «προϊόν προς πώληση» Έχουμε τον υψηλότερο δείκτη εφηβικών αυτοκτονιών στον κόσμο. Στο Μανχάταν, από τους νέους γάμους, το 70% διαλύεται πριν να συμπληρωθεί πενταετία.

Η κρίση στα σχολεία αντανακλά την ευρύτερη κοινωνική κρίση. Είναι προφανές ότι έχουμε χάσει την αίσθηση της ταυτότητας μας. Μαντρώνουμε τα παιδιά και τους ηλικιωμένους και τους βγάζουμε εκτός του κοινωνικού γίγνεσθαι. Κανείς δεν τους απευθύνει πλέον τον λόγο. Όμως χωρίς τα παιδιά και τους ηλικιωμένους, μια κοινωνία δεν έχει ούτε παρελθόν αλλά ούτε και μέλλον. Μόνο ένα διαρκές παρόν. Στ’ αλήθεια, η λέξη «κοινωνία» δεν έχει καμία σχέση με την φύση των σχέσεων που δημιουργούμε. Ζούμε δικτυωμένοι και όχι μέσα σε κοινωνίες. Αυτό ευθύνεται για όλους τους μοναχικούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Κατά περίεργο τρόπο, το σχολείο έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης γι’ αυτή την τραγωδία.

Όπως επίσης ευθύνεται για την διεύρυνση του χάσματος ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις. Χρησιμοποιώντας το σχολείο σαν ένα διαχωριστικό μηχανισμό, οδηγούμαστε στην δημιουργία ενός συστήματος καστών που πλαισιώνεται από παρίες. Αυτοί περιπλανώνται στους υπόγειους σιδηροδρόμους και κοιμούνται στον δρόμο. Στα 25 χρόνια της καριέρας μου σαν δάσκαλος συνειδητοποίησα ένα καταπληκτικό φαινόμενο -ότι τα σχολεία και η εκπαίδευση βρίσκονται πίσω και μακριά από τις σημαντικές εξελίξεις στον πλανήτη μας. Κανείς δεν πιστεύει πλέον ότι οι μεγάλοι επιστήμονες οφείλουν την επιστημοσύνη τους στα μαθήματα φυσικής ή χημείας, οι μεγάλοι πολιτικοί στα μαθήματα πολιτικών επιστημών και οι ποιητές στα μαθήματα γλώσσας και λογοτεχνίας.

Η αλήθεια είναι ότι τα σχολεία δεν σου μαθαίνουν τίποτε άλλο πέρα από το να υπακούς εντολές. (Κάτι που στη συνέχεια το μαθαίνουν ακόμη πιο βάναυσα στον.. υποχρεωτικό στρατό!) Αυτό μου φαίνεται ανεξήγητο, γιατί υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που εργάζονται στα σχολεία ως δάσκαλοι, βοηθοί ή διευθυντές, που νοιάζονται και συμπεριφέρονται ανθρώπινα στους μαθητές. Όμως η απρόσωπη λογική του συστήματος καταπνίγει την συνεισφορά των μεμονωμένων προσωπικοτήτων. Παρ’ όλο που οι δάσκαλοι νοιάζονται και δουλεύουν σκληρά, το σύστημα είναι «ψυχοπαθητικό». Δεν έχει συνείδηση. Χτυπάει το κουδούνι και ο νεαρός που γράφει ένα ποίημα, πρέπει να κλείσει το τετράδιο του και να μεταφερθεί σε ένα διαφορετικό κελί όπου εκεί μαθαίνει ότι ο άνθρωπος και η μαϊμού κατάγονται από έναν κοινό πρόγονο.

Το δικό μας σύστημα υποχρεωτικής εκπαίδευσης είναι μια εφεύρεση της πολιτείας της Μασαχουσέτης το 1850. Συνάντησε αντίσταση -μερικές φορές ένοπλη- από το 80% περίπου του πληθυσμού. Ο τελευταίος αντιστασιακός προμαχώνας ήταν το Μπάρνστεϊμπλ (Barnstable) στο Ακρωτήριο Κοντ (Cape Cod). Εκεί οι κάτοικοι αρνούνταν να δώσουν τα παιδιά τους μέχρι το 1880, όταν η περιοχή καταλήφθηκε από την Εθνοφυλακή και τα παιδιά πήγαιναν σχολείο με την συνοδεία φρουράς. Εδώ συμβαίνει κάτι παράδοξο.

Το γραφείο του Γερουσιαστή Τεντ Κέννεντι (Ted Kennedy), πριν από λίγο καιρό, δημοσίευσε μια έκθεση όπου αναφέρεται ότι πριν από την επιβολή της υποχρεωτικής εκπαίδευσης, το ποσοστό των ανθρώπων που γνώριζαν γραφή και ανάγνωση ανερχόταν στο 98% ενώ, μετά από την επιβολή της υποχρεωτικής εκπαίδευσης, ο δείκτης δεν ξεπέρασε το 91% το οποίο ισχύει και στην δεκαετία που διανύουμε. Ελπίζω αυτό να σας κινήσει το ενδιαφέρον.

Επίσης αξιοπρόσεκτο είναι και αυτό: Η τάση για την εκπαίδευση μέσα στο σπίτι έχει αυξηθεί σημαντικά. Περίπου 1.500.000 άνθρωποι μορφώνονται αποκλειστικά από τους γονείς τους. Τον προηγούμενο μήνα, περιοδικά που ασχολούνται με εκπαιδευτικά θέματα, έγραφαν το εξής εκπληκτικό: Τα παιδιά που μορφώνονται στο σπίτι φαίνεται ότι προηγούνται στην ικανότητα του «σκέπτεσθαι» κατά 5 ή ακόμα και 10 χρόνια από τους συνομήλικους τους που εκπαιδεύονται με τον παραδοσιακό τρόπο, πηγαίνοντας στο σχολείο.

Δεν πιστεύω ότι τα σχολεία πρόκειται να καταργηθούν μέσα στα επόμενα χρόνια -τουλάχιστον όχι όσο ζω. Αν θέλουμε όμως να ανατρέψουμε αυτό που εξελίσσεται σε καταστροφή, λόγω της άγνοιας μας, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι τα σχολεία παρέχουν εκπαίδευση και όχι μόρφωση. Αυτό είναι σύμφυτο στον σχεδιασμό του συστήματος. Δεν φταίνε οι κακοί δάσκαλοι ή τα λίγα χρήματα που ξοδεύονται για την Παιδεία. Η έννοια της «σχολικής διδασκαλίας» και η έννοια της Παιδείας δεν ταυτίζονται.

Τα σχολεία σχεδιάστηκαν από τον Χόρας Μαν (Horace Mann), τον Μπάρνας Σίαρς (Barnas Sears) και τον Γ. Ρ. Χάρπερ (W. R. Harper) του Πανεπιστημίου του Σικάγο, τον Θόρνταϊκ του Κολεγίου Κολούμπια και άλλους, σαν εργαλεία επιστημονικής χειραγώγησης της μαίας. Ο σκοπός τους είναι να παράγουν, με την εφαρμογή τυποποιημένων μεθόδων, «τυποποιημένους» ανθρώπους, των οποίων την συμπεριφορά θα μπορούν να προβλέπουν και να ελέγχουν.

Σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό το καταφέρνουν. Η κοινωνία μας όμως βρίσκεται σε αποσύνθεση και σε μια τέτοια κοινωνία επιτυχημένοι θεωρούνται οι άνθρωποι που δρουν ατομικιστικά, είναι αυτάρκεις και έχουν αυτοπεποίθηση -κι αυτό επειδή η κοινωνία που προστάτευε τους αδύνατους και τους εξαρτημένους ανήκει πλέον στο παρελθόν. Τα αποτελέσματα της σύγχρονης εκπαίδευσης είναι ασήμαντα. Οι άνθρωποι που έχουν τύχει «καλής εκπαίδευσης» είναι κυριολεκτικά άσχετοι. Μπορούν να πουλήσουν από φιλμ μέχρι ξυριστικές μηχανές, να διεκπεραιώσουν δουλειές γραφείου και να μιλούν στο τηλέφωνο, ή να κάθονται αποχαυνωμένοι μπροστά σε μια οθόνη υπολογιστή που αναβοσβήνει αλλά, σαν ανθρώπινα όντα είναι άχρηστοι -άχρηστοι για τους άλλους και άχρηστοι για τον ίδιο τους τον εαυτό. Η καθημερινή μιζέρια γύρω μας, νομίζω, οφείλεται κατά κύριο λόγο στο γεγονός -όπως το έθεσε ο Τζον Γκούντμαν (John Goodman) πριν από τριάντα χρόνια- ότι αναγκάζουμε τα παιδιά μας να «μεγαλώνουν παράλογα». Οποιαδήποτε μεταρρύθμιση και να γίνει στην Παιδεία πρέπει να σταματήσει αυτούς τους παραλογισμούς.

Είναι παράλογο και αντίθετο με τη Ζωή να είσαι μέρος ενός συστήματος το οποίο σε υποχρεώνει να είσαι έγκλειστος μαζί με άτομα της ίδιας ηλικίας και κοινωνικής τάξης. Το σύστημα αυτό σε απομονώνει από την απέραντη πολυμορφία της ζωής και την απόλαυση της ποικιλίας των εμπειριών. Σε αποκόπτει από το παρελθόν σου και το μέλλον σου, και σε φυλακίζει σε ένα ατέρμονο παρόν. Ακριβώς ό,τι κάνει και η τηλεόραση.

Είναι παράλογο και ενάντιο στους φυσικούς νόμους να είσαι μέρος ενός συστήματος που σε υποχρεώνει να ακούς έναν ξένο να απαγγέλλει ποίηση όταν εσύ θέλεις να μάθεις πως χτίζονται τα σπίτια ή να κάθεσαι σ’ ένα μέρος με έναν ξένο που σου λέει πως χτίζονται τα σπίτια όταν εσύ θέλεις να ασχοληθείς με την ποίηση.

Είναι παράλογο και αντίθετο με τους νόμους της ζωής να μετακινείσαι από κελί σε κελί με τον ήχο ενός κουδουνιού, κάθε ημέρα της νεότητας σου, μέσα σε έναν οργανισμό που δεν σου αφήνει καθόλου ιδιωτική ζωή και σε ακολουθεί ακόμα και μέσα στο άσυλο του σπιτιού σου «απαιτώντας να κάνεις τις εργασίες σου».

Ρωτάτε «…και πώς θα μάθουν να διαβάζουν;» Απαντώ. «Θυμηθείτε το παράδειγμα της Μασαχουσέτης» Αν τα παιδιά ζουν με φυσιολογικό τρόπο, αντί να συναγελάζονται σε κελιά, θα μάθουν να γράφουν, να διαβάζουν και να κάνουν την αριθμητική τους με ευκολία -αφού αυτά είναι σήμερα τα σημαντικά εφόδια για τη ζωή που ξεδιπλώνεται μπροστά τους.

Να έχετε όμως υπ’ όψη ότι στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν εκτιμούμε και τόσο αυτόν που γράφει, διαβάζει και ασχολείται με την αριθμητική. Είμαστε μια χώρα πολυλογάδων. Πληρώνουμε αυτούς που ξέρουν να μιλάνε, τους θαυμάζουμε, και έτσι τα παιδιά μας μιλούν κι αυτά συνεχώς, ακολουθώντας τα πρότυπα της τηλεόρασης και των καθηγητών τους. Είναι πολύ δύσκολο να διδάξει κανείς τα «βασικά» γιατί δεν είναι πια βασικά για την κοινωνία που έχουμε δημιουργήσει.

Δύο θεσμοί είναι αυτοί που ελέγχουν σήμερα τη ζωή των παιδιών μας: Η τηλεόραση και τα σχολεία, με αυτήν ακριβώς τη σειρά προτεραιότητας. αυτοί «θεσμοί» αποπροσανατολίζουν. Υποβαθμίζουν την αληθινή σοφία, τη γενναιότητα, την εγκράτεια και τη δικαιοσύνη σε μια διαρκή αοριστία, σε κάτι το αφηρημένο.

Αιώνες πιο πριν, ο χρόνος του παιδιού και του εφήβου, αφιερωνόταν στην παραγωγή πραγματικού έργου, αληθινής αγαθοεργίας, πραγματικής περιπέτειας και ουσιαστικής αναζήτησης του πνευματικού καθοδηγητή που θα τους δίδασκε αυτό που πραγματικά ήθελαν να μάθουν. Τα παιδιά και οι έφηβοι ανάλωναν το χρόνο τους στην προσπάθεια επίτευξης κοινωνικών στόχων, η στοργή και η τρυφερότητα αποτελούσαν καθημερινή πρακτική, γνώριζαν και μελετούσαν κάθε πτυχή της κοινότητας τους, μάθαιναν πώς να κάνουν οικογένειες και δεκάδες άλλα πράγματα που χαρακτηρίζουν τον ολοκληρωμένο άνδρα και την ολοκληρωμένη γυναίκα.

Τώρα όμως εγώ και τα παιδιά μου πρέπει να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα του χρόνου. Από τις 168 ώρες της εβδομάδας, τα παιδιά ξοδεύουν τις 56 στον ύπνο. Αυτό τους αφήνει περιθώριο 112 ώρες την εβδομάδα. Μέσα σ’ αυτές τις ώρες πρέπει να διαμορφώσουν τον χαρακτήρα και την προσωπικότητα τους. Τα παιδιά μου βλέπουν 55 ώρες τηλεόραση την εβδομάδα. Έτσι τουλάχιστον αναφέρουν πρόσφατες στατιστικές. Αυτό τους αφήνει 57 ώρες την εβδομάδα για να «μεγαλώσουν».

Τα παιδιά μου παρακολουθούν τα μαθήματα του σχολείου 30 ώρες την εβδομάδα. Χρειάζονται ακόμα 8 ώρες για να ετοιμαστούν, να φύγουν για το σχολείο και να επιστρέψουν στο σπίτι, και σπαταλούν -κατά μέσον όρο- 7 ώρες την εβδομάδα για να κάνουν τις εργασίες τους και να διαβάσουν τα μαθήματα τους. Δηλαδή 45 ώρες συνολικά. Όλον αυτόν τον καιρό βρίσκονται υπό διαρκή επιτήρηση, δεν έχουν χώρο ή χρόνο για τον εαυτό τους και αν προσπαθήσουν μόνα τους να ορίσουν το χρόνο τους και τις ασχολίες τους «συνετίζονται» αναλόγως. Έτσι λοιπόν μένουν 12 ώρες την εβδομάδα για να δημιουργήσουν την ατομική τους συνείδηση και προσωπικότητα. Φυσικά, τα παιδιά τρώνε, και αυτό απαιτεί κάποιο χρόνο, αλλά όχι πολύ αφού η παράδοση του οικογενειακού γεύματος αποτελεί πλέον παρελθόν. Εάν αφαιρέσουμε τις τρεις ώρες του φαγητού, έχουμε 9 ώρες ελεύθερου χρόνου για κάθε παιδί.

Δεν αρκεί. Έτσι δεν είναι; Όσο πιο πλούσιο είναι ένα παιδί τόσο λιγότερη τηλεόραση βλέπει.. Όμως ο χρόνος του είναι εξ’ ίσου περιορισμένος εξ αιτίας μιας ευρύτερης γκάμας διασκεδάσεων και αναπόφευκτων δεσμεύσεων όπως τα ιδιαίτερα μαθήματα -που τελικά σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις τα έχει επιλέξει.

Όλα τα παραπάνω είναι, όλως παραδόξως, απλά ένας πιο εύσχημος τρόπος δημιουργίας εξαρτημένων ανθρώπων που δεν θα είναι ποτέ σε θέση να δώσουν νόημα και ουσία στις ζωές τους και να διασκεδάσουν πραγματικά. Αυτή η εξάρτηση και η έλλειψη στόχων έχει καταντήσει εθνική αρρώστια και κατά τη γνώμη μου γι’ αυτό ευθύνονται η τηλεόραση και τα σχολεία.

Σκεφτείτε τα πράγματα που μας δολοφονούν ως έθνος: Τα ναρκωτικά, ο ανελέητος ανταγωνισμός, το σέξ ως μέσον αναψυχής, η πορνογραφία της βίας, ο τζόγος, το αλκοόλ και η χειρότερη πορνεία απ’ όλες: Ζωές αφιερωμένες στην αγορά αγαθών -ο καταναλωτισμός ως φιλοσοφία και στάση ζωής. Σε όλα αυτά τα «ναρκωτικά» είναι εθισμένος ο εξαρτημένος άνθρωπος που κι αυτός με τη σειρά του είναι ένα μοιραίο προϊόν του εκπαιδευτικού μας συστήματος.

Θα ήθελα να σας μιλήσω για τις επιπτώσεις που έχει στα παιδιά το να τους αφαιρούμε όλο τους το χρόνο -χρόνος που τους είναι απαραίτητος για να μεγαλώσουν- και να τα εξαναγκάζουμε να ασχολούνται συνε χώς με γενικότητες. Οποιαδήποτε μεταρρύθμιση και να γίνει -που δεν θα συνοδεύεται από προσπάθεια να εξαλειφθούν αυτές οι συγκεκριμένες ασθένειες- θα είναι μια παρωδία.

1. Τα παιδιά που διδάσκω δείχνουν αδιαφορία για τον κόσμο των μεγάλων. Αυτό ανατρέπει την εμπειρία χιλιάδων ετών. Η στενή παρακολούθηση του τι σκοπεύουν να κάνουν οι μεγάλοι, ήταν πάντοτε η πιο συναρπαστική ασχολία για τη νεολαία. Όμως σήμερα κανένα παιδί δεν θέλει να μεγαλώσει -και ποιος μπορεί να το κατηγορήσει γι’ αυτό; Εμείς είμαστε τα παιχνίδια τους.

2. Τα παιδιά που διδάσκω δεν έχουν καμιά περιέργεια για ό,τι συμβαίνει γύρω τους, και αν έχουν κάποια, αυτή είναι παροδική. Δεν μπορούν να συγκεντρωθούν για πολλή ώρα, ακόμα και στα πράγματα που τους αρέσουν. Μπορείτε να διακρίνετε τη σχέση ανάμεσα στο συνεχές χτύπημα του κουδουνιού και στην συνεχή αλλαγή αιθουσών διδασκαλίας με την έλλειψη αυτοσυγκέντρωσης;

3. Τα παιδιά που διδάσκω δεν έχουν αίσθηση του μέλλοντος, την αίσθηση ότι το αύριο είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένο με το σήμερα. Ζουν σε ένα διαρκές παρόν. Η στιγμή την οποία ζουν είναι το όριο της συνειδητότητάς τους.

4. Τα παιδιά που διδάσκω είναι ανιστόρητα. Δεν έχουν συναίσθηση του τρόπου με τον οποίο το παρελθόν καθόρισε το παρόν διαμορφώνοντας τις αξίες τους και τις ζωές τους και περιορίζοντας τις επιλογές τους.

5. Τα παιδιά που διδάσκω είναι σκληρά στις σχέσεις τους με τα άλλα παιδιά. Δεν συμπάσχουν με την δυστυχία, γελούν με τις αδυναμίες των άλλων και νιώθουν περιφρόνηση για τους ανθρώπους που φαίνεται καθαρά ότι χρειάζονται βοήθεια.

6. Τα παιδιά που διδάσκω δεν ανοίγονται εύκολα και δεν είναι ειλικρινή στις σχέσεις τους. Έχουν μάθει να κρύβουν τον αληθινό εαυτό τους πίσω από ένα εξωτερικό προσωπείο που έχουν «συναρμολογήσει» με κομμάτια από χαρακτήρες και συμπεριφορές που έχουν δανειστεί από τα τηλεοπτικά τους πρότυπα ή έχουν δημιουργήσει μόνα τους για να ξεγελούν τους δάσκαλους τους. Επειδή δεν είναι αυτό που δείχνουν προς τα έξω, η μάσκα πέφτει όταν εκθέτουν τις εσώτερες πτυχές του εαυτού τους σε μια στενή σχέση. Γι’ αυτό και τις αποφεύγουν.

7. Τα παιδιά που διδάσκω είναι υλιστές. Ακολουθούν το παράδειγμα των δασκάλων τους που «βαθμολογούν» τα πάντα με υλιστικά κριτήρια και τους τηλεοπτικούς αστέρες που ξεπουλούν ό,τι έχουν και δεν έχουν.

8. Τα παιδιά που διδάσκω είναι εξαρτημένα, παθητικά και φοβισμένα μπροστά στις νέες προκλήσεις. Αυτή η δειλία πολλές φορές εκδηλώνεται με έναν επιφανειακό «τσαμπουκά» ή θυμό ή επιθετικότητα, όμως κατά βάθος υπάρχει έλλειψη θάρρους.

Θα μπορούσα να απαριθμήσω κι άλλες καταστάσεις που πρέπει να αντιμετωπιστούν από μία εκπαιδευτική μεταρρύθμιση αν θέλουμε να σταματήσουμε την κατρακυλά του έθνους μας, αλλά πιστεύω ότι μέχρι τώρα έχετε αντιληφθεί τις θέσεις μου, είτε συμφωνείτε είτε διαφωνείτε. Αυτή την ασθένεια την έχει προκαλέσει ή το σχολείο ή η τηλεόραση ή και τα δύο μαζί. Είναι απλά θέμα αριθμητικής. Τα παιδιά τρώνε το χρόνο τους στην τηλεόραση και στο σχολείο. Αυτό είναι που κατέστρεψε την Αμερικανική οικογένεια. Η οικογένεια δεν είναι πλέον το σχολείο των παιδιών της.

Τι μπορεί να γίνει; Πρώτα απ’ όλα χρειαζόμαστε έναν εφ’ όλης της ύλης, αδιάκοπο, διάλογο σε εθνικό επίπεδο. Έναν διάλογο που θα γίνεται συνέχεια, κάθε μέρα, κάθε χρόνο. Πρέπει να του δοθεί τόση έμφαση, να διεξάγεται με τέτοια επιμονή που οι εφημερίδες και τα μέσα ενημέρωσης να αρχίσουν να τον βαριούνται -όπως βαριούνται κάθε τι που έχει διάρκεια. Πρέπει να διατυπώσουμε επιχειρήματα, να φωνάξουμε μέχρι να βρεθεί λύση για το ζήτημα των σχολείων ή να διαπιστώσουμε ότι η ζημιά είναι ανεπανόρθωτη. Εάν μπορέσουμε να το λύσουμε έχει καλώς. Αν όχι, τότε η επιτυχία της κατ’ οίκον μόρφωσης ανοίγει έναν διαφορετικό και πολλά υποσχόμενο δρόμο.

Διοχετεύοντας τα χρήματα που ξοδεύονται για την μόρφωση των παιδιών, πίσω στην οικογένεια, πετυχαίνουμε μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Κάνουμε καλό και στην οικογένεια και στα παιδιά.

Η πραγματική μεταρρύθμιση είναι εφικτή. Δεν κοστίζει τίποτα. Πρέπει να επανεξετάσουμε τις θεμελιώδεις αρχές της εκπαίδευσης και να αποφασίσουμε τι θέλουμε να διδάξουμε στα παιδιά μας και γιατί. Εδώ και 140 χρόνια αυτό το έθνος προσπάθησε να επιβάλλει τους στόχους της εκπαίδευσης από ένα απρόσιτο κέντρο αποφάσεων, απαρτιζόμενο από «ειδικούς» -μια συγκεντρωτική ελίτ κοινωνικών καθοδηγητών. Όμως αυτό απέτυχε. Ούτε πρόκειται να πετύχει ποτέ. Είναι πρώτομεγέθης προδοσία του δημοκρατικού οράματος που καθιστούσε κάποτε αυτό το έθνος ένα ευγενές πείραμα.

Μπροστά στα μάτια μας διαδραματίστηκε η απόπειρα των Ρώσων να κυριαρχήσουν και να ελέγξουν την Ανατολική Ευρώπη. Η προσπάθεια μας να επιβάλουμε την δική μας κοινωνική ορθότητα, χρησιμοποιώντας σαν εργαλείο τα σχολεία, είναι εκ θεμελίων σαθρή και καταρρέει, αν και με πιο αργό και επώδυνο τρόπο. Δεν έχει φέρει αποτελέσματα γιατί οι θεμελιώδεις αρχές της είναι μηχανιστικές, απάνθρωπες και εχθρικές προς τις αρχές της οικογενειακής ζωής. Η μηχανιστική εκπαίδευση μπορεί να ελέγξει τις ανθρώπινες ζωές. Η πραγματικότητα όμως εκδικείται με φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας: Ναρκωτικά, βία, αυτοκαταστροφή, αδιαφορία και τα συμπτώματα που βλέπω στους μαθητές μου.

Είναι καιρός να ανατρέξουμε στο παρελθόν για να αποκτήσουμε ξανά μια λειτουργική εκπαιδευτική φιλοσοφία. Εκείνη που προτιμώ εγώ, είναι αυτή που εφάρμοζαν για χιλιάδες χρόνια οι άρχουσες τάξεις της Ευρώπης. Θεωρώ ότι λειτουργεί το ίδιο καλά και για τα φτωχά παιδιά και για τα πλούσια. Την χρησιμοποιώ όσο μπορώ στα πλαίσια της δικής μου διδασκαλίας -δηλαδή όσο μου αφήνουν περιθώρια οι κανονισμοί της υποχρεωτικής εκπαίδευσης.

Στον πυρήνα αυτού του ελιτιστικού εκπαιδευτικού συστήματος βρίσκεται η πίστη ότι η αυτογνωσία είναι η μοναδική βάση της πραγματικής γνώσης. Σε πολλές περιπτώσεις, και σε κάθε ηλικία, το παιδί καλείται να αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα μόνο του. Χωρίς να το βοηθήσει κανείς. Μερικές φορές η δοκιμασία αυτή είναι επικίνδυνη, όπως το να καλπάσει πάνω σ’ ένα άλογο ή να το κάνει να πηδήξει, αλλά αυτή βέβαια, είναι μια δοκιμασία που ξεπερνούν με επιτυχία πριν να συμπληρώσουν τα δέκα τους, χιλιάδες παιδιά κοινωνικά επιφανών οικογενειών. Μπορείτε να φανταστείτε ένα παιδί που έχει ξεπεράσει μόνο του ένα τέτοιο πρόβλημα να μην έχει την πεποίθηση ότι μπορεί να τα βγάλει πέρα με οτιδήποτε καταπιαστεί;

Μερικές φορές το πρόβλημα είναι να δαμάσεις τη μοναξιά, όπως έκανε ο Θορώ (Thoreau) στη λίμνη Γουόλντεν.

Ένας πρώην μαθητής μου, ο Ρόλαντ Λεγκιάρντι-Λάουρα (Roland Legiardi-Laura), αν και οι γονείς του είχαν πεθάνει και ο ίδιος δεν είχε κληρονομήσει τίποτα, διέσχισε τις Ηνωμένες Πολιτείες μόνος του, με ποδήλατο. Δεν είχε μπει ακόμα ούτε καν στην εφηβεία. Αρα δεν μας προξενεί καμία έκπληξη που όταν πια έγινε άντρας γύρισε ένα φιλμ για τη Νικαράγουα και κέρδισε ένα διεθνές βραβείο -αν και η κανονική του δουλειά ήταν ξυλουργός. Αυτό που κάνουμε τώρα, είναι να αφαιρούμε από τα παιδιά το ζωτικό χρόνο που τους είναι απαραίτητος για να αποκτήσουν αυτογνωσία. Αυτό πρέπει να σταματήσει.

Πρέπει να βρούμε εκπαιδευτικές διαδικασίες για να κερδίσουν τα παιδιά τον χαμένο τους χρόνο. Πρέπει να δείχνουμε εμπιστοσύνη στα παιδιά, από την πολύ μικρή τους ηλικία, αναθέτοντας τους ανεξάρτητες εργασίες, που θα μπορούν ίσως να έχουν προκαθοριστεί από τα σχολεία τους, αλλά θα γίνονται εκτός των σχολικών κτιρίων. Πρέπει να φτιάξουμε ένα πρόγραμμα σπουδών όπου το κάθε παιδί θα έχει την ευκαιρία να αναπτύξει τα στοιχεία της προσωπικότητας του που είναι μοναδικά και να μάθει να στηρίζεται στις δυνάμεις του.

Λίγο καιρό πριν, έστειλα με ένα λεωφορείο (δίνοντας τους 70 δολάρια) ένα δωδεκάχρονο κορίτσι και τη μητέρα του -που δεν μιλάει αγγλικά- στην ακτή του Νιου Τζέρσι. Εκεί το κορίτσι γευμάτισε με τον διοικητή του αστυνομικού τμήματος του Σι Μπράϊτ (Sea Bright) και του ζήτησε συγγνώμη γιατί είχε ρυπάνει την παραλία, πετώντας ένα άδειο κουτί αναψυκτικού. Γι’ αυτή τη δημόσια παραδοχή του λάθους της, είχα κανονίσει να ανταμειφθεί το κορίτσι με το να «προσληφθεί» για μια ημέρα από την αστυνομία και να βοηθά στις μικροϋποθέσεις. Λίγες μέρες αργότερα, άλλοι δύο δωδεκάχρονοι μαθητές μου ταξίδεψαν μόνοι τους από το Χάρλεμ μέχρι την 31 η οδό Γουέστ (West 31 st Street), όπου δούλεψαν ως βοηθοί στην έκδοση μιας εφημερίδας. Την επόμενη εβδομάδα, τρεις από τους μαθητές μου θα βρεθούν στους βάλτους του Νιου Τζέρσι, και θα παρατηρούν το πώς σκέφτεται και δρα ένας πρόεδρος μεταφορικής εταιρίας όταν στέλνει τριαξονικά φορτηγά στο Ντάλας, το Σικάγο και το Λος Αντζελες.

Αυτά είναι «παιδιά θαύματα» που έχουν ενταχθεί σ’ ένα «ειδικό» πρόγραμμα; Όχι. Απλώς είναι καλά παιδιά από το κεντρικό Χάρλεμ, έξυπνα και ζωντανά, που είχαν όμως τόσο κακή εκπαίδευση που τα περισσότερα απ’ αυτά όταν ήλθαν σ’ εμένα δεν ήξεραν καλά -καλά να προσθέτουν και να αφαιρούν. Κανένα απ’ αυτά δεν ήξερε ούτε καν πόσο πληθυσμό έχει η Νέα Υόρκη, ή την απόσταση της Ν. Υόρκης από την Καλιφόρνια.

Πρέπει αυτό να με ανησυχεί; Μα φυσικά και πρέπει. Είμαι όμως σίγουρος ότι αν αποκτήσουν γνώση του εαυτού τους, θα μπορέσουν και να διδάξουν τον εαυτό τους, γιατί μόνο αυτού του είδους η γνώση έχει δια χρονική αξία. Πρέπει να δώσουμε στα παιδιά ελεύθερο χρόνο. Τώρα! Αυτό είναι το κλειδί της αυτογνωσίας τους. Πρέπει να τους φέρουμε σε επαφή με τον πραγματικό κόσμο όσο πιο γρήγορα μπορούμε, έτσι ώστε ο ελεύθερος χρόνος τους να μην ξοδεύεται σε αοριστίες και αφηρημένα πράγματα. Αυτό είναι κατεπείγουσα προτεραιότητα. Χρειάζεται δραστική παρέμβαση για να διορθωθούν τα λάθη. Τα παιδιά μας πεθαίνουν στα σχολεία σαν τις μύγες. Είτε καλό είτε κακό, το σχολείο παραμένει το ίδιο: Άσχετο με την πραγματική ζωή.

Τι άλλο χρειάζεται μια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση; Να παύσει να είναι ένα παράσιτο στην κοινωνία που εργάζεται. Πρέπει να κάνουμε την κοινωνική εργασία μέρος της εκπαίδευσης. Είναι ο πιο γρήγορος τρόπος για να μάθουμε τα παιδιά μας να είναι υπεύθυνα.

Επί πέντε χρόνια διηύθυνα ένα «αντάρτικο» σχολικό πρόγραμμα. Κάθε παιδί, πλούσιο ή φτωχό, έξυπνο ή όχι, έπρεπε να συμπληρώσει μέσα σ’ ένα χρόνο 320 ώρες σκληρής κοινωνικής εργασίας. Πολλά από αυτά τα παιδιά, χρόνια αργότερα, ήλθαν σ’ εμένα και μου είπαν ότι αυτή η εμπειρία άλλαξε τη ζωή τους, ότι τους έμαθε να βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά, και τους βοήθησε να επανεξετάσουν τους στόχους και τις αξίες τους. Αυτό συνέβη στα 13 τους χρόνια, όταν ήταν στο πειραματικό σχολείο. Αυτό πέτυχε, γιατί στην πλούσια περιοχή που βρισκόταν το σχολείο μου, επικρατούσε χάος. Όταν αποκαταστάθηκε η «τάξη» το πρόγραμμα μου σταμάτησε. Ήταν περισσότερο επιτυχημένο και ανέξοδο απ’ ότι έπρεπε για να το αφήσουν να λειτουργεί. Αποδεικνύαμε τα ακριβά και ελιτίστικα προγράμματα σκάρτα. Σε αυτή την πόλη δεν υπάρχει έλλειψη προβλημάτων. Τα παιδιά μπορούν να βοηθήσουν να λυθούν αυτά τα προβλήματα. Σε αντάλλαγμα θα κερδίσουν την προσοχή και τον σεβασμό των μεγάλων. Αυτό είναι καλό και γι’ αυτά και για εμάς τους υπολοίπους.

Ανεξάρτητη μελέτη, κοινωνική εργασία, εναλλαγές εμπειριών, ελεύθερος χρόνος και ενδοσκόπηση. Αυτές είναι πολλές και διαφορετικές μαθητείες. Είναι εφικτές, φθηνές και αποτελεσματικές μέθοδοι για το ξεκίνημα μιας αληθινής αναμόρφωσης των σχολείων. Καμία όμως μεταρρύθμιση μεγάλης κλίμακας δεν πρόκειται να επανορθώσει το κακό που έχει γίνει στα παιδιά μας και στην κοινωνία, αν δεν συμπεριλάβουμε και την οικογένεια στο βασικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα.

Οι Σουηδοί το έχουν καταλάβει αυτό από το 1976 και εγκατέλειψαν το σύστημα της υιοθεσίας ανεπιθύμητων στους γονείς τους παιδιών. Αντί γι’ αυτό ξοδεύουν τις ώρες τους και τον εθνικό τους πλούτο ενισχύοντας τον θεσμό της οικογένειας, ώστε τα παιδιά που γεννιούνται να μην εγκαταλείπονται από τους γονείς τους. Μείωσαν τον αριθμό των ανεπιθύμητων γεννήσεων. Από 6000 το 1976 σε 15 το 1986. Οπότε κάτι μπορεί να γίνει. Οι Σουηδοί κουράστηκαν να πληρώνουν τα σπασμένα από τις ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες και αποφάσισαν να κάνουν κάτι. Άρα κι εμείς μπορούμε να κάνουμε κάτι.

Η οικογένεια είναι η κινητήρια δύναμη της εκπαίδευσης. Αν χρησιμοποιούμε τα σχολεία για να απομακρύνουνε τα παιδιά από τους γονείς τους, θα εξακολουθήσουμε να βλέπουμε το τρομακτικό θέαμα που βλέπου με σήμερα. Αυτή ήταν η βασική λειτουργία των σχολείων από το 1650, τότε που ο Τζον Κόττον (John Cotton) ανακοίνωσε ότι αυτός ήταν ο κύριος στόχος των σχολείων της αποικίας Μπέϊ (Bay), και ο Χόρας Μαν (Horace Mann) το 1850 το ανακοίνωσε σαν σκοπό των σχολείων της Μασαχουσέτης.

Η βάση κάθε καλής ζωής είναι το πρόγραμμα μαθημάτων της οικογένειας. Απομακρυνθήκαμε απ’ αυτό το πρόγραμμα. Καιρός είναι να επιστρέψουμε. Ο μοναδικός δρόμος για την επιστροφή σε μια υγιή Παιδεία είναι να αναλάβουμε πρωτοβουλίες για να απελευθερώσου με την οικογενειακή ζωή από την ασφυκτική μέγγενη των εκπαιδευτικών οργανισμών. Να ενθαρρύνουμε, την ώρα του σχολείου, την συνάντηση γονιών και μαθητών. Έτσι θα σφυρηλατηθούν ισχυροί οικογενεια κοί δεσμοί. Αυτό είχα στο μυαλό μου όταν έστειλα το κορίτσι και τη μητέρα του στην ακτή του Ν. Τζέρσι για να συναντήσουν τον διοικητή του αστυνομικού τμήματος.

Έχω πολλές ιδέες για τη δημιουργία ενός οικογενειακού προγράμματος μαθημάτων, και είμαι βέβαιος ότι και εσείς μπορείτε -αν το σκεφτείτε καλά- να προτείνετε πολλά. Το μεγαλύτερο εμπόδιο για μια πλήρη αναθεώρηση της εκπαίδευσης είναι τα μεγάλα συμφέροντα που έχουν επενδύσει κεφάλαια στο τωρινό εκπαιδευτικό σύστημα, και δεν επιθυμούν να αλλάξει -όσο κι αν υποστηρίζουν το αντίθετο.

Πρέπει να απαιτήσουμε να ακουστούν νέες ιδέες. Οι δικές μου και οι δικές σας. Έχουμε χορτάσει από τις απόψεις των «ειδικών» της τηλεόρασης και των εφημερίδων. Τώρα απαιτείται ένας ανοιχτός διάλογος. Φτάνουν πια οι γνώμες των ειδικών. Οι ειδικοί δεν εξέφρασαν ποτέ σωστή άποψη για την εκπαίδευση. Οι λύσεις τους είναι δαπανηρές. Εξυπηρετούν μόνο τους εαυτούς τους και ευνοούν τον συγκεντρωτισμό. Φτάνει πια! Καιρός να επιστρέψουμε στην δημοκρατία, στον σεβασμό του ατόμου, και την οικογένεια.

Είπα ό,τι είχα να πω. Σας ευχαριστώ.

Τ.Γ. Περιοδικό HOPE
Εκπαιδευτική Παρέμβαση Ημαθίας

Η Θρησκεία με τους περισσότερους και φανατικότερους οπαδούς στον κόσμο

Η Θρησκεία με τους περισσότερους και φανατικότερους οπαδούς στον κόσμο

 του Γιάννη Βελίκη, Ψυχολόγου

 

 Η Θρησκεία με τους περισσότερους και φανατικότερους οπαδούς στον κόσμο

Εταιριοκρατία ή Κορπορατισμός: οι αυτοκρατορίες του σήμερα

 του Γιάννη Βελίκη

Υπάρχουν σήμερα αυτοκρατορίες; Η απάντηση είναι προφανώς αρνητική. Οι αυτοκρατορίες της Ρώμης, του Βυζαντίου, των Οθωμανών κ.α. έχουν σβήσει προ πολλού και τίποτε δεν προοιωνίζει την ανασύσταση τους. Το αντίθετο. Ο 20^ος αιώνας αποδείχτηκε ως χρονική περίοδος δημιουργίας και ανάδειξης πολλών παλιών και νέων εθνών, λόγω τόσο της κατάρρευσης της αποικιοκρατίας όσο και της διάλυσης μεγάλων κρατικών ομοσπονδιών όπως η Σοβιετική Ένωση, η Γιουγκοσλαβία κ.α. Σήμερα τα κράτη – μέλη του Ο.Η.Ε. είναι 192 και αναμένεται να δημιουργηθούν και άλλα. Συνασπισμοί κρατών Ο όρος «αυτοκρατορία», συνήθως, αναφέρεται σε μια γεωγραφικά εκτεταμένη ομάδα κρατών και ανθρώπων, ενωμένων κάτω από την κυριαρχία του αυτοκράτορα ή μιας ολιγαρχίας. Ο αυτοκράτορας για να διαχειριστεί αποτελεσματικότερα την αυτοκρατορία, αναθέτει κάποιες εξουσίες σε «τοπικούς» κυβερνήτες που ασκούν εσωτερική διοίκηση στις επαρχίες, ή σε αντιβασιλείς και βασιλείς που ασκούν σε ομόσπονδα κράτη, χωρίς τα κράτη αυτά να αμφισβητούν την κυριαρχία του αυτοκράτορα και να υπόκεινται εδαφικά και διοικητικά στην αυτοκρατορία. Επίσης μια αυτοκρατορία είναι συνήθως ένα πολυεθνικό κράτος, δηλαδή στην επικράτεια της ζουν διάφοροι λαοί και πολιτισμοί.

Χαρακτηριστικές περί του τέλους των αυτοκρατοριών είναι και οι απόψεις ότι η οικονομική πραγματικότητα σήμερα «καθορίζεται λιγότερο από τα υλικά αντικείμενα που κατασκευάζονται και καταναλώνονται και περισσότερο από συν-παραγόμενες υπηρεσίες και σχέσεις», με αποτέλεσμα στη σύγχρονη «πληροφοριακή» και «άϋλη» οικονομία η έννοια της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής να έχει χάσει το νόημα της,  και η εργατική τάξη να «έχει σχεδόν εξαφανιστεί από προσώπου γης».

Στη βάση τέτοιων λανθασμένων εκτιμήσεων οι θεωρίες αυτές περιγράφουν την λεγόμενη «Αυτοκρατορία» σαν μια «παγκόσμια μορφή κυριαρχίας, συντιθέμενη από μια σειρά εθνικών και υπερεθνικών οργανισμών τους οποίους διέπει μια και η αυτή εξουσιαστική λογική». Δεδομένου ότι σήμερα δεν υπάρχει μία κυριαρχία με «κάποιο εδαφικό κέντρο εξουσίας», χωρίς αντιθέσεις και ανταγωνισμούς, με αποδυναμωμένη έως εξαφανισμένη την εξουσία και το ρόλο των εθνικών κρατών, «η ιστορία των ιμπεριαλιστικών, διιμπεριαλιστικών και αντιιμπεριαλιστικών πολέμων έχει λήξει».

Κι όμως: αυτοκρατορίες υπάρχουν! Και είναι οι γιγάντιες Πολυεθνικές Εταιρίες, οι Όμιλοι, και τα Τραστ… Μπορεί να μην έχουν εδαφικό κέντρο εξουσίας, μπορεί να μην περιλαμβάνουν στο προσωπικό τους συγκεκριμένες εθνότητες, έχουν ωστόσο σχέση με εκατομμύρια καταναλωτές, δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους και εκατοντάδες μέτοχους.

Μια ματιά στην παρακάτω εικόνα μας δείχνει πολύ απλά, πόσες πολλές μάρκες προϊόντων που απευθύνονται σε εκατομμύρια (αν όχι δισεκατομμύρια) καταναλωτών σε όλον τον κόσμο, ανήκουν σε τόσες λίγες πολυεθνικές εταιρίες!

Η δε «μία εξουσιαστική λογική» που διέπει τις παλιές αυτοκρατορίες συνεχίζει να λειτουργεί και στις σημερινές αυτοκρατορικού τύπου Πολυεθνικές Εταιρίες και οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμων μεταξύ τους όχι μόνο δεν έχουν λήξει αλλά είναι σε πλήρη ανάπτυξη: βιομηχανική κατασκοπία, εξαγορά πολιτικών και πολιτισμικών παραγόντων, διαφήμιση, κλοπή πνευματικών δικαιωμάτων, εξαγορά στελεχών κ.α. χρησιμοποιούνται ως τεχνικές προκειμένου να υπερισχύσει η μία Πολυεθνική έναντι των ανταγωνιστών της. Εξάλλου στο σύστημα της Οικονομικής Ορθοδοξίας, οι εταιρίες που δεν αναπτύσσονται διαρκώς πεθαίνουν!

Η ιεραρχική δομή των πολυεθνικών εταιριών επίσης θυμίζει τις παλιές αυτοκρατορίες: συνήθως υπάρχει ένας μεγαλομέτοχος – αυτοκράτορας που συνήθως είναι πολυεκατομμυριούχος (Τζορτζ Σόρος, Μπιλ Γκέιτς), ένα ανώνυμο πλήθος μετόχων – συγκλητικών, μερικές εκατοντάδες διευθυντών – τοπικών αρχόντων, δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι – πολίτες της αυτοκρατορίας, εκατομμύρια καταναλωτές - σκλάβοι που το αποτέλεσμα της εργασίας τους (χρήμα) το παραδίνουν στην εταιρία για την αγορά των προϊόντων της. Στην αυτοκρατορία εμπλέκονται φυσικά και παραγωγοί πρώτων υλών, προμηθευτές υλικών, μεταφορείς, επικοινωνιολόγοι, διαφημιστές, Μ.Μ.Ε., βιομηχανικοί κατάσκοποι, συνεργαζόμενοι πολιτικοί, χρηματιστές, νομικοί σύμβουλοι και πολλές άλλες απίθανες κατηγορίες ανθρώπων…

Θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει ότι οι Πολυεθνικές Εταιρίες βοηθούν την οικονομία να λειτουργήσει, με τα προϊόντα που παράγουν κάνουν τη ζωή των ανθρώπων πιο εύκολη και δίνουν δουλειά σε χιλιάδες κόσμο. Όμως ποια οικονομία ακριβώς; Την Νομισματική Ορθοδοξία με την αύξηση του χάσματος των πλουσίων και των φτωχών, ή τής τοπικές οικονομίες που βοηθούν την ανάπτυξη των κοινωνιών; Μάλλον την πρώτη. Και τα προϊόντα που παράγουν κάνουν εύκολη τη ζωή όλων των ανθρώπων, ή μόνο αυτών που μπορούν να τα αγοράσουν; Σαφώς το δεύτερο.

Και ας μην ξεχνάμε τις ιδιαίτερα επικίνδυνες πρακτικές των πολυεθνικών που εξαιτίας του ανταγωνισμού τους  χρησιμοποιούν:

1)      Εναντίον των καταναλωτών:

• Τα παραδείγματα είναι άπειρα: στόκος σε γάλατα στην Κίνα, νόσος των τρελών αγελάδων σε βοδινά στην Ευρώπη, χρησιμοποίηση ορμονών και ιχθυάλευρων στη διατροφή βοδινών και χοίρων και τόσα άλλα. Οι λομπίστες των πολυεθνικών εδρεύουν στις πρωτεύουσες των μεγάλων κρατών (Νέα Υόρκη, Βρυξέλες, Πεκίνο) προκειμένου να πείθουν τους πολιτικούς να περνούν νόμους που θα βοηθούν τις πωλήσεις τους. Για παράδειγμα, όλος ο κλάδος που ασχολείται με τη λεύκανση των δοντιών, εμπλέκεται σε συνεχή πίεση των αξιωματούχων της Ευρωπαϊκής Ένωσης να επιτραπεί η εισαγωγή των προϊόντων τους στην Ευρώπη, παρά το γεγονός ότι τα συγκεκριμένα προϊόντα είναι άκρως επικίνδυνα για την υγεία των καταναλωτών. Ένα από τα πιο απεχθή σχέδια τους στην αυγή του 21^ου αιώνα είναι η ιδιωτικοποίηση και η εκμετάλλευση  όλων των νερών του πλανήτη.
• Οι πολυεθνικές προκειμένου να επιτύχουν την αέναη ανάπτυξη τους (σαν οργανισμοί που είναι επιδιώκουν την επιβίωση και την ανάπτυξη τους), κατασκευάζουν προϊόντα που στο χρόνο χαλάνε ώστε οι καταναλωτές να είναι συνέχεια αναγκασμένοι να αγοράζουν τα καινούργια προϊόντα τους. Το πιο απεχθές πρότζεκτ τους σε αυτήν την κατηγορία είναι οι βιομηχανικά τροποποιημένοι σπόροι που σε τρία χρόνια «αυτοκτονούν» και δεν μπορούν να ξαναχρησιμοποιηθούν, με συνέπεια να εξαναγκάζονται οι αγρότες όλης της γης να ξανα – αγοράζουν σπόρους της ίδια εταιρίας για πάντα!

2)      Εναντίον των εργαζομένων και του περιβάλλοντος.

• Περιβάλλον: και εδώ τα παραδείγματα είναι άπειρα. Είναι γνωστό ότι οι υποθέσεις που εμπλέκονται κολοσσοί συνήθως κλείνουν με κάποια εκατομμύρια δολάρια. Για παράδειγμα, σε δημοσίευση του Ελεύθερου Τύπου διαβάζουμε ότι, η Shell συμφώνησε να πληρώσει το ποσό των 15,5 εκατομμυρίων δολαρίων προκειμένου να διευθετηθεί η υπόθεση συνενοχής της σε φόνους, βασανισμούς και άλλες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που έγιναν στη Νιγηρία στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Η Shell σύμφωνα με το κατηγορητήριο υποστήριξε την εκστρατεία καταστολής και φόνου των ανθρώπων που εναντιωνόταν στα συμφέροντα της στη Νιγηρία από το στρατιωτικό καθεστώς.
• Των εργαζομένων: είναι γνωστές οι ταλαιπωρίες, οι απαράδεκτες συνθήκες εργασίας, οι ασθένειες και τα ατυχήματα των ανθρώπων που δουλεύουν για ελάχιστα δολάρια στα ορυχεία όλου του κόσμου. Είναι γνωστές και οι κακουχίες και τα εξαντλητικά ωράρια εργασίας των κατοίκων του Τρίτου Κόσμου για κολοσσούς όπως το ΙΚΕΑ, ή των «κινέζικων φθηνών προϊόντων». Ωστόσο τίποτα δεν συγκρίνεται με τους κινδύνους της εργασίας στα πυρηνικά εργοστάσια, ειδικά αυτά εκτός των Η.Π.Α. και της Ευρώπης. Π.χ. για το ατύχημα στη Φουκοσίμα, κανείς στην Ιαπωνία δεν έχει πάρει ευθύνη για ότι συνέβη. Στο περιοδικό Cosmopolis διαβάζουμε τη συνέντευξη του Χιγκούτσι, ενός φωτογράφου, που πέρασε μια ζωή φωτογραφίζοντας τα θύματα του ιαπωνικού οικονομικού θαύματος, ιδίως τους εκτεθειμένους σε ραδιενέργεια εργάτες των πυρηνικών εργοστασίων. Μιας και μία φωτογραφία αξίζει όσο χίλιες λέξεις μεταφέρουμε τα λόγια του Χιγκούτσι που την περιγράφει: «…η φωτογραφία δείχνει έναν εργάτη που κάνει μία εργασία συγκόλλησης μέσα σ’ ένα γεμάτο με ραδιενεργή ουσία. Ο εργάτης φορά βαριά προστατευτική στολή και μάσκα. Όμως η μάσκα είναι πλήρης, γεμίζει υδρατμούς από τον ιδρώτα και δεν σ’ αφήνει να δεις. Πρέπει να τη βγάλεις για να κάνεις τη δουλειά σου. Το αποτέλεσμα είναι να εισπνέεις ραδιενέργεια από το στόμα και τη μύτη και είναι αναπόφευκτο να εκτεθούν στη ραδιενέργεια τα εσωτερικά σου όργανα»…

Ευνόητο είναι ότι δεν είναι τα πάντα γκρίζα στη λειτουργία των σύγχρονων αυτοκρατοριών, των Πολυεθνικών Εταιριών… Ωστόσο, χωρίς τον συνεχή έλεγχο από τους ενεργούς πολίτες η λειτουργία τους μπορεί να γίνει από βλαβερή ως άκρως καταστροφική και για μεγάλους πληθυσμούς ανθρώπων και τον πλανήτη.

Η πιο δυνατή αντικαρκινική ουσία της γης: Β17 η οποία βρίσκεται στα κουκούτσια από βερίκοκα.

Πριν λίγους μήνες άκουσα από πολύ δικό μου άνθρωπο για τη θεραπεία του καρκίνου με κουκούτσια από βερίκοκα, τα οποία στο εξωτερικό τουλάχιστον πωλούνται και σε ειδική συσκευασία. Τη μέθοδο αυτή ανακάλυψε αναζητώντας εναλλακτική θεραπευτική μέθοδο, μελετώντας ένα σχετικό βιβλίο-οδηγό. Σήμερα μου εστάλη ένα κείμενο, το οποίο διαφωτίζει ακόμη περισσότερο το θέμα αυτό.

Για πολλούς ίσως μοιάζει "τρελό" ή απίθανο, καθώς πέρα από τις κλασσικές (έως και αυτοκτονικές) μεθόδους "αποκατάστασης" του καρκίνου, (ακτινοβολίες, χημειοθεραπείες ή εγχειρήσεις) δεν τους είναι γνωστή η απέραντη σοφία της φύσης... τόσο του σώματος μας, όσο και της Φύσης που μας περιβάλει. Και πως να τους είναι γνωστό όταν ζούμε την εποχή της επίσημης παραπληροφόρησης και της κερδοσκοπίας των φαρμακευτικών καρτέλ... Ας μην ξεχνάμε πως κατά τον Δρ. Χάμερ ο καρκίνος δεν είναι καν ασθένεια, αλλά ένας βιολογικός μηχανισμός επιβίωσης του σώματος σε ισχυρά ψυχο-λογικά "σοκ"... (δείτε σχετικά κείμενα στην ετικέτα Δρ Χάμερ)

Παραθέτω λοιπόν το αξιόλογο αυτό κείμενο.

Φενάκη τα φάρμακα κατά του Καρκίνου;

ΣΑΒΒΑΤΟ, 28 ΜΑΡΤΙΟΣ 2009

Υπάρχει ένας λαός, ο μακροβιότερος στον κόσμο, όπου ο καρκίνος είναι εντελώς άγνωστος. Πρόκειται για την φυλή Χούνζα, που ζει στο Πακιστάν και αυτοαποκαλούνται απόγονοι των στρατιωτών του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Το φαινόμενο αυτό δεν άφησε αδιάφορους τους επιστήμονες. Κλιμάκιο από το Μεμόριαλ πήγε στην περιοχή και μελέτησε τη διατροφή των Χούνζα. Με έκπληξη διαπίστωσαν, ότι οι Χούνζα τρώνε πολλά βερίκοκα και τα κουκούτσια επίσης από τα βερίκοκα. Μάλιστα όσο περισσότερα βερίκοκα παράγει και καταναλώνει ένας Χούνζα, τόσο περισσότερο ανεβασμένη είναι η κοινωνική του θέση. Όταν ένας δυτικός γιατρός επισκέφθηκε τους Χούνζα, του προσέφεραν βερίκοκα και αυτός έφτυνε τα κουκούτσια. Έτσι του είχανε μάθει. Οι Χούνζα έκαναν όλοι έναν μορφασμό αηδίας. Πέταγε το καλύτερο.

• Θυμηθείτε. Το κουκούτσι από το βερίκοκο είναι πάρα πολύ πικρό.  
• Θυμηθείτε! Το πικρό είναι αναγκαίο για τον καρκίνο. 
• Θυμηθείτε! Το πικρό ανοίγει την όρεξη και πολλοί καρκινοπαθείς δεν έχουν όρεξη και πεθαίνουν από καχεξία (υπερβολικό αδυνάτισμα). 
• Θυμηθείτε! Το κουκούτσι από το βερίκοκο έχει βιταμίνη Β17.  
• Θυμηθείτε! τα παλικάρια των φαρμακευτικών έθαψαν την εφαρμογή της επιστημονικής γνώσης στο πεδίο του καρκίνου και εκ. άνθρωποι θα πεθάνουν άδικα (Otto Warburg).

Τι έγινε μετά; Ο Διευθυντής ερευνών του Μεμόριαλ (δεν μιλάμε για οποιοδήποτε νοσοκομείο – είναι η Μέκκα του καρκίνου) ο περίφημος επιστήμονας Κανεμάτσου Σιγκουίρα, έκανε πειράματα με ποντικούς. Η ουσία που ανακάλυψε ο βιοχημικός Ernst Krebs έκανε τα πειράματα πάνω σε ποντικούς. Η ουσία που ανεκάλυψε ο βιοχημικός Ernst Krebs μέσα στα βερίκοκα, ονομάστηκε Λεατρίλη ή βιταμίνη Β17. Ο Σιγκουίρα έμεινε έκπληκτος. Ήταν η δυνατότερη αντικαρκινική ουσία του κόσμου που είχε δοκιμάσει ποτέ, όπως δήλωσε. Τι θα κάνατε εσείς και εγώ αν ακούγατε τέτοια καλό νέο; Δεν θα πηδάγατε από τη χαρά σας; Ο καρκίνος ήταν τελειωμένος. Αμ δε. Το χρήμα βασιλεύει. Πήγε λοιπόν στους ανωτέρους του και τους είπε τα ευχάριστα νέα. Η πιο δυνατή αντικαρκινική ουσία της γης: Β17 η οποία βρίσκεται στα κουκούτσια από βερίκοκα. Τι θα κέρδιζαν αυτοί με την αντικαρκινική αυτή ουσία προσβάσιμη στον καθένα; Θα έχαναν τη γη κάτω από τα πόδια τους. Αν τα κέρδη τους ανέρχονται σε πολλά δις μόνο από την Ελλάδα, φανταστείτε τι γίνεται σε όλο τον πλανήτη. Άλλωστε τα μέλη του Δ.Σ. του Μεμόριαλ ήταν όλοι αντιπρόσωποι φαρμακευτικών εταιρειών[3].

Του είπαν λοιπόν να συνεχίσει τα πειράματα και να αποδείξει πως ήταν λάθος. Το ακούτε ΛΑΘΟΣ. Οι διαδικασίες τροποποιήθηκαν και σχεδιάστηκαν με σκοπό να αποτύχουν και τελικά απέτυχαν. Αντικατέστησαν τον Σιγκουίρα με έναν κτηνίατρο, ο οποίος χορήγησε στα πειραματόζωα διαφορετική δόση από αυτή που χορηγούσε ο Ιάπωνας επιστήμονας και τα πειραματόζωα πέθαναν. Τα αποτελέσματα αυτού του ψευδοπειράματος δόθηκαν στη δημοσιότητα. Τα υπόλοιπα τα ανέλαβαν τα παπαγαλάκια των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Φυσικά από το 1980 που συνέβη οι αποδείξεις ακόμη αναμένονται. Δεν αποδείχθηκε! Ήταν απάτη η Β17, έλεγαν οι γιατροί που δεν γνώριζαν τις λεπτομέρειες. Κανένας δεν θα μάθαινε την πραγματικότητα αν δεν επαναστατούσε η συνείδηση ενός θαρραλέου δημοσιογράφου που ως υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων του Μεμόριαλ γνώριζε την απάτη.

Ο Ράλφ Μος, δεν άντεξε το βάρος της συγκάλυψης ενός τόσο μεγάλου εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας. Εδώ παίζονταν οι ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων. Βγήκε και κατήγγειλε ευθαρσώς τη μεγάλη απάτη. Τιμή στον θαρραλέο δημοσιογράφο. Τιμή στο Σιγκουίρα. Τιμή στον Κρεμπς που βρήκε έναν πολύτιμο σύμμαχο στη μάχη κατά του για τον καρκίνου. Από τις ελληνικές εφημερίδες μόνο «Το Βήμα» ανέφερε στις 23/5/1980 ακροθιγώς το θέμα, χωρίς να εισέλθει στην ουσία του θέματος. Ποιος Έλληνας γνωρίζει αυτή την μεγάλη απάτη (σύμφωνα με τον Μοςς); 

Τα κουκούτσια από τα βερίκοκα σύμφωνα με τον Σιγκουίρα:

α) σταμάτησαν τις μεταστάσεις,

β) βελτίωσαν την γενική υγεία,

γ) εμπόδισαν την ανάπτυξη μικρών όγκων,

δ) παρείχαν ανακούφιση από τον πόνο,

ε) ενεργούν πολύ σημαντικά στην πρόληψη του καρκίνου. 

Επίσης η πρώτη επίσημη τονίζω επίσημη αναφορά του Μεμόριαλ υπογράμμιζε με ιδιαίτερη έμφαση τα θετικά πλεονεκτήματα της Β17. Μετά έπεσε γραμμή[4]. Ξέρετε εσείς… Γραμμή και την ακολούθησαν άπαντες. Χρειάζονται περισσότερες αποδείξεις!. Δεν αποδείχθηκε! Απορώ! Γιατί να μην βάζουμε ένα ερωτηματικό όταν ακούμε αυτό το μονότονα επαναλαμβανόμενο μότο των φαρμακευτικών.  

• Θυμηθείτε! Τα κουκούτσια από τα βερίκοκα στο μανάβη της γειτονιά σας έχουν την ίδια αξία με τα κουκούτσια από τα βερίκοκα των Χούνζα.

Αν λοιπόν αυτοί οι «κύριοι» έσβησαν έναν ερευνητή του κύρους του Κανεμάτσου Σιγκουίρα, που γι΄αυτόν είχε ειπωθεί από τον αντιπρόεδρο του Μεμόριαλ, ότι είναι ευρέως γνωστός στον κόσμο της έρευνας και ότι οι συνάδελφοί του ερευνητές τον εκτιμούν απεριόριστα. Αν αυτοί οι κύριοι δολοφονούν τους γιατρούς στη Χιλή κ΄αλλού, καταλαβαίνουμε όλοι πως ο πραγματικός καρκίνος για την υγεία της ανθρωπότητας βρίσκεται στα διοικητικά συμβούλια των φαρμακευτικών εταιριών.

Δεν μιλάμε βέβαια για ελληνικές μικρές εταιρίες, αλλά για σύγχρονα πολυεθνικά θηρία., που επιβάλλουν την άποψή τους με χημειοθεραπείες. Όποιος ασθενήσει από καρκίνο, θα υποστεί από τις Φαρμακοβιομηχανίες τα μαρτύρια της κόλαση: Γραμμικούς επιταχυντές κοβάλτια, χημειοθεραπείες, εξορκισμούς, για να φύγει ο δαίμονας καρκίνος, διαρκείς εξετάσεις που κρατούν τον άρρωστο σε διαρκή αγωνία, ανασφάλεια, φόβο πανικό, - σωστό θρίλερ. Τώρα το νικήσαμε το εξωαποδώ – δεν αναφέρουμε ούτε το όνομά του και χτυπάμε ξύλο, όταν ακούμε τη λέξη καρκίνος.

Βέβαια τα κυτταροτοξικά φάρμακα, ακτινοβολίες κ.λ.π., είναι γνωστό – και κανείς δεν το αρνείται-, ότι προκαλούν καρκίνο. Είναι δηλαδή βασικές αιτίες ανάπτυξης καρκίνου. Ο άρρωστος όμως, έκανε ότι ορίζουν η φαρμακοβιομηχανίες: Καλό για την τσέπη τους, κακό για τον άρρωστο. Μην ξεχνάτε: Τα όρια της τσέπης τους, είναι τα όρια της σκέψης τους. Κουβέντα αυτοί για τη διατροφή. Ρωτείστε ένα γιατρό αν έχει κάτι διδαχτεί για τη διατροφή στις Ιατρική Σχολές. Οι φαρμακοβιομηχανίες θέλουν τον ιατρικό κόσμο στο σκότος της άγνοιας για τη διατροφή και υπερήφανο για τις φαρμακευτικές του γνώσεις σε σημείο, που να υποτιμά τη διατροφή, όπως στην περίπτωση του μυλωνά.

Κανόνας Νο1:

• Τρώτε πικρά, τρώτε βερίκοκα και τα κουκούτσια τους.

• Πίνετε χυμό από φύλλα ελιάς.

• Τρώτε ραδίκια και πίνετε το ζουμί τους με λεμόνι κάθε μέρα.

• Τρώτε αγκινάρες (πικρές).

• Πίνετε ζουμί από άγριες αγκινάρες (πολύ πικρό), Βολβούς (πικρό) ή Γαϊδουράγκαθο (silybuns marianum), αυξάνει την παραγόμενη γλουταθειόνη υπεροξειδάση: Εξαιρετικό τονωτικό – αποτοξινωτικό για όλες τις παθήσεις του συκωτιού.

Ας ακολουθήσουμε τη συμβουλή των καλύτερων γερμανών γιατρών, της περίφημης Επιτροπής Ε. Η Επιτροπή Ε, κατατάσει τα πικρά βότανα ως εξής: 

• (1) κάσσια (quassia amara) 
• (2) γεντιανή
• (3) άγρια αψιθιά. 
• (4) Φλοιός Gonolobus cocdurango,
• (5) Centantium pulchellum,
• (6) cot αρπαγόφυτο (από την έρημο Καλαχάρη της Αφρικής (τόβρίσκετε στα φαρμακεία). 
• 7) φλούδα νερατζιού. 
• 8) γαϊδουράγκαθο (cnicus benediktus). 
• 9) Ραδίκι. 
• 10) κανέλα. 
• 11) κόλιανδρος. 

Οι πικρές αυτές τροφές ανοίγουν την όρεξη. Ο καρκινοπαθής συνήθως δεν έχει όρεξη και πεθαίνει από καχεξία. Διεγείρουν την ορμόνη γαστρίνη, που με τη σειρά της διεγείρει την παραγωγή και την απελευθέρωση υδροχλωρικού οξέως. Όλοι το γνωρίζουν: Τα πικρά βοηθούν στην όρεξη.

Αν το σώμα μας έχει μετατραπεί σε ζαχαροπλαστείο, από τα πολλά γλυκά, ποτά, πατάτες κ.λ.π., {όλα αυτά μετατρέπονται σε γλυκόζη) και συγχρόνως έχουμε απορρίψει την πικρή γεύση, δεν θα πάθουμε καρκίνο; Το κλειδί είναι η ισορροπία (ομοιόσταση στην ιατρική γλώσσα).

[1] What to eat if you have cancer, Maureen Keane, Daniella Chace, Mc Graw Hill 2007.

[2] Η χαρά της ανακάλυψης, Pichard Feynman, Εκδόσεις Κάτοπτρο, σελ. 211

[3] Εφημερίδα «Το Βήμα», 23/5/1980

[4] A summary of the effect of amygdalin upon spontaneous mammary Tamors in mice, Sloan Kettering, report June 13, 1973

Το Μυστικό του Αιώνα! Ο Ιπποκράτης έχει τη θεραπεία του καρκίνου!

Από Xrimablog

• 

Η Ιπποκράτειος Αντικαρκινική Άμυνα, στηρίζεται στην ισορροπία των 4 βασικών γεύσεων.
Αμυγδαλέλαιο λαμβάνεται από τους καρπούς του αμύγδαλου. Πλούσιο σε βιταμίνες Α, Ε, Β1, Β2, Β6, Β17 και ιχνοστοιχεία. Η βιταμίνη Β17 δεν είναι βιταμίνη. Είναι η παλιά ονομασία της αμυγδαλίνης.

Η αμυγδαλίνη είναι το πικρό συστατικό των αμυγδάλων και μια πιθανή τοξίνη αφού μπορεί να απελευθερώσει κυανίδη στον οργανισμό. Η αμυγδαλίνη θεωρείται ότι έχει αντικαρκινικές ιδιότητες, αλλά αυτό δεν έχει αποδειχθεί επιστημονικά.
Έχει υποστηριχθεί, ότι με τον αποκλεισμό των πικρών ουσιών – μόνο ηδονή και ευχαρίστηση στο λάρυγγά μας είναι το σύνθημά μας – αποκλείσαμε μια από τις 4 βασικές γεύσεις: αλμυρό, ξινό, πικρό, γλυκό. Πολλοί έχουν απορρίψει και το ξινό και έχουν επιλέξει το αλμυρό και το γλυκό. Έτσι έχει χαθεί η ισορροπία. Ο Ιπποκράτης τόνιζε την ισορροπία, επηρεασμένος από τον πατέρα της ελληνικής ιατρικής τον γιατρό Αλκμαίωνα.
Αυτός θεωρείται η κορυφή της ελληνικής ιατρικής γιατί πρώτος αυτός ασχολήθηκε με την ανατομία και φυσιολογία και διατύπωσε ως εξής τις αντιλήψεις του για την υγεία και την αρρώστια, που υιοθέτησε και ο Ιπποκράτης:
«Εκείνο που διατηρεί την υγεία είναι ισομερής κατανομή και ακριβής μείξη μέσα στο σώμα των δυνάμεων (= ισονομία) του ξηρού, του υγρού, του κρύου, του γλυκού, του πικρού, του ξινού και του αλμυρού.
Την Αρρώστια την προκαλεί η επικράτηση του ενός (=μοναρχία). Η θεραπεία επιτυγχάνεται με την αποκατάσταση της διαταραχθείσας ισορροπίας, με τη μέθοδο της αντίθετης από την πλεονάζουσα δύναμη».
Οι αντιλήψεις αυτές τις βρίσκουμε ακέραιες στον Ιπποκράτη. Η ακριβής μείξη, η ισονομία, η συμμετρία, η αρμονία, βρίσκονται στη βάση των δογμάτων των Πυθαγορείων και του Ιπποκράτη.
Γράφει χαρακτηριστικά ο Ιπποκράτης:
«Μέσα στον άνθρωπο υπάρχει και το πικρό και το αλμυρό, το γλυκό, το ξινό, το στυφό και το άνοστο και… τα συστατικά αυτά όταν αναμειγνύονται και ενώνονται μεταξύ τους, ούτε φαίνονται ούτε βλάπτουν τον άνθρωπο. Όταν όμως κάποιο απ΄ όλα διαχωριστεί και μείνει μόνο του τότε φαίνεται να προκαλεί βλάβη.»
Αν τρώμε πολλά γλυκά και υδρογονάνθρακες και έχει γίνει το σώμα μας σοκολάτα και Ζαχαροπλαστείο, έχει επέλθει ανισορροπία. Η επικράτηση των γλυκών σε βάρος του πικρού θα το πληρώσουμε και μάλιστα ακριβά. Οι όγκοι είναι γεμάτοι από ζάχαρη.
Αυτό απέδειξε ο Warburg. Το 2001 ένα ιατρικό συνέδριο στην Καρλσρούη της Γερμανίας, επιβεβαίωσε την παροιμία: «ότι είναι πικρό στο στόμα, είναι καλό στο στομάχι». Τονίστηκε ότι οι πικρές ουσίες, συμβάλλουν αποφασιστικά στη συνολική διαδικασία της πέψης.
Οι κινήσεις του στομάχου και του εντέρου εντείνονται και επιταχύνεται η προώθηση της τροφής. Διεγείρουν την έκκριση χολής και παγκρέατος, βελτιώνουν την πέψη των λευκωμάτων, πρωτεϊνών και λιπών.
Μειώνεται η αίσθηση του φουσκώματος και εμποδίζονται οι διαδικασίες ζύμωσης και σήψης που συντελούνται στο έντερο. Μέσω της βελτίωσης απορρόφησης της βιταμίνης Β12, οι πικρές ουσίες υποστηρίζουν την παραγωγή αίματος, προάγουν την απορρόφηση των λιποδιαλυτών στοιχείων, όπως και του σιδήρου. Οι πικρές ουσίες υποστηρίζουν και τη δημιουργία βάσεων (αλκαλικό υψηλό ΡΗ) στον οργανισμό. Και δρουν μ΄αυτό τον τρόπο ενάντια στην υπεροξείδωση του αίματος.
Κανόνας 1ος: Σε περίπτωση συστηματικής λήψης των πικρών ουσιών,
1) δυναμώνει το συκώτι.
Το συκώτι θέλει πικρά για να λειτουργήσει. Η χολή που παράγεται στο συκώτι είναι πικρή. Πως λοιπόν θα έχουμε παραγωγή πρώτης ποιότητας χολής, να διαλύει τα λίπη, αν δεν τρώμε πικρά; Τροφοδοτώντας με ζάχαρη το συκώτι δεν παράγουμε πικρή χολή.
2) Βελτιώνεται ο μεταβολισμός και με τον τρόπο αυτό μειώνεται και η χοληστερίνη. Με τα πικρά μειώνονται και οι τιμές του σακχάρου. Ο καθένας το καταλαβαίνει. Το σάκχαρο προέρχεται από την κατάχρηση υδατανθράκων, όχι από την κατάχρηση πικρών ουσιών και η θεραπεία γίνεται με τα αντίθετα, έλεγε ο Ιπποκράτης.
Πικρές ουσίες, όπως η Clucosonalat Sinigrin, είναι αντικαρκινικές. Πως δρουν οι πικρές ουσίες;
Η περίπτωση του βερίκοκου.
Το κέντρο για τον καρκίνο είναι το συκώτι. Να το διατυπώσω διαφορετικά. Το συκώτι είναι για τον καρκίνο, ότι η καρδιά για το κυκλοφορικό. Το συκώτι είναι το κέντρο. Δυνατό συκώτι διώχνει τον καρκίνο.
Ζαχαροποιημένο και σοκολατοποιημένο συκώτι ίσον καρκίνος. Η άμυνα και ο τερματοφύλακας του οργανισμού εναντίον του καρκίνου βρίσκονται στο συκώτι και το συκώτι θέλει πικρά για να λειτουργήσει σωστά, να αποθηκεύσει τις βιταμίνες. Γιατί δεν παρουσιάζεται καρκίνος στο λεπτό έντερο;
Ρωτήστε κάποιο γιατρό. Πολλοί δεν γνωρίζουν. Άλλοι απαντούν το ΡΗ, η μεγάλη ποσότητα γ – σφαιρίνης (επηρεάζεται από το σελήνιο), ή λόγω της ταχείας διέλευσης… Η απάντηση βρίσκεται στο γεγονός, ότι – σύμφωνα με τη φυσιολογία- στο λεπτό έντερο χύνονται οι εκκρίσεις της χολής και του παγκρέατος που κάνουν αλκαλικό το ΡΗ του λεπτού εντέρου.
Τα παγκρεατικά ένζυμα (θρυψίνη, χυμοθρυψίνη) και η χολή, είναι βασικής σημασίας για το περίεργο γεγονός, ότι στο λεπτό έντερο δεν εμφανίζεται σχεδόν ποτέ καρκίνος. Ο συνδυασμός και των δύο.
Γιατί και στο πάγκρεας και στο χοληδόχο πόρο εμφανίζεται καρκίνος; Να θέσω διαφορετικά το ερώτημα. Αν είναι το ΡΗ ή η γ-σφαιρίνη η αιτία που το καρκίνου του λεπτού εντέρου είναι πρακτικά 0, γιατί δεν αυξάνουμε τις γ – σφαιρίνες ή δεν διορθώνουμε το ΡΗ του οργανισμού σε αλκαλικό; Ας θυμηθούμε τον Otto Warburg:
1) μεγάλη κατανάλωση γλυκόζης (γαλακτικό οξύ), 2) έλλειψη οξυγόνου, 3) χαμηλό (όξινο) ΡΗ. Η τριάδα των χαρακτηριστικών των καρκινικών κυττάρων.
Πράγματι στο λεπτό έντερο υπάρχει αλκαλικό ΡΗ. Τα ένζυμα είναι πολύ ευαίσθητα. Η θερμοκρασία τα καταστρέφει εντελώς. Για να έχουμε λοιπόν πολλά ένζυμα, πρέπει να καταναλώνουμε ωμές τροφές. Έτσι θα ανεβάζουμε το επίπεδο των πεπτικών ενζύμων του εντέρου και θα έχουμε περισσότερα παγκρεατικά ένζυμα.
Κανόνας 2ος: Τουλάχιστον το 50% των τροφών ενός καρκινοπαθή πρέπει να είναι ωμές, για άριστη λειτουργία των παγκρεατικών ενζύμων.
Πώς το κουκούτσι του βερίκοκου σκοτώνει τα καρκινικά κύτταρα;
Η Β17 που περιέχεται στο κουκούτσι του βερίκοκου, στα πικραμύγδαλα και τα αμύγδαλα, αποτελείται από δύο σάκχαρα (γλυκόζη) ένα βενζελδαύδη και ένα κυάνιο συνδεδεμένα μεταξύ τους. Όπως ο καθένας γνωρίζει, το κυάνιο είναι υψηλά τοξικό και σε μεγάλες ποσότητες θανατηφόρο.
Όμως σ΄αυτή τη φυσική του μορφή είναι χημικά αδρανές. Υπάρχει μία ουσία, που μπορεί να ξεκλειδώσει το μόριο της βιταμίνης Β17 και να απελευθερώσει το κυάνιο του βερίκοκου. Η ουσία αυτή είναι το ένζυμο beta glucosidase (βήτα γλυκοσιδάση), που το καλούμε, το ένζυμο που ξεκλειδώνει.
Όταν η βιταμίνη Β17, έρχεται σε επαφή μ΄ αυτό το ένζυμο, όχι μόνο απελευθερώνεται το κυάνιο, αλλά και η βενζελδαϊδη, η οποία είναι πολύ τοξική από μόνη της. Αυτές οι δύο ουσίες μαζί έχουν δηλητηριώδη ισχύ 100 φορές περισσότερο απ΄όσο κάθε μια χωριστά. Αυτό καλείται συνεργιστικό αποτέλεσμα.
Ευτυχώς, το ένζυμο αυτό δεν βρίσκεται οπουδήποτε στον οργανισμό μας σε επικίνδυνο βαθμό, εκτός από τα καρκινικά κύτταρα. Κάποτε δε 100 φορές περισσότερο απ΄ότι στα περιβάλλοντα υγιή κύτταρα. Αποτέλεσμα: Το δηλητήριο που απελευθερώνεται από το κουκούτσι του βερίκοκου και του αμύγδαλου στοχεύει στα καρκινικά κύτταρα και μόνο και τα σκοτώνει.
Υπάρχει επίσης ένα άλλο ένζυμο, που καλείται ροδανάση. Το ονομάζουνε προστατευτικό ένζυμο, για την ικανότητά του να προστατεύει και να ουδετεροποιεί το κυάνιο μετατρέποντάς το σε υποπροϊόντα ωφέλιμα για την υγεία. Αυτό το ένζυμο απαντάται σε μεγάλες ποσότητες σε κάθε σημείο του οργανισμού μας, εκτός από τα καρκινικά κύτταρα,τα οποία δεν προστατεύονται.:
Με λίγα λόγια η ροδανάση προστατεύει τους ιστούς από το κυάνιο ενώ δεν υπάρχει στα καρκινικά κύτταρα. Β γλυκοσιδάση απελευθερώνει το κυάνιο που σκοτώνει τον καρκίνο. Βρίσκεται στα καρκινικά κύτταρα, δεν βρίσκεται στα υγιή. Προσοχή εδώ. Ένα παράδειγμα από την ιστορία.
Οι επιστήμονες γνωρίζουν πως το αντίδοτο στη δηλητηρίαση από κυάνιο, είναι η ζάχαρη. Αναφέρεται στην ιστορική απόπειρα δολοφονίας με κυανιούχο κάλιο κατά του Ρασπούτιν, μισητό πρόσωπο στην προεπαναστατική Ρωσία.
Μολονότι ο Ρασπούτιν δηλητηριάστηκε με κυάνιο, δεν έπαθε τίποτα, διότι το κυανιούχο κάλιο είχε τοποθετηθεί μέσα σε γλυκά και σε κρασί. Αν και η δόση ήταν μεγάλη παρουσίασε ελάχιστα συμπτώματα δευτερεύοντα της δηλητηρίασης, όπως λόξυγκα, σιελόρροια κ.λ.π. Η ζάχαρη είχε εξουδετερώσει τη δράση του πολύ δραστικού δηλητηρίου. Τη λεπτομέρεια αυτή δεν τη γνώριζαν οι επίδοξοι δολοφόνοι.
Ας φανταστούμε λοιπόν σήμερα έναν καρκινοπαθή που έχει καταναλώσει μεγάλες ποσότητες γλυκών, αναψυκτικών, ποτών, πατάτας, ή που η διατροφή του περιλαμβάνει κυρίως υδατάνθρακες, αν είναι δυνατόν να πάθει κάτι με λίγα κουκούτσια από βερίκοκα, όπως τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ είπαν, ακολουθώντας τα κελεύσματα των κυρίων τους στου Μεμόριαλ.
Όπως δεν έπαθαν οι Χούντζας, όπως λέει η παράδοσή μας με το μυλωνά, όπως επιστημονικά το ανέλυσε ο Krebs με τη ροδανάση και τη Β γλυκοσιδάση, τα κουκούτσια από βερίκοκα είναι απολύτως ασφαλή.
Αρχίζουμε σε περιπτώσεις διαγνωσμένου καρκίνου με 5 την ημέρα, την πρώτη βδομάδα., με 10 τη δεύτερη και χωρίς περιορισμό στη συνέχεια. Η όρεξη, η πέψη, ο μεταβολισμός, θα βελτιωθούν.
Τα βερίκοκα είναι φρούτα εποχής και τα προμηθευόσαστε από το μανάβη της γειτονιάς. Από αυτό το αντικαρκινικό φάρμακο όχι μόνο δεν κερδίζουν οι φαρμακευτικές εταιρίες, αντίθετα ζημιώνουν.
Κανόνας 3ος: Τα καρκινικά κύτταρα έχουν όξινο (χαμηλό ΡΗ).
Το ΡΗ το ισορροπεί το ασβέστιο η βιταμίνη D, το μαγνήσιο, το κάλιο, το βόριο. Το λεμόνι, βοηθά στην απορρόφηση του ασβεστίου. Καταναλώνετε πολύ λεμόνι κάθε μέρα, όπως συστήνει η αντικαρκινική δίαιτα Μοερμαν στην Ολλανδία. Τρώτε χέλια (τεράστια πηγή βιταμίνης Δ 5000 ΙΘ (μονάδες) στα 100 γραμ. .
Φρούτα, ειδικά σταφύλι (τεράστια πηγή καλίου). Λαχανικά (μπρόκολο, λάχανο, μωβ – άσπρο) καρότα, λαχανίδες (τεράστια πηγή αφομοιώσιμου ασβεστίου), βλήτα (επίσης τεράστια πηγή ασβεστίου, βορίου), μαϊντανό (ειδικά για καρκίνο του πνεύμονα, ρόκα (ειδικά για καρκίνο των νεφρών), ραδίκια (με το ζουμί τους).
Κανόνας 4ος: Η υποξία (χαμηλό οξυγόνο), είναι χαρακτηριστικό της καρκινογένεσης.
H χλωροφύλλη δίνει το οξυγόνο στα φυτά. Σύμφωνα με το μεγάλο γιατρό Max Gerson (7) που θεράπευσε τον νομπελίστα Αλμπερτ Σβάϊτσερ και αποδεδειγμένα 50 καρκινοπαθείς σύμφωνα με τις ακτινογραφίες τους πριν και μετά τη θεραπεία.
Οι πράσινοι χυμοί, τουλάχιστον 5 την ημέρα, δίνουν το απαιτούμενο οξυγόνο και υγεία στα κύτταρα.
Έχουμε έτσι απόπτωση (θάνατο, κυτταρική αυτοκτονία) των καρκινικών κυττάρων. Οι χυμοί της τσουκνίδας, φύλλων ελιάς , σέλινου, μαϊντανού και καρότου παίζουν σημαντικό ρόλο.
Ο Gerson μάλιστα, χρησιμοποιούσε ειδικό, αποχυμωτή, για τη διατήρηση όλων των θρεπτικών συστατικών. Όταν παρουσίασε τις ανίατες περιπτώσεις στο Κογκρέσο με όλα τα αποδεικτικά στοιχεία που τις συνόδευαν (εξετάσεις, ακτινογραφίες κ.λ.π.). Αντί να τον συγχαρούν, άρχισε ένα ανελέητο κυνηγητό εναντίον του.
Έτσι δρουν οι φαρμακευτικές εταιρίες. Καταδιώκουν την αλήθεια. Τα ίδια έγιναν και στη Γαλλία με τον Μπελανσονί, γιατρό του προέδρου Μιτεράν κ.λ.π.
Κανόνας 5ος: Τρώτε άφθονο σκόρδο και κρεμμύδι μέχρι «σκασμού».
Σκοτώνει τα καρκινικά κύτταρα.
Γιατί τεράστιες ποσότητες; Υπάρχουν πολλοί σκουπιδιάρηδες στον οργανισμό μας που τον καθαρίζουν από τις τοξίνες και τα δηλητήρια. Το γκλοκουρονικό οξύ, είναι ένα απ΄ αυτά. Έχετε ακούσει κάτι για την εξέταση Β-γλυκουρονιδάση; Ρωτείστε το γιατρό σας.
Στα βιβλία της καρδιολογίας αναφέρεται ως εξέταση στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό και πως συναντάται υψηλή σε σε αδενοκαρκινώματα, λεμφώματα, καρκινώματα από πλακώδη κύτταρα κ.λ.π. Τι κάνει η γλυκουρονιδάση; Καταστέλλει τη σύζευξη μεταξύ τοξίνης και του σκουπιδιάρη γλυκουρινικού οξέως με αποτέλεσμα οι τοξίνες να παραμένουν στον οργανισμό.
Όσο περισσότερο σκόρδο και κρεμμύδι καταναλώνουμε, τόσο περισσότερο καταστέλλεται η δράση της β-γλυκουρουνιδάσης και αποβάλλονται οι τοξίνες από τον οργανισμό.
Το ασβέστιο παίζει επίσης σημαντικότατο ρόλο στη μείωση της δραστηριότητας της β-γλυκουρονιδάσης. Από την άλλη μεριά το γλυκουρονικό οξύ χρειάζεται μήλα μπρόκολα, ραπάνια, λάχανο (ειδικά μωβ), χαμομήλι.
Επίσης τα κρεμμύδια μειώνουν σημαντικά τη γλυκόζη, όσο και την απάντηση της ινσουλίνης στη γλυκόζη. Το γλυκουρανικό οξύ συζεύγνυται με τη χολερυθρίνη από το ένζυμο UDT GT και απεκρίνεται στη χολή. Έχουμε καλύτερη λειτουργία της χολής και του συκωτιού.
Ο γιατρός Χαβάκης έγραφε πως στην Τρασυλβανία, όπου οι κάτοικοι που στη διατροφή τους έχουν μεγάλη θέση τα κρεμμύδια, ο καρκίνος είναι σχεδόν άγνωστος. Επειδή η δράση των κρεμμυδιών στο σάκχαρο είναι γνωστή και στην ιατρική (βλέπε Βιοϊατρική, Κλινική Χημεία Ευάγγελος Σπανός, τόμος Α, σελ. 9).
Είναι αδιανόητο, οι καρκινοπαθείς και οι διαβητικοί να μην τρώνε πολλά κρεμμύδια. Ειδικά αν οι διαβητικοί τρώνε αρκετά φρέσκα κρεμμύδια, πέφτει ο δείκτης του σακχάρου.
Επίσης αν κάθε πρωί στίβουν ξερά κρεμμύδια και πίνουν μισό φλιτζάνι πέφτουν αισθητά η χοληστερίνη και το σάκχαρο. Ο δεύτερος ρόλος του κρεμμυδιού είναι ότι παρεμβαίνει στην τυροσίνη κινάση. Το κρεμμύδι, το μήλο και το γκρέιπφρουτ, περιέχουν κουερσετίνη, ένα βιοφλανοειδές. Η κουερσετίνη είναι σημαντικότατη, γιατί σταματά τη δράση μιας κατηγορίας ενζύμων που λέγονται κινάσες της τυροσίνης.
Tα ένζυμα αυτά βρίσκονται στην κυτταρική μεμβράνη και στο εσωτερικό της και όταν ενεργοποιούνται εντέλουν τα καρκινικά κύτταρα να διασπαστούν και έτσι προκαλούνται οι μεταστάσεις. Για να μην δίδονται εντολές διαίρεσεις του κυττάρου και έτσι να αποτρέπονται οι μεταστάσεις, το μήνυμα είναι: τρώτε άφθονα κρεμμύδια. Υπάρχουν φάρμακα για την αναστολή δράσης της τυροσίνης κινάσης (Τυροφωστίνες).
Ο στόχος των φαρμακευτικών εταιριών είναι σαφής: Θαυμάζουμε το Gleenvec ή τις τυροφωστίνες. Θαυματουργό το Gleenvec, καταπληκτική η επιστήμη! Μπράβο! Εμείς κερδίζουμε και οι καρκινοπαθείς είναι ευχαριστημένοι.! Κουβέντα όμως για το κρεμμύδι, που είναι το φυσικό Gleenvec. Πείτε μου!
Είχε άδικο ο Ιπποκράτης , όταν έγραφε:
«Πιστεύω, ότι για να ασκήσει αποτελεσματικά το επάγγελμά του ένας γιατρός, είναι ανάγκη να γνωρίζει και μάλιστα να προσπαθήσει σκληρά να μάθει, όλα τα περί φύσης, δηλαδή ποιά επίδραση ασκούν στον άνθρωπο, ή τροφή, το ποτό και οι διάφορες συνήθειες σε κάθε άτομο ξεχωριστά. Δεν αρκεί να νομίζει απλά, ότι το τυρί είναι κακή τροφή, επειδή προκαλεί πόνο σε όποιον καταναλώνει μεγάλες ποσότητες. Πρέπει να μάθει, τι πόνο προκαλεί, για ποια αιτία και για ποιο, από όσα υπάρχουν μέσα στο σώμα είναι ακατάλληλο. Γιατί υπάρχουν πολλές άλλες τροφές και ποτά που είναι από τη φύση τους βλαβερά και επιδρούν στον άνθρωπο με ποικίλους τρόπους. Κάποιοι μπορούν να φάνε μεγάλες ποσότητες τυρί, χωρίς να τους πειράξει καθόλου. Αντίθετα τονώνει θαυμάσια όσους ωφελεί. Άλλοι όμως το αφομοιώνουν δύσκολα. Οι οργανισμοί είναι διαφορετικοί. Η γνώση αυτών θα θεράπευε τον άνθρωπο από τις αρρώστιες».
Το ερώτημα παραμένει. Έχουν σήμερα γνώσεις οι γιατροί για τη θεραπευτική αξία των τροφών; Τι διδάσκονται για τη θεραπευτική τους δύναμη; Έχει άδικο ο Ιπποκράτης;
Κανόνας 6ος: Περιορίστε την Αποκαρβοξυλάση της ορνιθίνης (ODC).
Η Αποκαρβοξυλάση της ορνιθίνης είναι το ένζυμο κλειδί στη σύνθεση των πολυαμινών και παίζει σημαντικό ρόλο στη διαίρεση και ανάπτυξη του κυττάρου. Επανερχόμαστε στο μεγάλο ρόλο του συκωτιού.
Η εξίσωση, συκώτι = καρκίνος και καρκίνος = συκώτι, παίζει και εδώ το ρόλο της. Η αποκαρβοξυλάση της ορνιθίνης, είναι ηπατικό ένζυμο. Αν το σταματήσουμε, σταματούμε και την ανάπτυξη των όγκων.
Η αποκαρβοξυλάση της ορνιθίνης κάνει πολύ παρέα με την ινσουλίνη. Είναι στενές, πολύ στενές φιλενάδες. Επιρεάζοντας τις πολυαμίνες, προκαλούν αύξηση των όγκων, μεταστάσεις, αύξηση του βάρους. Επίσης ο συνδυασμός ινσουλίνης με σωματομεδίνες (IGF1 και IGF 2) είναι θανατηφόρος. Οι σωματομεδίνες (IGF1 και IGF 2) μοιάζουν με την προϊσουλίνη και παίζουν σημαντικότατο ρόλο στη ρύθμιση του πολλαπλασιασμού και της λειτουργίας των κυττάρων.
ΣΕ υποκλυκαιμία, σχετιζόμενη με όγκο η (IGF1) είναι υψηλή. Ο όγκος έχει καταναλώσει όλο το σάκχαρο και ζητάει και άλλο. Γι΄αυτό έχουμε υπογλυκαιμία. Η IGF1, είναι ο κύριος παράγοντας για τη διέγερση των λιποκυττάρων, επιτάχυνση της ανάπτυξης των όγκων και πρόκλησης φλεγμονών. Η ινσουλίνη συνοδεύεται από την IGF1, που διεγείρει την κυτταρική ανάπτυξη. Μεγάλη αύξηση της ινσουλίνης και των σωματομεδινών, διεγείρουν την αύξηση των καρκινικών κυττάρων, αλλά και την ικανότητά τους να κάνουν μεταστάσεις (8). Μεγάλη κατανάλωση ζάχαρης, συνδέεται με αύξηση της ινσουλίνης με την παρέα της IGF σε μια προσπάθεια του οργανισμού να ρίξει το σάκχαρο. Τη σκυτάλη μετά την ινσουλίνη, παίρνουν οι σωματομεδίνες και αποκαρβοξυλάση της οπνιθίνης. Αποτέλεσμα: Μεταστάσεις, αυξήσεις των όγκων.
Ας δούμε μερικές έρευνες.
Η S. Hankinson της ιατρικής σχολής του Χάρβαρντ, απέδειξε, ότι από μια ομάδα γυναικών, ηλικίας κάτω των πενήντα, εκείνες με το υψηλότερο IGF, είχαν εφτά φορές περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν καρκίνο του μαστού (ομάδες ερευνητών από το Xάβαρντ, το Mac Gill κ.λ.π. έδειξαν το ίδιο αποτέλεσμα στον καρκίνο του προστάτη με 9 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα στους άνδρες που είχαν ψηλές σωματομεδίνες (10). Άλλες μελέτες έχουν δείξει παρόμοια αποτελέσματα στον καρκίνο του παγκρέατος, του παχέος εντέρου, των ωοθηκών κ.λ.π.
Πως μειώνουμε την ινσουλίνη και τις φίλες της τις σωματομεδίνες; Κόβοντας με το μαχαίρι στους καρκινοπαθείς γλυκά, πατάτες, ψωμιά και γενικά τις επεξεργασμένες τροφές. Η εξέταση ινσουλίνης και σωματομεδινών (IGF1 και IGF2) είναι απαραίτητες. Έρευνες έχουν δείξει, ότι η πλήρης αποχή από τροφές πλούσιες σε υδατάνθρακες μειώνει θεαματικά τα επίπεδα ινσουλίνης και IGF.
Για την αναστολή της ODC (αποκαρβοξυλάση της ορνιθίνης), το σκόρδο, το τσάι, το ρόδι ο χυμός από φύλα ελιάς, τα καρύδια, τα κρεμμύδια, τα κεράσια και όλα τα πικρά παίζουν σημαντικότατο ρόλο.
Όταν πέσουν η ινσουλίνη και οι σωματομεδίνες, ο οργανισμός αποβάλλει τα σάκχαρα. Το σώμα – ζαχαροπλαστείο, διώχνει τον καρκίνο πετώντας τα στοιχεία που τον θρέφουν.

Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΥΔΡΟΧΟΟΥ ΚΑΙ Η ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ: ΟΙ ΔΥΟ ΟΨΕΙΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ (Γ ΜΕΡΟΣ)

 του Γιάννη Βελίκη

Ε) Ο ΥΔΡΟΧΟΟΣ ΚΑΙ Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ

Μπαίνουμε στον Υδροχόο,

και θα φύγουν οι Ιχθείς,

οι καιροί νερό θα φέρουν,

έτσι λεν αυτοί που ξέρουν…

Οι περισσότεροι γνωρίζουμε τους στίχους που έγραψε ο Μανώλης Ρασούλης και τραγούδησε ο Νίκος Παπάζογλου. Το τι σημαίνουν, ωστόσο, και γιατί το λένε «αυτοί που ξέρουν» δεν είναι και τόσο γνωστό…

Κι όμως… Εδώ και 100 περίπου χρόνια, αρκετοί μιλούν για την Εποχή του Υδροχόου που έρχεται και αναμένεται ότι θα αλλάξει ολόκληρο το σημερινό ανθρώπινο πολιτισμό. Τα τελευταία 10 με 20 χρόνια, ο Υδροχόος τραγουδιέται από πολλούς ραπ καλλιτέχνες που προβάλλει το MTV, όπως ο Eminem και η Rihana, υπό τον όρο RAINMAN (= ο άνθρωπος της βροχής, αυτός που φέρει τη βροχή, αυτός που φέρνει το νερό). Το πόσοι πολλοί καλλιτέχνες τραγούδησαν και τραγουδούν τον άγνωστο Rainman, αναλύεται διεξοδικά στο ντοκιμαντέρ Music Industry Exposed που προβάλλεται ελεύθερα στο youtube – και συνήθως έως να το παρακολουθήσει κανείς δεν μπορεί να πάει ο νους του στο πόσο πολύ προβάλλεται το όλο θέμα από τη Μουσική βιομηχανία στους νέους ανθρώπους!

Αλλά ποιος είναι ο Υδροχόος και πώς ξεκίνησε η συζήτηση γύρω από αυτόν; Όπως διαβάζουμε στα «Φωτεινά Μονοπάτια» (εκδόσεις Ιάμβλιχος) μία από τις 14 ταυτόχρονες κινήσεις της γης είναι η ιδιαίτερη κυκλική κίνηση του πολικού άξονά της, η λεγόμενη μετάπτωση. Αυτή αναγκάζει τον πολικό άξονα να διαγράψει έναν κώνο σε διάστημα περίπου 25,800 χρόνων. Το χρονικό τούτο διάστημα ονομάζουμε κοσμικό έτος.

Αποτέλεσμα της μετάπτωσης είναι η αλλαγή του σημείου ισημερίας, καθώς και η περιοδική αλλαγή του πολικού αστέρα, γιατί μετατοπίζονται όλοι οι αστέρες στην ουράνια σφαίρα.

Αλλά, εκείνο το οποίο αξίζει να σημειωθεί, είναι η αλλαγή του σημείου ισημερίας, η οποία πραγματοποιείται περίπου κάθε 2,150 χρόνια. Η περίοδος αυτή είναι γνωστή σαν κοσμικός ή πλατωνικός μήνας.

Με κάθε κοσμικό μήνα το σημείο ισημερίας μετατοπίζεται προοδευτικά από αστερισμό σε αστερισμό του ζωδιακού και με αυτό τον τρόπο, κάτω από αστρολογική θεώρηση, όλο αυτό το διάστημα των 2,150 χρόνων βρίσκεται υπό την επίδραση του ζωδίου στο οποίο πραγματοποιείται η ισημερία.

Ο αρχαίος Ίππαρχος καθόρισε, ότι το σημείο ισημερίας της περιόδου που συνέπιπτε στις 0 μοίρες του Κριού, είναι η αφετηρία του ζωδιακού κύκλου. Ακολουθούν οι υπόλοιποι αστερισμοί και έτσι, με βάση αυτό τον καθορισμό, λέμε ότι σήμερα περνάμε στην εποχή του Υδροχόου. Αυτή η μετακίνηση γίνεται ακολουθώντας τη σειρά Κριός- Ιχθείς- Υδροχόος- Αιγόκερως κ.λπ. μέχρι να ξαναφθάσει στον Κριό μετά από 25,000 χρόνια, έχοντας συμπληρώσει ένα κοσμικό έτος.

Τώρα ας εγκαταλείψουμε το πεδίο της επιστημονικής θεώρησης και ας εξετάσουμε τη σημασία την οποία έχουν όλα αυτά για τον άνθρωπο και την εξέλιξή του. Έχει παρατηρηθεί, ότι κάθε εποχή εκδηλώνει ορισμένα χαρακτηριστικά, τα οποία ανήκουν στο συγκεκριμένο ζώδιο, το οποίο την «χρωματίζε».

Για παράδειγμα, ας ξεκινήσουμε από σχετικά πρόσφατα από την εποχή του Καρκίνου (από το 8.000 π.χ. περίπου).  Ο Καρκίνος ανήκει στο στοιχείο του Νερού κι έτσι δεν είναι περίεργο, ότι με τον ερχομό της εποχής του Καρκίνου, η γη γνώρισε μεγάλους κατακλυσμούς. Ο πλανήτης ο οποίος κυβερνάει τον Καρκίνο είναι η Σελήνη και εκείνη την εποχή αναπτύσσονται οι σεληνιακές λατρείες. Ένα άλλο χαρακτηριστικό της εποχής του Καρκίνου είναι η ανάπτυξη διαφόρων μορφών μητριαρχίας, αλλά όχι στο βαθμό τον οποίο είχε αναπτυχθεί την εποχή της Παρθένου.

Μετά την εποχή του Καρκίνου ακολούθησε η εποχή των Διδύμων, η οποία κράτησε περίπου μέχρι το 4,300 π.Χ. (από το 6,450 π.Χ. περίπου). Οι Δίδυμοι είναι ζώδιο του Αέρα και κυβερνιέται από τον πλανήτη Ερμή, προστάτη των γραμμάτων και του εμπορίου. Αυτή είναι η περίοδος, όπου σύμφωνα με τις αρχαιολογικές ανακαλύψεις, εμφανίζονται τα πρώτα συστήματα γραφής και γίνονται οι πρώτες απόπειρες οργανωμένου εμπορίου. Γραφή και εμπόριο σημαίνουν επικοινωνία και η επικοινωνία είναι ένα από τα χαρακτηριστικά των Διδύμων και του Ερμή.

Η εποχή του Ταύρου ήταν η επόμενη και κράτησε περίπου μέχρι το 2,150 π.Χ. Η Αφροδίτη είναι ο κυβερνήτης του Ταύρου, μιλώντας πάντα από αστρολογική άποψη. Αλήθεια, αυτή την εποχή αναπτύσσεται η λατρεία της Θεάς Αφροδίτης, της Αστάρτης, καθώς και του ίδιου του ζώου, του Ταύρου. Τα κυριότερα πολιτιστικά κέντρα της εποχής, η Κρήτη και η Μεσοποταμία, τον είχαν σαν κύρια θεότητά τους.

Η επίδραση του ταύρου σαν συμβόλου της Γης και της γονιμότητας επισφραγίζεται με την ανάπτυξη της γεωργίας και της κτηνοτροφίας, σε μία προσπάθεια να καλύψει τις ανάγκες των αυξανόμενων πληθυσμών. Η επικράτηση της λατρείας του Άμμωνα στην Αίγυπτο σφραγίζει την είσοδο της εποχής του Κριού και ταυτόχρονα αρχίζουν οι μεταναστεύσεις των διαφόρων ινδοευρωπαϊκών φυλών, οι οποίες είχαν σα σύμβολο το κριάρι. Είναι η εποχή στην οποία ανακαλύπτεται η επεξεργασία του σιδήρου, συμβόλου του πλανήτη του Κριού, δηλαδή του Άρη. Είναι χαρακτηριστικό αυτό το οποίο αναφέρεται στη Βίβλο, πως όταν ο Θεός πρόσταξε το Μωϋσή να ξεκινήσει την πορεία του προς τη γη της Επαγγελίας, ζήτησε από τους Ισραηλίτες να θυσιάσουν κριάρια. Ήταν η εποχή των σφοδρών συγκρούσεων, αλλά και των πρωτοπόρων στις διάφορες επιστήμες. Οι απέραντες αυτοκρατορίες, η εμφάνιση της επιστημονικής σκέψης, η λατρεία της φωτιάς, όλα αυτά είναι στοιχεία τα οποία δείχνουν καθαρά την επίδραση του Κριού.

Ένα σημαντικό γεγονός για την ανθρώπινη εξέλιξη ήρθε να επισφραγίσει την αρχή (η αρχή υπολογίζεται περί τα 100 π.Χ.) μίας νέας κοσμικής χρονιάς. Πρόκειται για τη γέννηση του Χριστού και τη διδασκαλία της Αγάπης, την οποία Αυτός έδωσε και η οποία χαρακτήρισε ολόκληρη την εποχή των Ιχθύων, άσχετα με το πόσο μακριά είναι ακόμη η ουσιαστική εφαρμογή της. Αυτή είναι η εποχή της οποίας το τέλος ζούμε, καθώς σιγά- σιγά έχουμε αρχίσει (περίπου από το 2,000 μ.Χ.) να εισερχόμαστε στην Υδροχοϊκή.

Σύμφωνα με ποικίλες διαδικτυακές πηγές (μιας και δεν υπάρχουν αντίστοιχες επιστημονικές), η πρώτη που έκανε αναφορά στην Εποχή του Υδροχόου και τη Νέα Εποχή ήταν η Alice Bailey. Η Alice Ann Bailey (1880-1949) ανήκε στη Θεοσοφική Εταιρία. Το 1922 αποχώρησε και με το σύζυγο της ίδρυσαν την οργάνωση Lucis Trust (Νέα Υερσέη). Η ίδια ισχυρίζεται ότι αυτό σχετίζεται με τη βούληση της «Πνευματικής Ιεραρχίας», στην οποία οφείλονται όλες οι «εμπνεύσεις», που δημοσιεύονται στα βιβλία της.  Προσδιορίζοντας αυτό το αποκρυφιστικό Σώμα η Bailey αναφέρει: «η Θεότης είναι έκφραση της θελήσεως η σκοπού του Ενός, εν ω ζώμεν και κινούμεθα και εσμέν», ενώ το κέντρο, «όπου εστιάζεται η θέληση του Θεού και που έχει δυναμικά εξαποσταλεί για να εκπληρώσει το σκοπό, είναι η Σαμπάλλα». Εδώ βλέπουμε πως η κίνηση δεν κάνει λόγο για προσωπικό Θεό. Υπογραμμίζει την ύπαρξη «Υπέρτατης Ψυχής», της οποίας η «ψυχή» είναι «τμήμα» «η σπινθήρ της ενιαίας φλογός, φυλακισμένη μέσα εις το σώμα». «Η συνείδηση της ατομικής ψυχής είναι η συνείδηση του συνόλου». Συνεπώς μέσα στη «γνώση» και στην πραγματοποίηση της ενότητας, οι διακρίσεις «σβήνουν» Η ανθρωπότητα παρομοιάζεται με «ένα μεγάλο κέντρο νοήμονος ενεργείας στην ουσία της πλανητικής ζωής». Μ' αυτή τη βάση η κίνηση έχει στόχο την «αποκάλυψη της Θεότητας μέσα στον άνθρωπο και μέσα στο σύμπαν».

Σύμφωνα λοιπόν με τη φιλοσοφία της Bailey, στη νέα εποχή δεν θα υπάρχουν θεότητες, αλλά ο κάθε άνθρωπος θα είναι ένας δυνητικά φωτισμένος και δυνητικά θεός. Οι δε άνθρωποι θα έχουν τα χαρακτηριστικά της Εποχής τους δηλαδή αυτά του Υδροχόου. Οι άνθρωποι – Υδροχόοι έχουν

«προσωπικότητα ιδιαίτερα ανεξάρτητη και χρειάζονται να είναι μόνοι τους για να νοιώθουν ελεύθεροι. Η ανεξαρτησία δεν είναι απλά μια επιθυμία για αυτούς, είναι απαραίτητη για την ψυχική τους ηρεμία. Στους Υδροχόους αρέσει να κάνουν τους άλλους να γελούν και να τους διασκεδάζουν. Ζουν τη ζωή τους χωρίς δεσμεύσεις. Είναι πολύ αντισυμβατικοί και πάντα γεμάτοι ενθουσιασμό. Διαθέτουν προοδευτική σκέψη και είναι φοβεροί στο να διαμορφώνουν νέες ιδεολογίες και θεωρίες. Οποιοδήποτε είδος έρευνας είναι κατάλληλο για έναν Υδροχόο. Οι Υδροχόοι ψάχνουν διαρκώς τη σοφία, είναι πολύ παρατηρητικοί και μπορούν να συλλέξουν τις πληροφορίες τους αντικειμενικά, αφού τα συναισθήματά τους δεν μπαίνουν εμπόδιο. Δεν είναι τόσο συναισθηματικοί και τους είναι αδύνατον να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματα του ειδικά σε δημόσιο χώρο. Τους αρέσουν οι διασκεδάσεις και συνήθως κάνουν σπάταλη ζωή. Εκκεντρικοί και στην εμφάνιση τους αλλά και στις ιδέες του δεν τους απασχολεί η γνώμη των άλλων

Ο άνθρωπος στη Υδροχοϊκή εποχή θα έχει τη δυνατότητα να πολωθεί περισσότερο σε υψηλότερα επίπεδα του νου παρά στο συναίσθημα και θα εκφράζει τις ιδιότητές του σε κάθε του δραστηριότητα. Θα μπορεί να φτάσει σε ένα υψηλό βαθμό αυτοσυνείδησης και θα χρησιμοποιεί δημιουργικά το νου αποκτώντας πλατύτερη συνείδηση με ενδιαφέρον για τη Γη και το περιβάλλον καθώς και με ευαισθησία για όλη την ανθρωπότητα».

Και ιδού λοιπόν η νέα εποχή και η νέα θρησκεία: στην Εποχή του Υδροχόου ΔΕΝ υπάρχουν θεοί! Ο άνθρωπος είναι ελεύθερος, ανεξάρτητος και αυτόβουλος. Δεν χρειάζεται κανένα Θεό και καμιά Θεά! Ούτε δεσμεύσεις ούτε ιδεολογικές προκαταλήψεις… Τον ενδιαφέρει η αυτάρκεια, η άνεση, η καλοπέραση. Έχει ξεπεράσει τις συναισθηματικές προσκολλήσεις και διαταραχές, την συνεχή ανάγκη για κοινωνικότητα και την αναζήτηση κοινών φιλοσοφικών πεποιθήσεων και κοσμοθεωριών σε άλλους ανθρώπους! Είναι μόνος του και ζει cool (χαλαρά)!

Οι φωνές που αναζητούν σε αυτήν την εποχή το διάβολο, τον αντίχριστο ή άλλες ηγετικές πνευματικές μορφές με κακές προθέσεις κάνουν λάθος. Στην Εποχή του Υδροχόου δεν υπάρχουν διάβολοι ούτε δαίμονες… Όλος ο πνευματικός κόσμος (θεοί και δαίμονες) φεύγει σωρηδόν από την αντίληψη και τη σκέψη των ανθρώπων, μιας και ο νέος άνθρωπος - Υδροχόος είναι από μόνος του πνευματικός και δεν έχει την ανάγκη άλλων μεταφυσικών μορφών. Γι’ αυτό άλλωστε και οι φιλοσοφίες της Γιόγκα ή ο βουδισμός, που θέτουν στο κέντρο της διδασκαλίας τους τον άνθρωπο που θέλει να φωτιστεί, αντί να περιγράφουν και να υμνούν έναν απρόσωπο Θεό, έχουν πολύ απήχηση στην εποχή μας.

Αλλά, πώς ακριβώς ο άνθρωπος θα καταφέρει να γίνει ο ανεξάρτητος πνευματικά, συναισθηματικά και κοινωνικά ώστε να ζει στον επίγειο Παράδεισο του χωρίς την ανάγκη κοινωνικότητας και πνευματικότητας; Σε αυτό το ερώτημα κανείς δεν έχει απαντήσει ακόμη, αν και η απάντηση είναι τόσο απλή που εντυπωσιάζει: ο νέος άνθρωπος – Υδροχόος θα καταφέρει να ζήσει άνετα και ανεξάρτητα χάρη στην ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ!!!

Η τεχνολογία που σημείωσε εκρηκτική εξέλιξη από τις αρχές του 20^ου αιώνα θα γίνει το μέσο για να απελευθερωθεί ο άνθρωπος από όλα του τα βάσανα, τις ανασφάλειες και την αβεβαιότητα. Η πίστη στη δύναμη της τεχνολογίας είναι τόσο μεγάλη, δυνατή και παγκόσμια που θα μπορούσαμε χωρίς αντιρρήσεις να την ονομάσουμε σαν την πιο οικουμενική παγκόσμια θρησκεία σήμερα. Η ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ είναι η νέα θρησκεία, η θρησκεία της νέας εποχής, η θρησκεία της Εποχής του Υδροχόου.

Ο όρος «τεχνολογία» αναφέρεται στο αποτέλεσμα της εφαρμογής της (θεωρητικής) επιστημονικής γνώσης με στόχο την δημιουργία ενός αντικειμένου με πρακτικό όφελος. Άλλοτε, αναφέρεται στην μεθοδολογία που χαρακτηρίζει μια τέτοια διαδικασία.

Χάρη στην τεχνολογία, ο άνθρωπος κατάφερε από τις σπηλιές να βρεθεί στο διάστημα. Ωστόσο τον τελευταίο αιώνα, η πίστη στην τεχνολογία και την εξέλιξη της έχει αποκτήσει τρομακτική δύναμη!

Και πρώτα απ’ όλα η τεχνολογία επιδρά πια στην ίδια την ανθρώπινη ζωή: μέσω της ιατρικής εξέλιξης ο άνθρωπος ζει περισσότερα χρόνια! Η ιατρική τεχνολογία παρέχει φάρμακα για την πίεση, το διαβήτη, τις καρδιοπάθειες, τον καρκίνο… Μπαλονάκι, μπαι πας, χημειοθεραπείες, διαγνωστικά κέντρα, και πολυβιταμίνες συντελούν στην τρομακτική αύξηση του προσδόκιμου της ζωής και την επιβίωση των ηλικιωμένων. Αλλά και οι νέοι, χάρη στην ιατρική τεχνολογία, επιβιώνουν σε μεγαλύτερο βαθμό μετά από βαριές ασθένειες ή αυτοκινητιστικά ατυχήματα.

Στο τομέα της υγείας έγινε επίσης επανάσταση (χάρη στην τεχνολογία): ο καταρράκτης θεραπεύεται, σπασμένα μέλη επανασυγκολλώνται, η φυματίωση έχει σχεδόν εκλείψει, υπάρχουν φάρμακα για όλες σχεδόν τις ασθένειες. Μέσω της σύγχρονης γυναικολογίας μπορούν να τεκνοποιήσουν γυναίκες που παλιότερα θα τους ήταν αδύνατο, μπορούν να διαγνωσθούν έμβρυα με σύνδρομο Down και να μην γεννηθούν ποτέ. Η ευγονική και η ευθανασία είναι πια στο προσκήνιο και ο άνθρωπος, ως μικρός θεός, αποφασίζει ποιος και πώς θα γεννηθεί και ποιος και πότε θα πεθάνει!

Στον τομέα των κρατικών ανταγωνισμών, η τεχνολογία πρωτοστατεί. Τα κράτη που έχουν τα πιο σύγχρονα και πιο ισχυρά όπλα εξυπηρετούν εύκολα τα συμφέροντα τους και εκμεταλλεύονται αυτούς που δεν τα έχουν. Χημικά και πυρηνικά όπλα είναι στην πρώτη γραμμή της ζήτησης λόγω της τρομερής καταστροφικής τους δύναμης.

Στην ομορφιά, τα πάντα είναι προϊόντα σύγχρονων εργοστασίων. Το χρώμα των μαλλιών, οι πλαστικές εγχειρίσεις, το αδυνάτισμα ή η πάχυνση, τα κραγιόν, τα ρούχα και οι νέες κολεξιόν, το σολάριουμ, τα καλλυντικά και οι κρέμες, τα γυαλιά ηλίου κ.α. Το μόντελινγκ βασίζεται εξ ολοκλήρου στην τεχνολογία προκειμένου να πείσει τους καταναλωτές να αγοράσουν τα προϊόντα που προωθεί. Ειδικά στο φωτο – μόντελινγκ, παρεμβάσεις που γίνονται σε μια φωτογραφία ώστε να επιτευχθεί το άριστο αποτέλεσμα είναι απίστευτες. Πρόσφατο αμερικάνικο ριάλιτι μας έδειξε το τι διαδικασίες (πλαστικές εγχειρίσεις, αδυνάτισμα, αποτρίχωση, προσθετική μαλλιών, περιποίηση νυχιών, άσπρισμα δοντιών με οξυζενέ, κ.λπ.) περνούν οι γυναίκες ώστε να γίνουν όμορφες στα πρότυπα της βιομηχανίας μόδας.

Ο αθλητισμός επίσης συνεπικουρείται από την τεχνολογία: ντόπινγκ, εξειδικευμένα αθλητικά ρούχα και παπούτσια, ειδική διατροφή… Η φύση υποτάχθηκε χάρη στον τεχνολογικό εξοπλισμό των δυτών και των ορειβατών.

Η εξέλιξη των επικοινωνιών εντυπωσιάζει: από τον τηλέγραφο φτάσαμε στα κοινωνικά δίκτυα, το φορητό ίντερνετ και σε λίγο το ίντερνετ ενσωματωμένο σε ειδικά γυαλιά, ώστε να είμαστε στο δίκτυο ενώ κάνουμε άλλες δουλειές!

Το σεξ μηχανοποιήθηκε: βιάγκρα, ειδικά ρούχα, φωτισμοί, δωμάτια διακοσμημένα ανάλογα, φετιχιστικά αντικείμενα, διεγερτική διατροφή, ταινίες ερωτικές, λιπαντικά, προφυλακτικά κ.α.

Στην αναζήτηση της ηδονής υπάρχουν πολλές λύσεις: διαδικτυακές σελίδες πορνό, κρακ, ηρωίνη, ecstasy… Η μουσική έχει περάσει από τους συνθέτες στους Dj’s που εκμεταλλεύονται τα σύγχρονα μουσικά κουτιά για να παράγουν μονότονες ρυθμικές μουσικές. Το δε ροκ, από μουσική αμφισβήτησης έχει μετατραπεί σε ηχο – φωτο υπερπαραγωγή (χαρακτηριστικό παράδειγμα οι συναυλίες των U2).

Η επανάσταση των Αράβων στα πρώτα χρόνια του 21^ου αιώνα έγινε κυρίως για να έχουν πρόσβαση στην τεχνολογία: το διαδίκτυο, τα αυτοκίνητα, τις σύγχρονες συνθήκες διαβίωσης των Αμερικανών και Ευρωπαίων.

Και ο κατάλογος των επιπτώσεων της τεχνολογίας είναι ατέλειωτος: σύγχρονα μέσα συγκοινωνίας, εξελιγμένα πυραυλικά συστήματα που θα επιτρέψουν ταξίδια αναψυχής στο διάστημα, συστήματα συναγερμού, bar codes και τσιπάκια σε προϊόντα, κλωνοποίηση, βιοτεχνολογία τροφίμων, λούνα παρκ και ηλεκτρονικά παιχνίδια, ψυχολογικά τεστ, styling με ζελέ μαλλιών αντί για καπέλο, κινητά τηλέφωνα, κυκλική τηλεόραση που δέχεται προφορικές εντολές για να αλλάξει κανάλι, διοργάνωση υπερπαραγωγών για γάμους και βαφτίσια, συναλλαγές χρηματιστηρίου και αγορές προϊόντων (e bay) μέσω προσωπικού υπολογιστή, μηχανοργάνωση επιχειρήσεων κ.ο.κ. Τα επιτεύγματα της νέας τεχνολογίας μπορεί να τα βρει κανείς παντού: στα σούπερ μάρκετ, στα πολυκαταστήματα και στις μεγάλες κλαδικές εκθέσεις που πάντα γεμίζουν από ενδιαφερόμενους πελάτες!

Τα μικρά παιδιά υιοθετούν αμέσως τη νέα τεχνολογία και εντυπωσιάζουν με το πόσο γρήγορα μαθαίνουν να τη χειρίζονται. Έτσι κι αλλιώς έχουν πρότυπο τους γονείς τους  που παρακολουθούν πολύ τηλεόραση, χάνονται ώρες στο διαδίκτυο, μιλούν συνέχεια στο κινητό τους, και οδηγούν με περηφάνια το καινούριο τους αυτοκίνητο.

Και η κοινωνικότητα; Χάθηκε, μαζί με τον παλιό τρόπο ζωής. Ο σύγχρονος άνθρωπος, χάρη στην τεχνολογία, δεν χρειάζεται την παρέα. Περνά μια χαρά και στο σπίτι του με την τηλεόραση, το τηλέφωνο και τον υπολογιστή του… θα θελήσει να βγει από το σπίτι μόνο για να πάει διακοπές, σε όποιο μέρος του κόσμου θέλει, γρήγορα και με άνεση, να διαμείνει σε 5άστερο ξενοδοχείο και να διασκεδάσει βολτάροντας με νοικιασμένο σπορ αμάξι σε μουσεία, εστιατόρια και μπαράκια.

Η γνώση (η επιστήμη) δεν χρειάζεται παρά μόνο για να παράγει τεχνολογικά νέα προϊόντα και υπηρεσίες. Συνεπώς η φιλολογία, η κοινωνιολογία και η φιλοσοφία είναι άχρηστες και θα εξαφανιστούν. Αντ’ αυτών οι νέοι θα συναγωνίζονται για το ποιό υπολογιστικό πρόγραμμα έμαθαν για τη μορφοποίηση εικόνων και ταινιών…

Ένας νέος πρότυπο για τους υπόλοιπους νέους σήμερα θα ήταν ο εξής: ντυμένος με ρούχα της μόδας, πίνει καφέ και παίρνει το πρωϊνό του στην καφετέρια (μετά τις 10.00 π.μ.), έχει ζελέ και styling στα μαλλιά του, σκουλαρίκι στο αριστερό αυτί, τάμπλετ, παρκαρισμένο διθέσιο αυτοκίνητο στο δρόμο, ενημερώνεται για τα νέα, τη μόδα και τις μουσικές επιτυχίες από την T.V. της καφετέριας, μιλάει στο κινητό, και κανονίζει το που θα διασκεδάσει το βράδυ. Συνήθως επιλέγει high technology μουσικά στέκια, με χορεύτριες σε ειδικά κλουβιά, χάπια έκστασι και αλκοόλ μπόμπα. Μετά θα επιχειρήσει να ξελογιάσει με τη «δυναμική» σέξι και τρέντι εμφάνιση του μία κοπέλα, και αν όλα πάνε καλά θα καταλήξει να κάνει έρωτα μαζί της στην άψογα διακοσμημένη και τεχνολογικά εξοπλισμένη γκαρσονιέρα του που του νοικιάζουν οι γονείς του. Και το επόμενο πρωί, θα επιχειρήσει να αποσυνδεθεί από τις «κραιπάλες» της προηγούμενης νύχτας, θα ξεχάσει τον έρωτα της προηγούμενης βραδιάς, και θα προσέλθει φρέσκος – φρέσκος στην καφετέρια για έναν επόμενο κύκλο διασκέδασης.

Φυσικά για να έχει κανείς πρόσβαση στην τεχνολογία και τα εκπληκτικά επιτεύγματα της χρειάζεται χρήματα.

Και εδώ ακριβώς ξεκινά το άλλο σκέλος της σύγχρονης παγκόσμιας θρησκείας… Η παραγωγή ανύπαρκτων χρημάτων…

(Συνεχίζεται)