Η Θρησκεία με τους περισσότερους και φανατικότερους οπαδούς στον κόσμο

Η Θρησκεία με τους περισσότερους και φανατικότερους οπαδούς στον κόσμο

 του Γιάννη Βελίκη, Ψυχολόγου

 

 Η Θρησκεία με τους περισσότερους και φανατικότερους οπαδούς στον κόσμο

Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΥΔΡΟΧΟΟΥ ΚΑΙ Η ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ: ΟΙ ΔΥΟ ΟΨΕΙΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ (Γ ΜΕΡΟΣ)

 του Γιάννη Βελίκη

Ε) Ο ΥΔΡΟΧΟΟΣ ΚΑΙ Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ

Μπαίνουμε στον Υδροχόο,

και θα φύγουν οι Ιχθείς,

οι καιροί νερό θα φέρουν,

έτσι λεν αυτοί που ξέρουν…

Οι περισσότεροι γνωρίζουμε τους στίχους που έγραψε ο Μανώλης Ρασούλης και τραγούδησε ο Νίκος Παπάζογλου. Το τι σημαίνουν, ωστόσο, και γιατί το λένε «αυτοί που ξέρουν» δεν είναι και τόσο γνωστό…

Κι όμως… Εδώ και 100 περίπου χρόνια, αρκετοί μιλούν για την Εποχή του Υδροχόου που έρχεται και αναμένεται ότι θα αλλάξει ολόκληρο το σημερινό ανθρώπινο πολιτισμό. Τα τελευταία 10 με 20 χρόνια, ο Υδροχόος τραγουδιέται από πολλούς ραπ καλλιτέχνες που προβάλλει το MTV, όπως ο Eminem και η Rihana, υπό τον όρο RAINMAN (= ο άνθρωπος της βροχής, αυτός που φέρει τη βροχή, αυτός που φέρνει το νερό). Το πόσοι πολλοί καλλιτέχνες τραγούδησαν και τραγουδούν τον άγνωστο Rainman, αναλύεται διεξοδικά στο ντοκιμαντέρ Music Industry Exposed που προβάλλεται ελεύθερα στο youtube – και συνήθως έως να το παρακολουθήσει κανείς δεν μπορεί να πάει ο νους του στο πόσο πολύ προβάλλεται το όλο θέμα από τη Μουσική βιομηχανία στους νέους ανθρώπους!

Αλλά ποιος είναι ο Υδροχόος και πώς ξεκίνησε η συζήτηση γύρω από αυτόν; Όπως διαβάζουμε στα «Φωτεινά Μονοπάτια» (εκδόσεις Ιάμβλιχος) μία από τις 14 ταυτόχρονες κινήσεις της γης είναι η ιδιαίτερη κυκλική κίνηση του πολικού άξονά της, η λεγόμενη μετάπτωση. Αυτή αναγκάζει τον πολικό άξονα να διαγράψει έναν κώνο σε διάστημα περίπου 25,800 χρόνων. Το χρονικό τούτο διάστημα ονομάζουμε κοσμικό έτος.

Αποτέλεσμα της μετάπτωσης είναι η αλλαγή του σημείου ισημερίας, καθώς και η περιοδική αλλαγή του πολικού αστέρα, γιατί μετατοπίζονται όλοι οι αστέρες στην ουράνια σφαίρα.

Αλλά, εκείνο το οποίο αξίζει να σημειωθεί, είναι η αλλαγή του σημείου ισημερίας, η οποία πραγματοποιείται περίπου κάθε 2,150 χρόνια. Η περίοδος αυτή είναι γνωστή σαν κοσμικός ή πλατωνικός μήνας.

Με κάθε κοσμικό μήνα το σημείο ισημερίας μετατοπίζεται προοδευτικά από αστερισμό σε αστερισμό του ζωδιακού και με αυτό τον τρόπο, κάτω από αστρολογική θεώρηση, όλο αυτό το διάστημα των 2,150 χρόνων βρίσκεται υπό την επίδραση του ζωδίου στο οποίο πραγματοποιείται η ισημερία.

Ο αρχαίος Ίππαρχος καθόρισε, ότι το σημείο ισημερίας της περιόδου που συνέπιπτε στις 0 μοίρες του Κριού, είναι η αφετηρία του ζωδιακού κύκλου. Ακολουθούν οι υπόλοιποι αστερισμοί και έτσι, με βάση αυτό τον καθορισμό, λέμε ότι σήμερα περνάμε στην εποχή του Υδροχόου. Αυτή η μετακίνηση γίνεται ακολουθώντας τη σειρά Κριός- Ιχθείς- Υδροχόος- Αιγόκερως κ.λπ. μέχρι να ξαναφθάσει στον Κριό μετά από 25,000 χρόνια, έχοντας συμπληρώσει ένα κοσμικό έτος.

Τώρα ας εγκαταλείψουμε το πεδίο της επιστημονικής θεώρησης και ας εξετάσουμε τη σημασία την οποία έχουν όλα αυτά για τον άνθρωπο και την εξέλιξή του. Έχει παρατηρηθεί, ότι κάθε εποχή εκδηλώνει ορισμένα χαρακτηριστικά, τα οποία ανήκουν στο συγκεκριμένο ζώδιο, το οποίο την «χρωματίζε».

Για παράδειγμα, ας ξεκινήσουμε από σχετικά πρόσφατα από την εποχή του Καρκίνου (από το 8.000 π.χ. περίπου).  Ο Καρκίνος ανήκει στο στοιχείο του Νερού κι έτσι δεν είναι περίεργο, ότι με τον ερχομό της εποχής του Καρκίνου, η γη γνώρισε μεγάλους κατακλυσμούς. Ο πλανήτης ο οποίος κυβερνάει τον Καρκίνο είναι η Σελήνη και εκείνη την εποχή αναπτύσσονται οι σεληνιακές λατρείες. Ένα άλλο χαρακτηριστικό της εποχής του Καρκίνου είναι η ανάπτυξη διαφόρων μορφών μητριαρχίας, αλλά όχι στο βαθμό τον οποίο είχε αναπτυχθεί την εποχή της Παρθένου.

Μετά την εποχή του Καρκίνου ακολούθησε η εποχή των Διδύμων, η οποία κράτησε περίπου μέχρι το 4,300 π.Χ. (από το 6,450 π.Χ. περίπου). Οι Δίδυμοι είναι ζώδιο του Αέρα και κυβερνιέται από τον πλανήτη Ερμή, προστάτη των γραμμάτων και του εμπορίου. Αυτή είναι η περίοδος, όπου σύμφωνα με τις αρχαιολογικές ανακαλύψεις, εμφανίζονται τα πρώτα συστήματα γραφής και γίνονται οι πρώτες απόπειρες οργανωμένου εμπορίου. Γραφή και εμπόριο σημαίνουν επικοινωνία και η επικοινωνία είναι ένα από τα χαρακτηριστικά των Διδύμων και του Ερμή.

Η εποχή του Ταύρου ήταν η επόμενη και κράτησε περίπου μέχρι το 2,150 π.Χ. Η Αφροδίτη είναι ο κυβερνήτης του Ταύρου, μιλώντας πάντα από αστρολογική άποψη. Αλήθεια, αυτή την εποχή αναπτύσσεται η λατρεία της Θεάς Αφροδίτης, της Αστάρτης, καθώς και του ίδιου του ζώου, του Ταύρου. Τα κυριότερα πολιτιστικά κέντρα της εποχής, η Κρήτη και η Μεσοποταμία, τον είχαν σαν κύρια θεότητά τους.

Η επίδραση του ταύρου σαν συμβόλου της Γης και της γονιμότητας επισφραγίζεται με την ανάπτυξη της γεωργίας και της κτηνοτροφίας, σε μία προσπάθεια να καλύψει τις ανάγκες των αυξανόμενων πληθυσμών. Η επικράτηση της λατρείας του Άμμωνα στην Αίγυπτο σφραγίζει την είσοδο της εποχής του Κριού και ταυτόχρονα αρχίζουν οι μεταναστεύσεις των διαφόρων ινδοευρωπαϊκών φυλών, οι οποίες είχαν σα σύμβολο το κριάρι. Είναι η εποχή στην οποία ανακαλύπτεται η επεξεργασία του σιδήρου, συμβόλου του πλανήτη του Κριού, δηλαδή του Άρη. Είναι χαρακτηριστικό αυτό το οποίο αναφέρεται στη Βίβλο, πως όταν ο Θεός πρόσταξε το Μωϋσή να ξεκινήσει την πορεία του προς τη γη της Επαγγελίας, ζήτησε από τους Ισραηλίτες να θυσιάσουν κριάρια. Ήταν η εποχή των σφοδρών συγκρούσεων, αλλά και των πρωτοπόρων στις διάφορες επιστήμες. Οι απέραντες αυτοκρατορίες, η εμφάνιση της επιστημονικής σκέψης, η λατρεία της φωτιάς, όλα αυτά είναι στοιχεία τα οποία δείχνουν καθαρά την επίδραση του Κριού.

Ένα σημαντικό γεγονός για την ανθρώπινη εξέλιξη ήρθε να επισφραγίσει την αρχή (η αρχή υπολογίζεται περί τα 100 π.Χ.) μίας νέας κοσμικής χρονιάς. Πρόκειται για τη γέννηση του Χριστού και τη διδασκαλία της Αγάπης, την οποία Αυτός έδωσε και η οποία χαρακτήρισε ολόκληρη την εποχή των Ιχθύων, άσχετα με το πόσο μακριά είναι ακόμη η ουσιαστική εφαρμογή της. Αυτή είναι η εποχή της οποίας το τέλος ζούμε, καθώς σιγά- σιγά έχουμε αρχίσει (περίπου από το 2,000 μ.Χ.) να εισερχόμαστε στην Υδροχοϊκή.

Σύμφωνα με ποικίλες διαδικτυακές πηγές (μιας και δεν υπάρχουν αντίστοιχες επιστημονικές), η πρώτη που έκανε αναφορά στην Εποχή του Υδροχόου και τη Νέα Εποχή ήταν η Alice Bailey. Η Alice Ann Bailey (1880-1949) ανήκε στη Θεοσοφική Εταιρία. Το 1922 αποχώρησε και με το σύζυγο της ίδρυσαν την οργάνωση Lucis Trust (Νέα Υερσέη). Η ίδια ισχυρίζεται ότι αυτό σχετίζεται με τη βούληση της «Πνευματικής Ιεραρχίας», στην οποία οφείλονται όλες οι «εμπνεύσεις», που δημοσιεύονται στα βιβλία της.  Προσδιορίζοντας αυτό το αποκρυφιστικό Σώμα η Bailey αναφέρει: «η Θεότης είναι έκφραση της θελήσεως η σκοπού του Ενός, εν ω ζώμεν και κινούμεθα και εσμέν», ενώ το κέντρο, «όπου εστιάζεται η θέληση του Θεού και που έχει δυναμικά εξαποσταλεί για να εκπληρώσει το σκοπό, είναι η Σαμπάλλα». Εδώ βλέπουμε πως η κίνηση δεν κάνει λόγο για προσωπικό Θεό. Υπογραμμίζει την ύπαρξη «Υπέρτατης Ψυχής», της οποίας η «ψυχή» είναι «τμήμα» «η σπινθήρ της ενιαίας φλογός, φυλακισμένη μέσα εις το σώμα». «Η συνείδηση της ατομικής ψυχής είναι η συνείδηση του συνόλου». Συνεπώς μέσα στη «γνώση» και στην πραγματοποίηση της ενότητας, οι διακρίσεις «σβήνουν» Η ανθρωπότητα παρομοιάζεται με «ένα μεγάλο κέντρο νοήμονος ενεργείας στην ουσία της πλανητικής ζωής». Μ' αυτή τη βάση η κίνηση έχει στόχο την «αποκάλυψη της Θεότητας μέσα στον άνθρωπο και μέσα στο σύμπαν».

Σύμφωνα λοιπόν με τη φιλοσοφία της Bailey, στη νέα εποχή δεν θα υπάρχουν θεότητες, αλλά ο κάθε άνθρωπος θα είναι ένας δυνητικά φωτισμένος και δυνητικά θεός. Οι δε άνθρωποι θα έχουν τα χαρακτηριστικά της Εποχής τους δηλαδή αυτά του Υδροχόου. Οι άνθρωποι – Υδροχόοι έχουν

«προσωπικότητα ιδιαίτερα ανεξάρτητη και χρειάζονται να είναι μόνοι τους για να νοιώθουν ελεύθεροι. Η ανεξαρτησία δεν είναι απλά μια επιθυμία για αυτούς, είναι απαραίτητη για την ψυχική τους ηρεμία. Στους Υδροχόους αρέσει να κάνουν τους άλλους να γελούν και να τους διασκεδάζουν. Ζουν τη ζωή τους χωρίς δεσμεύσεις. Είναι πολύ αντισυμβατικοί και πάντα γεμάτοι ενθουσιασμό. Διαθέτουν προοδευτική σκέψη και είναι φοβεροί στο να διαμορφώνουν νέες ιδεολογίες και θεωρίες. Οποιοδήποτε είδος έρευνας είναι κατάλληλο για έναν Υδροχόο. Οι Υδροχόοι ψάχνουν διαρκώς τη σοφία, είναι πολύ παρατηρητικοί και μπορούν να συλλέξουν τις πληροφορίες τους αντικειμενικά, αφού τα συναισθήματά τους δεν μπαίνουν εμπόδιο. Δεν είναι τόσο συναισθηματικοί και τους είναι αδύνατον να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματα του ειδικά σε δημόσιο χώρο. Τους αρέσουν οι διασκεδάσεις και συνήθως κάνουν σπάταλη ζωή. Εκκεντρικοί και στην εμφάνιση τους αλλά και στις ιδέες του δεν τους απασχολεί η γνώμη των άλλων

Ο άνθρωπος στη Υδροχοϊκή εποχή θα έχει τη δυνατότητα να πολωθεί περισσότερο σε υψηλότερα επίπεδα του νου παρά στο συναίσθημα και θα εκφράζει τις ιδιότητές του σε κάθε του δραστηριότητα. Θα μπορεί να φτάσει σε ένα υψηλό βαθμό αυτοσυνείδησης και θα χρησιμοποιεί δημιουργικά το νου αποκτώντας πλατύτερη συνείδηση με ενδιαφέρον για τη Γη και το περιβάλλον καθώς και με ευαισθησία για όλη την ανθρωπότητα».

Και ιδού λοιπόν η νέα εποχή και η νέα θρησκεία: στην Εποχή του Υδροχόου ΔΕΝ υπάρχουν θεοί! Ο άνθρωπος είναι ελεύθερος, ανεξάρτητος και αυτόβουλος. Δεν χρειάζεται κανένα Θεό και καμιά Θεά! Ούτε δεσμεύσεις ούτε ιδεολογικές προκαταλήψεις… Τον ενδιαφέρει η αυτάρκεια, η άνεση, η καλοπέραση. Έχει ξεπεράσει τις συναισθηματικές προσκολλήσεις και διαταραχές, την συνεχή ανάγκη για κοινωνικότητα και την αναζήτηση κοινών φιλοσοφικών πεποιθήσεων και κοσμοθεωριών σε άλλους ανθρώπους! Είναι μόνος του και ζει cool (χαλαρά)!

Οι φωνές που αναζητούν σε αυτήν την εποχή το διάβολο, τον αντίχριστο ή άλλες ηγετικές πνευματικές μορφές με κακές προθέσεις κάνουν λάθος. Στην Εποχή του Υδροχόου δεν υπάρχουν διάβολοι ούτε δαίμονες… Όλος ο πνευματικός κόσμος (θεοί και δαίμονες) φεύγει σωρηδόν από την αντίληψη και τη σκέψη των ανθρώπων, μιας και ο νέος άνθρωπος - Υδροχόος είναι από μόνος του πνευματικός και δεν έχει την ανάγκη άλλων μεταφυσικών μορφών. Γι’ αυτό άλλωστε και οι φιλοσοφίες της Γιόγκα ή ο βουδισμός, που θέτουν στο κέντρο της διδασκαλίας τους τον άνθρωπο που θέλει να φωτιστεί, αντί να περιγράφουν και να υμνούν έναν απρόσωπο Θεό, έχουν πολύ απήχηση στην εποχή μας.

Αλλά, πώς ακριβώς ο άνθρωπος θα καταφέρει να γίνει ο ανεξάρτητος πνευματικά, συναισθηματικά και κοινωνικά ώστε να ζει στον επίγειο Παράδεισο του χωρίς την ανάγκη κοινωνικότητας και πνευματικότητας; Σε αυτό το ερώτημα κανείς δεν έχει απαντήσει ακόμη, αν και η απάντηση είναι τόσο απλή που εντυπωσιάζει: ο νέος άνθρωπος – Υδροχόος θα καταφέρει να ζήσει άνετα και ανεξάρτητα χάρη στην ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ!!!

Η τεχνολογία που σημείωσε εκρηκτική εξέλιξη από τις αρχές του 20^ου αιώνα θα γίνει το μέσο για να απελευθερωθεί ο άνθρωπος από όλα του τα βάσανα, τις ανασφάλειες και την αβεβαιότητα. Η πίστη στη δύναμη της τεχνολογίας είναι τόσο μεγάλη, δυνατή και παγκόσμια που θα μπορούσαμε χωρίς αντιρρήσεις να την ονομάσουμε σαν την πιο οικουμενική παγκόσμια θρησκεία σήμερα. Η ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ είναι η νέα θρησκεία, η θρησκεία της νέας εποχής, η θρησκεία της Εποχής του Υδροχόου.

Ο όρος «τεχνολογία» αναφέρεται στο αποτέλεσμα της εφαρμογής της (θεωρητικής) επιστημονικής γνώσης με στόχο την δημιουργία ενός αντικειμένου με πρακτικό όφελος. Άλλοτε, αναφέρεται στην μεθοδολογία που χαρακτηρίζει μια τέτοια διαδικασία.

Χάρη στην τεχνολογία, ο άνθρωπος κατάφερε από τις σπηλιές να βρεθεί στο διάστημα. Ωστόσο τον τελευταίο αιώνα, η πίστη στην τεχνολογία και την εξέλιξη της έχει αποκτήσει τρομακτική δύναμη!

Και πρώτα απ’ όλα η τεχνολογία επιδρά πια στην ίδια την ανθρώπινη ζωή: μέσω της ιατρικής εξέλιξης ο άνθρωπος ζει περισσότερα χρόνια! Η ιατρική τεχνολογία παρέχει φάρμακα για την πίεση, το διαβήτη, τις καρδιοπάθειες, τον καρκίνο… Μπαλονάκι, μπαι πας, χημειοθεραπείες, διαγνωστικά κέντρα, και πολυβιταμίνες συντελούν στην τρομακτική αύξηση του προσδόκιμου της ζωής και την επιβίωση των ηλικιωμένων. Αλλά και οι νέοι, χάρη στην ιατρική τεχνολογία, επιβιώνουν σε μεγαλύτερο βαθμό μετά από βαριές ασθένειες ή αυτοκινητιστικά ατυχήματα.

Στο τομέα της υγείας έγινε επίσης επανάσταση (χάρη στην τεχνολογία): ο καταρράκτης θεραπεύεται, σπασμένα μέλη επανασυγκολλώνται, η φυματίωση έχει σχεδόν εκλείψει, υπάρχουν φάρμακα για όλες σχεδόν τις ασθένειες. Μέσω της σύγχρονης γυναικολογίας μπορούν να τεκνοποιήσουν γυναίκες που παλιότερα θα τους ήταν αδύνατο, μπορούν να διαγνωσθούν έμβρυα με σύνδρομο Down και να μην γεννηθούν ποτέ. Η ευγονική και η ευθανασία είναι πια στο προσκήνιο και ο άνθρωπος, ως μικρός θεός, αποφασίζει ποιος και πώς θα γεννηθεί και ποιος και πότε θα πεθάνει!

Στον τομέα των κρατικών ανταγωνισμών, η τεχνολογία πρωτοστατεί. Τα κράτη που έχουν τα πιο σύγχρονα και πιο ισχυρά όπλα εξυπηρετούν εύκολα τα συμφέροντα τους και εκμεταλλεύονται αυτούς που δεν τα έχουν. Χημικά και πυρηνικά όπλα είναι στην πρώτη γραμμή της ζήτησης λόγω της τρομερής καταστροφικής τους δύναμης.

Στην ομορφιά, τα πάντα είναι προϊόντα σύγχρονων εργοστασίων. Το χρώμα των μαλλιών, οι πλαστικές εγχειρίσεις, το αδυνάτισμα ή η πάχυνση, τα κραγιόν, τα ρούχα και οι νέες κολεξιόν, το σολάριουμ, τα καλλυντικά και οι κρέμες, τα γυαλιά ηλίου κ.α. Το μόντελινγκ βασίζεται εξ ολοκλήρου στην τεχνολογία προκειμένου να πείσει τους καταναλωτές να αγοράσουν τα προϊόντα που προωθεί. Ειδικά στο φωτο – μόντελινγκ, παρεμβάσεις που γίνονται σε μια φωτογραφία ώστε να επιτευχθεί το άριστο αποτέλεσμα είναι απίστευτες. Πρόσφατο αμερικάνικο ριάλιτι μας έδειξε το τι διαδικασίες (πλαστικές εγχειρίσεις, αδυνάτισμα, αποτρίχωση, προσθετική μαλλιών, περιποίηση νυχιών, άσπρισμα δοντιών με οξυζενέ, κ.λπ.) περνούν οι γυναίκες ώστε να γίνουν όμορφες στα πρότυπα της βιομηχανίας μόδας.

Ο αθλητισμός επίσης συνεπικουρείται από την τεχνολογία: ντόπινγκ, εξειδικευμένα αθλητικά ρούχα και παπούτσια, ειδική διατροφή… Η φύση υποτάχθηκε χάρη στον τεχνολογικό εξοπλισμό των δυτών και των ορειβατών.

Η εξέλιξη των επικοινωνιών εντυπωσιάζει: από τον τηλέγραφο φτάσαμε στα κοινωνικά δίκτυα, το φορητό ίντερνετ και σε λίγο το ίντερνετ ενσωματωμένο σε ειδικά γυαλιά, ώστε να είμαστε στο δίκτυο ενώ κάνουμε άλλες δουλειές!

Το σεξ μηχανοποιήθηκε: βιάγκρα, ειδικά ρούχα, φωτισμοί, δωμάτια διακοσμημένα ανάλογα, φετιχιστικά αντικείμενα, διεγερτική διατροφή, ταινίες ερωτικές, λιπαντικά, προφυλακτικά κ.α.

Στην αναζήτηση της ηδονής υπάρχουν πολλές λύσεις: διαδικτυακές σελίδες πορνό, κρακ, ηρωίνη, ecstasy… Η μουσική έχει περάσει από τους συνθέτες στους Dj’s που εκμεταλλεύονται τα σύγχρονα μουσικά κουτιά για να παράγουν μονότονες ρυθμικές μουσικές. Το δε ροκ, από μουσική αμφισβήτησης έχει μετατραπεί σε ηχο – φωτο υπερπαραγωγή (χαρακτηριστικό παράδειγμα οι συναυλίες των U2).

Η επανάσταση των Αράβων στα πρώτα χρόνια του 21^ου αιώνα έγινε κυρίως για να έχουν πρόσβαση στην τεχνολογία: το διαδίκτυο, τα αυτοκίνητα, τις σύγχρονες συνθήκες διαβίωσης των Αμερικανών και Ευρωπαίων.

Και ο κατάλογος των επιπτώσεων της τεχνολογίας είναι ατέλειωτος: σύγχρονα μέσα συγκοινωνίας, εξελιγμένα πυραυλικά συστήματα που θα επιτρέψουν ταξίδια αναψυχής στο διάστημα, συστήματα συναγερμού, bar codes και τσιπάκια σε προϊόντα, κλωνοποίηση, βιοτεχνολογία τροφίμων, λούνα παρκ και ηλεκτρονικά παιχνίδια, ψυχολογικά τεστ, styling με ζελέ μαλλιών αντί για καπέλο, κινητά τηλέφωνα, κυκλική τηλεόραση που δέχεται προφορικές εντολές για να αλλάξει κανάλι, διοργάνωση υπερπαραγωγών για γάμους και βαφτίσια, συναλλαγές χρηματιστηρίου και αγορές προϊόντων (e bay) μέσω προσωπικού υπολογιστή, μηχανοργάνωση επιχειρήσεων κ.ο.κ. Τα επιτεύγματα της νέας τεχνολογίας μπορεί να τα βρει κανείς παντού: στα σούπερ μάρκετ, στα πολυκαταστήματα και στις μεγάλες κλαδικές εκθέσεις που πάντα γεμίζουν από ενδιαφερόμενους πελάτες!

Τα μικρά παιδιά υιοθετούν αμέσως τη νέα τεχνολογία και εντυπωσιάζουν με το πόσο γρήγορα μαθαίνουν να τη χειρίζονται. Έτσι κι αλλιώς έχουν πρότυπο τους γονείς τους  που παρακολουθούν πολύ τηλεόραση, χάνονται ώρες στο διαδίκτυο, μιλούν συνέχεια στο κινητό τους, και οδηγούν με περηφάνια το καινούριο τους αυτοκίνητο.

Και η κοινωνικότητα; Χάθηκε, μαζί με τον παλιό τρόπο ζωής. Ο σύγχρονος άνθρωπος, χάρη στην τεχνολογία, δεν χρειάζεται την παρέα. Περνά μια χαρά και στο σπίτι του με την τηλεόραση, το τηλέφωνο και τον υπολογιστή του… θα θελήσει να βγει από το σπίτι μόνο για να πάει διακοπές, σε όποιο μέρος του κόσμου θέλει, γρήγορα και με άνεση, να διαμείνει σε 5άστερο ξενοδοχείο και να διασκεδάσει βολτάροντας με νοικιασμένο σπορ αμάξι σε μουσεία, εστιατόρια και μπαράκια.

Η γνώση (η επιστήμη) δεν χρειάζεται παρά μόνο για να παράγει τεχνολογικά νέα προϊόντα και υπηρεσίες. Συνεπώς η φιλολογία, η κοινωνιολογία και η φιλοσοφία είναι άχρηστες και θα εξαφανιστούν. Αντ’ αυτών οι νέοι θα συναγωνίζονται για το ποιό υπολογιστικό πρόγραμμα έμαθαν για τη μορφοποίηση εικόνων και ταινιών…

Ένας νέος πρότυπο για τους υπόλοιπους νέους σήμερα θα ήταν ο εξής: ντυμένος με ρούχα της μόδας, πίνει καφέ και παίρνει το πρωϊνό του στην καφετέρια (μετά τις 10.00 π.μ.), έχει ζελέ και styling στα μαλλιά του, σκουλαρίκι στο αριστερό αυτί, τάμπλετ, παρκαρισμένο διθέσιο αυτοκίνητο στο δρόμο, ενημερώνεται για τα νέα, τη μόδα και τις μουσικές επιτυχίες από την T.V. της καφετέριας, μιλάει στο κινητό, και κανονίζει το που θα διασκεδάσει το βράδυ. Συνήθως επιλέγει high technology μουσικά στέκια, με χορεύτριες σε ειδικά κλουβιά, χάπια έκστασι και αλκοόλ μπόμπα. Μετά θα επιχειρήσει να ξελογιάσει με τη «δυναμική» σέξι και τρέντι εμφάνιση του μία κοπέλα, και αν όλα πάνε καλά θα καταλήξει να κάνει έρωτα μαζί της στην άψογα διακοσμημένη και τεχνολογικά εξοπλισμένη γκαρσονιέρα του που του νοικιάζουν οι γονείς του. Και το επόμενο πρωί, θα επιχειρήσει να αποσυνδεθεί από τις «κραιπάλες» της προηγούμενης νύχτας, θα ξεχάσει τον έρωτα της προηγούμενης βραδιάς, και θα προσέλθει φρέσκος – φρέσκος στην καφετέρια για έναν επόμενο κύκλο διασκέδασης.

Φυσικά για να έχει κανείς πρόσβαση στην τεχνολογία και τα εκπληκτικά επιτεύγματα της χρειάζεται χρήματα.

Και εδώ ακριβώς ξεκινά το άλλο σκέλος της σύγχρονης παγκόσμιας θρησκείας… Η παραγωγή ανύπαρκτων χρημάτων…

(Συνεχίζεται)

Νομισματική Ορθοδοξία: το πρακτικό σκέλος της σύγχρονης παγκόσμιας θρησκείας

του Γιάννη Βελίκη

Η πιο σύγχρονη και επιστημονικά τεκμηριωμένη άποψη για τη θρησκεία δίνεται από την κριτική θεωρία, η οποία καταδεικνύει ότι οι τρόποι που σκεφτόμαστε για τα θρησκευτικά φαινόμενα διαπλέκονται στενότατα με ζητήματα εξουσίας, με το πώς π.χ. η Ιστορία και οι μελανές σελίδες της αποικιοκρατίας επηρέασαν την ανάδυση της θρησκείας ως ιδέας, πώς η κρατική εξουσία, τα πολιτικά καθεστώτα και ο παγκοσμιοποιημένος κόσμος του καπιταλισμού επιδρούν σ’ αυτή τη διαδικασία κ.α. Η κριτική θεωρία, αμφισβητεί τα όρια ανάμεσα σε θρησκεία και πολιτισμό και θεωρεί τη διάκριση ανάμεσα στο θρησκευτικό και το κοσμικό ως ιδεολογικό ή πολιτικό εργαλείο. Σύμφωνα με αυτήν την άποψη, ο χαρακτηρισμός «θρησκεία» μπορεί να αποδοθεί σε όλες τις πολιτισμικές δραστηριότητες όπως το ποδόσφαιρο, τα ψώνια, η μόδα, ο κινηματογράφος και ο σχηματισμός πολιτιστικών εταιριών. Μετά την κριτική θεωρία, η μελέτη των θρησκειών έχει αποβεί πια πολιτική δραστηριότητα, μια καταγραφή του πώς οι ισχυροί οργανισμοί σε διάφορα μέρη του κόσμου διαμορφώνουν τον τρόπο που κατανοούμε και κατηγοριοποιούμε τον κόσμο.

Με αυτό το πνεύμα, αν υπάρχει σήμερα μία ισχυρή και παγκόσμια θρησκεία, αυτή δεν είναι άλλη από τον Μονεταριστικό (νομισματικό) Καπιταλισμό, που ξεκίνησε ως αντίδραση στον Κεϊνσιανισμό, από τα τέλη της δεκαετίας του ’60, με επίκεντρο τη Σχολή του Σικάγου και τον Μίλτον  Φρίντμαν. Ο Μονεταριστικός Καπιταλισμός επιχείρησε να ελέγξει τον πληθωρισμό με νομισματικά μέσα (προσφορά χρήματος, ύψος επιτοκίων κεντρικών τραπεζών) και εξάπλωσε παγκοσμίως μια ανανεωμένη οικονομική ορθοδοξία, που θεωρεί ως προϋπόθεση της ανάπτυξης τη δραστική περικοπή των δημοσίων ελλειμμάτων και τη συρρίκνωση του κράτους, προκειμένου να επιτευχθεί η σταθεροποίηση της οικονομίας μέσω των ιδιωτικών επενδύσεων. Εν πρώτοις, η συγκεκριμένη άποψη φαντάζει ως μία ακόμη οικονομική θεωρία ανάμεσα στις άλλες. Πώς λοιπόν έφτασε η εφαρμογή της να εξελιχθεί σε «θρησκεία» και να μονοπωλεί σήμερα το ενδιαφέρον όλης της ανθρωπότητας σε όλα τα πλάτη της γης;

Πολύ σύντομα αυτό έγινε για 4 σημαντικούς λόγους:

Α) Μέσω της εφαρμογής της συγκεκριμένης πολιτικής από τους Ρέιγκαν και Θάτσερ και μετέπειτα από το Διεθνές Νομισματικό ταμείο, την επέκταση των μεγάλων επιχειρήσεων σε πολυεθνικές, την οικονομική παγκοσμιοποίηση και την συνεχή προβολή της κατανάλωσης από τα Μ.Μ.Ε. ως την πρώτη αξία της ζωής, οι κοινωνικές σχέσεις έχουν συμπεριλάβει το χρήμα σε όλες σχεδόν τις συναλλαγές: είναι αδύνατον να ζήσεις χωρίς χρήμα, όπως επίσης και να είσαι υγιής, να μορφωθείς, να διασκεδάσεις, να αναθρέψεις παιδιά, να έχεις κοινωνικό κύρος, να συμμετέχεις σε πολιτιστικές δραστηριότητες και γενικότερα να είσαι ενεργό, αποδεκτό και με υπόληψη άτομο στην κοινωνία. Και όλα αυτά θα πρέπει να συμβαίνουν, τη στιγμή που μέρα με τη μέρα και χρόνο με το χρόνο, η ψαλίδα πλουσίων και φτωχών μεγαλώνει και το χρήμα των φτωχών (95% του παγκόσμιου πληθυσμού) να γίνεται όλο και πιο δυσεύρετο.

Β) Η «σωτηρία» της ψυχής και ο «παράδεισος» έχουν μεταφερθεί από τη μεταφυσική «άλλη ζωή» στη ζωή εδώ και τώρα. Οι περισσότεροι άνθρωποι στον Πλανήτη σήμερα ενδιαφέρονται όχι για την προετοιμασία τους για την άλλη ζωή, μία ιδέα που ξεκίνησε από τις απαρχές του ανθρώπινου πολιτισμού, πήρε φιλοσοφική μορφή με τον Πλάτωνα και έφτασε μέσω των επίσημων θρησκειών μέχρι σήμερα, αλλά για το πώς θα εξασφαλίσουν χρήματα ώστε να «χαρούν» τη ζωή τους, να καταναλώσουν όλα τα προϊόντα του πολιτισμού μας (υλικά αγαθά, γιωτ, πισίνες, ταξίδια, αγοραίο σεξ), και να σιγουρευτούν ότι και τα παιδιά τους θα έχουν τα ίδια ωφελήματα. Μάλιστα, ο «παράδεισος» αυτής της νέας «θρησκείας» δεν συμπεριλαμβάνει τους άλλους, αφού για να απολαμβάνει κανείς όλα τα καταναλώσιμα είδη του πολιτισμού μας, σημαίνει ότι διαθέτει χρήματα που δεν διαθέτουν οι υπόλοιποι. Συνεπώς ο «παράδεισος» της νέας «θρησκείας» είναι ένας παράδεισος ιδιωτικός, του εαυτού και της «πάρτης» μας, όπου όλοι οι υπόλοιποι μπορούν να τον απειλήσουν, και συνεπώς πρέπει να σιδεροφραχτεί και να αστυνομεύεται από ιδιωτικούς αστυνομικούς για να παραμείνει «δικός μας».

Γ) Η ροή και ο έλεγχος της ροής του χρήματος, αν θα είναι λίγα ή πολλά, και ποιος θα εντέλλεται να τα διαχειρίζεται ανήκει στις Κεντρικές Τράπεζες και στις Χρηματαγορές (ένα σύνολο λίγων επενδυτικών τραπεζών που έχουν συγκεντρώσει το 80% και πλέον του πλούτου του πλανήτη), μετατρέποντας τες έτσι σε σύγχρονους ρυθμιστές των ζωών όλων των ανθρώπινων όντων (και όχι μόνο των ανθρώπινων αλλά όλου του πλανητικού περιβάλλοντος). Οι Κεντρικές Τράπεζες (που σε πολλές περιπτώσεις είναι ιδιωτικές εταιρίες) και οι Χρηματαγορές είναι το σύγχρονο «Βατικανό» που αποφασίζουν ποιά κράτη, ποιοί πληθυσμοί και ποιές εταιρίες θα «ζήσουν» και ποιες θα «σβήσουν». Από τη στιγμή που μέσω της πολιτικής των δανείων και της χρεοκρατίας έχουν καταφέρει και έχουν «αιχμάλωτες» όλες τις κυβερνήσεις, τις εταιρίες και τις οικογένειες, διαλέγουν σε ποιους θα δώσουν «συγχωροχάρτι» και θα συνεχίσουν να δανειοδοτούν και ποιους θα ρίξουν στο «πυρ το εξώτερο» και θα τους αφανίσουν. Φυσικά, όπως έχει αποδειχτεί πολλές φορές στη Ιστορία των τελευταίων 50 χρόνων, οι Χρηματαγορές μαζί με επιλεγμένες πολυεθνικές εταιρίες, την απειλή πολέμου, τη δράση των μυστικών πρακτόρων και συμβαλλόμενα Μ.Μ.Ε. αποφασίζουν ποιοί θα είναι οι κυβερνήτες των λαών (ή των χωρικών όπως τους ονομάζουν) και τους επιβάλλουν, απειλώντας με δικτατορία σε διαφορετική περίπτωση.

Δ) Οι αποφάσεις των αρχιερέων της νέας «θρησκείας», των Κεντρικών Τραπεζών και Χρηματογορών, φτάνουν στο μέσο άνθρωπο από τις αναλύσεις των πάσης φύσεως οικονομολόγων – οικονομικών αναλυτών μέσω των Μ.Μ.Ε. Οι αναλυτές αυτοί, γίνονται με αυτόν τον τρόπο οι ιερείς (ή μάντεις) της νέας θρησκείας που «ενημερώνουν» τον κόσμο και τις επιχειρήσεις αν η τσέπη τους θα έχει στο μέλλον λιγότερα ή περισσότερα χρήματα. Αντίστοιχα με τα κηρύγματα των επίσημων θρησκειών μας ενημερώνουν για την «ορθή» οικονομική συμπεριφορά, τις σωστές οικονομικές επιλογές, τα σχέδια των κυβερνήσεων και των τραπεζών, τις σωστές επενδύσεις… Και παρά το ότι έχει αποδειχτεί πώς πληρώνονται για να κατευθύνουν την «κοινή γνώμη» εκεί όπου στοχεύουν οι πραγματικοί κυβερνήτες (οι Χρηματαγορές), μέσω της περίοπτης θέσης που τους δίνουν τα Μ.Μ.Ε. γίνονται πιστευτοί από τις μεγάλες μάζες των πιστών της μονεταριστικής οικονομικής ορθοδοξίας.

Με δύο λόγια, ο σύγχρονος πιστός χρησιμοποιεί χρήμα για να κάνει τα πάντα, το χρήμα αυτό όλο και μειώνεται οπότε θα πρέπει να ανταγωνίζεται όλο και σκληρότερα τους άλλους για να το κερδίζει, η «σωτηρία» της ψυχής του βρίσκεται στην δυνατότητα κατανάλωσης, εξαρτάται από τις Χρηματαγορές για το αν θα έχει χρήματα αυτός, η επιχείρηση ή το κράτος του, και παρακολουθεί καθημερινά τους οικονομικούς αναλυτές για να σχεδιάζει τις κινήσεις και το μέλλον του.

Η νοοτροπία αυτή που για πρώτη φορά εμφανίζεται σε αυτήν την ένταση στον ανθρώπινο πολιτισμό δεν εξαιρεί κανέναν. Ιερείς, ακαδημαϊκοί, πολιτικοί, πανεπιστημιακοί, δημοσιογράφοι, επιστήμονες, δάσκαλοι, γονείς, παιδιά, μαύροι, άσπροι, κίτρινοι, ερυθρόδερμοι, ανατολίτες, δυτικοί, λατίνοι, εσκιμώοι …  όλοι υποκλίνονται σε αυτήν τη νέα πίστη. Και αντί να την αμφισβητούν, ανταγωνίζονται μεταξύ τους για το ποιος θα έχει τα περισσότερα ωφελήματα έναντι των άλλων. Έτσι για πρώτη φορά στον ανθρώπινο πολιτισμό, οι άνθρωποι στρέφονται εναντίον ανθρώπων, τα κράτη εναντίον κρατών, οι επιχειρήσεις εναντίον επιχειρήσεων, οι εργαζόμενοι εναντίον εργοδοτών και αντίστροφα, οι μαθητές εναντίον των καθηγητών, οι πολιτικοί εναντίον των λαών, οι ιερείς των επίσημων θρησκειών εναντίον των πιστών, οι γονείς εναντίον των παιδιών και οι κοινωνίες ισοπεδώνονται σαν χωμάτινοι πύργοι σε ανεμοδαρμένη ακρογιαλιά! Το συνθήματα της νέας θρησκείας; «Εγώ», «Όλοι εναντίον όλων», « ο θάνατος σου η ζωή μου» κ.λπ.

Η νέα αυτή «πίστη» δεν αναδύθηκε φυσικά εν μία νυκτί. Όπως μας τονίζει η κριτική θεωρία, η μελέτη πολιτιστικών φαινομένων έχει αποβεί πια σε πολιτική δραστηριότητα, μια καταγραφή του πώς οι ισχυροί οργανισμοί σε διάφορα μέρη του κόσμου διαμορφώνουν τον τρόπο που κατανοούμε και κατηγοριοποιούμε τον κόσμο. Και οι ισχυροί οργανισμοί δεν είναι άλλοι από τις χρηματαγορές (Goldman Sachs, Deutsche Bank κ.α.) και τις πανίσχυρες πολυεθνικές εταιρίες (βλ. εικόνα).

Οι λαοί κατηχούνται από τα μικρότατα τους χρόνια σε αυτήν την πίστη ώστε ποτέ στη ζωή τους να μην την αμφισβητήσουν. Και όσο περνούν τα χρόνια, τόσο αυτή η πίστη ριζώνει περισσότερο.

Ακολουθούν μερικές ακόμη λεπτομέρειες αυτής της νέας «θρησκείας»:

1.      Όλοι οι άνθρωποι, οι επιχειρήσεις και τα κράτη είτε είναι χρεωμένοι, είτε σχεδιάζεται να χρεωθούν. Έτσι, και θα χρηματοδοτούν αενάως τις οικονομικές ελίτ (τους ιεράρχες της παγκόσμιας θρησκείας) και δεν θα έχουν ούτε το χρόνο, ούτε την άνεση ούτε και το σθένος να αντιδράσουν.

2.      Θα μπορούσε να πει κανείς… «…ε, καλά, εγώ ή το κράτος μου, ή η επιχείρηση μου δεν θα πάρει ποτέ δάνειο…». Είναι όμως έτσι; Όχι. Για τον απλούστατο λόγο ότι θα υποχρεωθούν όλοι να δανειοδοτηθούν, χάρη στους μηχανισμούς υφαρπαγής του χρήματος που οι ελίτ έχουν αναπτύξει! Για να τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: σε όλους τους πολέμους της Ιστορίας, ως και το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο νικητής κατακτούσε τα εδάφη, τους ανθρώπους και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές του εχθρού που νίκησε. Για το λόγο αυτό φρόντιζε ώστε, κατά τη διάρκεια του πολέμου, να «προφυλάξει» αυτά που ήθελε να κατακτήσει και να προκαλέσει όσο το δυνατόν λιγότερες καταστροφές. Από τη στιγμή που τον έλεγχο της Γης τον πήραν οι παγκόσμιες οικονομικές ελίτ, ο στόχος των πολέμων δεν είναι άλλος από την απόλυτη καταστροφή του ηττημένου, ακόμη και του νικητή: καταστροφή των πλουτοπαραγωγικών πηγών, των υποδομών, των σπιτιών των νοσοκομείων. Γιατί; Μα για να χρειαστούν δάνεια ανοικοδόμησης των κρατών όταν τελειώσει ο πόλεμος. Και φυσικά, δάνεια στεγαστικά, καταναλωτικά, εκπαιδευτικά, επιχειρηματικά κ.α. για να μπορέσουν να επαναλειτουργήσουν οι οικογένειες! Έτσι, οι σύγχρονοι πόλεμοι καταστρέφουν τα πάντα.

3.      Αλλά και χωρίς την εμπλοκή σε πόλεμο, οι σύγχρονες οικονομίες είναι τέτοιου τύπου, ώστε να «στραγγαλίζουν» τις μικρές υγιείς επιχειρήσεις και να στερούν τους ανθρώπους από μισθούς που να μπορούν να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους (αγορά σπιτιού, μόρφωση σε καλό πανεπιστήμιο ή καλές υπηρεσίες υγείας), ενώ ταυτόχρονα «θρέφουν» τα αδηφάγα μη λειτουργικά κράτη και υποβαθμίζουν τις κρατικές υπηρεσίες προς τους πολίτες για τον ίδιο λόγο: για να αναγκαστούν κράτη, επιχειρήσεις και οικογένειες να συνάψουν δάνεια και να μπουν στον φαύλο κύκλο της οικονομικής εξάρτησης (πολύ πιο επικίνδυνης από αυτής των παράνομων ουσιών).

4.      Για τους πιο «έξυπνους» που νομίζουν ότι μπορούν να νικήσουν τις ελίτ, υπάρχει άλλος, πιο ήπιος τρόπος: το χρηματιστήριο συναλλάγματος (και όχι μόνο). Όλοι οι μεσίτες και οι τραπεζικοί οργανισμοί διατείνονται ότι η αγορά συναλλάγματος είναι τόσο μεγάλη που κανείς δεν μπορεί να την ελέγξει, και συνεπώς είναι θέμα της ικανότητας των επενδυτών για το αν θα γίνουν πλούσιοι ή όχι. Και όμως: το 95% των επενδυτών στο συνάλλαγμα χάνει. Και αυτό γίνεται για έναν πολύ απλό λόγο: για να κερδίζουν και πάλι οι ελίτ. Μέσω της Smart Money, μιας ομάδας των μεγαλύτερων επενδυτικών τραπεζών του κόσμου και των μεγαλύτερων Μ.Μ.Ε του πλανήτη (Financial Times, Bloomberg κ.α.), οι τιμές του συναλλάγματος χειραγωγούνται έτσι ώστε να χάνουν οι επενδυτές και να κερδίζουν οι Χρηματαγορές!

5.      Η νέα σκλαβιά των πιστών της οικονομικής – μονεταριστικής (νομισματικής) ορθοδοξίας δεν χρησιμοποιεί αλυσίδες, ούτε τοίχους, ούτε φυλακές… Το αντίθετο: χρησιμοποιεί απολαύσεις: σεξ, ταξίδια, πολυτελή ξενοδοχεία, πάρτι, δεξιώσεις, πολιτιστικές εκδηλώσεις, μόρφωση στα καλύτερα πανεπιστήμια, γρήγορα αμάξια, επαύλεις…. Μπορεί κανείς να τα έχει όλα αυτά, μόνο που για να τα αποκτήσει και ακόμη περισσότερο να τα κρατήσει θα χρειαστεί να αποδείξει την υποταγή του στους ιεράρχες, τους ιερείς και τους υπόλοιπους πιστούς αυτής της καρκινικής – εκτρωματικής εγωκεντρικής νοοτροπίας.

6.      Αλλά και αν ακόμη θελήσει κάποιος να ζήσει μια ταπεινή ζωή, με απλές απολαύσεις και συνήθειες, θα πρέπει και πάλι να «σκύψει το κεφάλι» στην νέα θρησκεία: με νόμους που προωθούνται στις Η.Π.Α. και αργότερα σε όλον τον κόσμο, το χρήμα θα γίνει παντελώς εικονικό, θα κυκλοφορεί μόνο μέσω καρτών ή σε τσιπάκια, και κανείς που δεν θα έχει κάρτα ή τσιπάκι δεν θα μπορεί να πουλά ή να αγοράζει… Με αυτόν τον τρόπο, μόνο οι πιστοί του συστήματος θα επιβιώσουν.

7.      Οι δε αντιφρονούντες, ή κοινωνικά αποκλεισμένοι ή ανήμποροι για εργασία και δανειοδότηση θα απομονωθούν (όπως στα παλιά λεπροκομεία), θα βασανιστούν (χωρίς τροφή, υπηρεσίες υγείας και πολιτισμό) και θα εξαφανιστούν. Η νέα θρησκεία θα συμπεριλαμβάνει μόνο αυτούς που θα μπορούν να εργαστούν, να δανειοδοτηθούν και να μεγαλώσουν παιδιά που θα κάνουν το ίδιο. Οι υπόλοιποι περισσεύουν!

Υπάρχει άραγε κανείς που δεν θα επιβεβαιώσει ότι όντως αυτή η θρησκεία υπάρχει και συνεχώς εξαπλώνεται;

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ

Βιώνουμε την τελική, επώδυνη φάση μίας παρτίδας πόκερ, μεταξύ της πολιτικής και των τραπεζών, η οποία μάλλον έχει ξεφύγει από τον έλεγχο – με προβλεπόμενα θύματα τους αποταμιευτές, καθώς επίσης τους φορολογουμένους Πολίτες...

Mελλοντικά, η εκάστοτε «δήμευση» μέρους των τραπεζικών καταθέσεων θα ολοκληρώνεται απροειδοποίητα, από την Παρασκευή το απόγευμα, έως τη Δευτέρα το πρωί – ενώ, στην ιδανική της περίπτωση, οι καταθέτες δεν θα το αντιλαμβάνονται καθόλου. Το μόνο που θα διαπιστώνουν θα είναι, χαμηλότερο το υπόλοιπο του λογαριασμού τους τη Δευτέρα το πρωί – τα χρήματα τους λιγότερα.

Έτσι θα αποφεύγεται (θεωρητικά) μία τραπεζική επίθεση (bank run), καθώς επίσης το προσωρινό κλείσιμο των τραπεζών – όπως δυστυχώς συνέβη στην Κύπρο. Εντός του έτους, θα είναι έτοιμη μία ανάλογη κοινοτική οδηγία – ακόμη όμως είναι πολλά αυτά, τα οποία καλύπτονται από ομίχλη”.

Σύμφωνα με τον επίτροπο της Ευρωζώνης, σε περίπτωση χρεοκοπίας τραπεζών, οι απλοί καταθέτες θα προηγούνται, όσον αφορά τη «διάσωση» τους – θα ακολουθούν δηλαδή τα (όποια) εγγυητικά κεφάλαια, καθώς επίσης το ταμείο χρηματοπιστωτικής σταθερότητας (ΤΧΣ), το οποίο δεν έχει ουσιαστικά δημιουργηθεί για κάτι τέτοιο.

Εάν πράγματι ισχύουν τα παραπάνω, είμαστε αντιμέτωποι με ένα πρωτόγνωρο «πολιτισμικό σοκ» - πόσο μάλλον αφού είναι αδύνατον να αξιολογήσει ένας απλός καταθέτης, όπως απαιτούν οι ευρωπαίοι πολιτικοί σήμερα, τη βιωσιμότητα ή μη της τράπεζας, στην οποία εμπιστεύεται τις αποταμιεύσεις του.

Πολύ περισσότερο, είναι εντελώς ανέφικτη μία τέτοια αξιολόγηση, ακόμη και από έμπειρους αναλυτές, στο σημερινό «παγκοσμιοποιημένο» περιβάλλον - όπου το μέγεθος της τράπεζας δεν είναι τόσο σημαντικό, όσο η πολύπλοκη «δικτύωση» της, τα παράγωγα στα οποία είναι εκτεθειμένη, τα υπόλοιπα επενδυτικά ρίσκα που έχει αναλάβει κοκ., ενώ ελλοχεύει μία τραπεζική βόμβα μεγατόνων (ανάλυση μας) στα θεμέλια της Ευρώπης.  

ΣΤΑ ΔΙΧΤΥΑ ΤΗΣ ΑΡΑΧΝΗΣ

Ειδικά όσον αφορά τη «δικτύωση», ο χρηματοπιστωτικός τομέας γενικά είναι σε τέτοιο βαθμό αλληλένδετα συνδεδεμένος, όπουαρκεί η χρεοκοπία μίας «συστημικής» τράπεζας, για να καταρρεύσει ολόκληρο το χάρτινο οικοδόμημα. Ακριβώς για το λόγο αυτό η φράση «too big to fail», πολύ μεγάλη για να πτωχεύσει δηλαδή, έχει αντικατασταθεί από την έννοια «tooconnected to fail» - πολύ δικτυωμένη για να χρεοκοπήσει.

Αναλυτικότερα, σύμφωνα με μία πρόσφατη μελέτη ελβετικού πανεπιστημίου (ETH Ζυρίχης), ολόκληρο το χρηματοπιστωτικό σύστημα θα είχε καταρρεύσει κατά τη διάρκεια της κρίσης των ενυπόθηκων δανείων (subprime), εάν η Fed δεν είχε βοηθήσει (παράλληλα με τη διάσωση κάποιων τοπικών τραπεζών), έναν «πυρήνα» από 22 περίπου διεθνείς τράπεζες, παρέχοντας τους σχεδόν απεριόριστη ρευστότητα (1,2 τρις $).       

Εάν κάποια από αυτές τις 22 τράπεζες (μεταξύ των οποίων βελγικές, ελβετικές, γαλλικές, βρετανικές και γερμανικές), αδυνατούσε να εξυπηρετήσει τις υποχρεώσεις της, θα είχε καταστραφεί («καεί») το 70% των περιουσιακών στοιχείων όλων μαζί – με αποτέλεσμα την κατάρρευση του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος (Διάγραμμα: ETH Ζυρίχης).

Η ΔΙΚΤΥΩΣΗ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ

Το γεγονός αυτό θα είχε αναμφίβολα συμβεί, εάν η αμερικανική κεντρική τράπεζα δεν τις είχε βοηθήσει – κάτι που τεκμηριώνεται από το ότι, οι υποχρεώσεις αυτών των τραπεζών απέναντι στη Fed, υπερέβαιναν κάποιες φορές ακόμη και το εξαπλάσιο της χρηματιστηριακής αξίας τους. Σύμφωνα με τη μελέτη δε, η απώλεια ενός 10% των απαιτήσεων, όσον αφορά τις 22 αυτές τράπεζες, οδηγεί σε συνολικές ζημίες της τάξης του 60%, λόγω της μεταξύ τους δικτύωσης.

Συνεχίζοντας, με βάση τη συγκεκριμένη οικονομική μελέτη, συνολικά 147 χρηματοπιστωτικοί όμιλοι κυβερνούν ολόκληρο τον πλανήτη – ενώ για τις τράπεζες είναι ελκυστική η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη δικτύωση τους, αφού έτσι εξασφαλίζουν το πλεονέκτημα της διάσωσης τους από τον κυρίαρχο του παιχνιδιού, από τη Fed, όσο λάθη και αν κάνουν.

Φυσικά στους 147 αυτούς ομίλους ανήκουν και εκείνοι οι επενδυτές, οι οποίοι δανείζουν τα χρήματα τους στις τράπεζες– όπως η Qatar Investment Authority, η Blackrock, τα κρατικά επενδυτικά κεφάλαια της Σιγκαπούρης, της Σαουδικής Αραβίας κοκ.  

Υπάρχει βέβαια ένα ακόμη σημαντικό στοιχείο, ένα μεγάλο πρόβλημα των τραπεζών καλύτερα, όσον αφορά την έρευνα των συναδέλφων μας – οι οποίοι, όπως όλοι μας, προσπαθούν να κάνουν το καλύτερο, προβλέποντας τι θα μπορούσε να συμβεί για να αποφευχθεί, παρά το ότι κατηγορούνται άδικα ότι δεν προτείνουν λύσεις (στην προκειμένη περίπτωση, οι αυτονόητες λύσεις είναι η «κατάτμηση» των «συστημικών» τραπεζών, η αυστηρή απαγόρευση να δικτυώνονται, καθώς επίσης να μεγαλώνουν επικίνδυνα, εξαγοράζοντας συνεχώς η μία την άλλη, ο διαχωρισμός τους είτε σε επενδυτικές, είτε σε καθαρά τραπεζικές κοκ.).

Το πρόβλημα είναι το ότι, οι μεγάλες τράπεζες δεν δίνουν ακριβή στοιχεία, όσον αφορά τις τοποθετήσεις τους, τα ρίσκα που έχουν αναλάβει, το μεταξύ τους δανεισμό κλπ. – ενώ είναι σε όλους γνωστό πως αποκρύπτουν ότι μπορούν, ενώ εμπλέκονται σε μεγάλες απάτες όπως, για παράδειγμα, στο σκάνδαλο Libor.

Επί πλέον όλων αυτών των απαράδεκτα «ομιχλωδών» καταστάσεων, οι κεντρικές τράπεζες χειραγωγούν την τιμή του χρυσού, «πλαστογραφούν» τα επιτόκια των ομολόγων του δημοσίου, «εκτρέφουν» τη βόμβα των παραγώγων (ανάλυση μας), επιτρέπουν το σκιώδη τραπεζικό τομέα κλπ.

Επομένως, το χρηματοπιστωτικό σύστημα είναι αδύνατον να ελεγχθεί ως οφείλει -  με αποτέλεσμα να είμαστε όλοι «έρμαιο» των διαθέσεων των τραπεζών (πόσο μάλλον όταν «υπηρετούνται» από την Πολιτική, εις βάρος των Πολιτών).

Ολοκληρώνοντας, το «μοντέλο» της Κύπρου έκανε απολύτως σαφείς τις προθέσεις των κυριάρχων του παιχνιδιού – ενώ το παράλληλο «μοντέλο» της Σουηδίας, η οποία έχει σχεδόν απαγορεύσει τις συναλλαγές με μετρητά (άρα και τα μετρητά χρήματα), επιτρέποντας μόνο τις τραπεζικές συναλλαγές, τεκμηριώνει τις προσπάθειες της απόλυτης υποδούλωσης των πολιτών στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα των κρατών τους: την επερχόμενη δικτατορία των τραπεζών.

Η ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΝ

Προφανώς, είμαστε όλοι υποχρεωμένοι να μην συμβάλλουμε, με όλα όσα λέμε ή γράφουμε, στη δημιουργία εκείνου του κλίματος πανικού, το οποίο θα οδηγούσε στη μαζική επίθεση (Bank run) εναντίον των τραπεζών – με αποτέλεσμα να καταρρεύσει ολοκληρωτικά το «σύστημα», με τη «βοήθεια» της γνωστής σε όλους μας «αυτοεκπληρούμενης» προφητείας.

Από την άλλη πλευρά, θεωρούμε ότι είμαστε επίσης υποχρεωμένοι να μην αποκρύπτουμε την αλήθεια – το τι πραγματικά ισχύει ή συμβαίνει δηλαδή, έτσι ώστε να είναι κανείς σε θέση να αποφασίσει ψύχραιμα τον τρόπο, με τον οποίο θα προστατεύσει όσο το δυνατόν καλύτερα τα περιουσιακά του στοιχεία.   

Στα πλαίσια αυτά οφείλουμε να γνωρίζουμε ότι, υπάρχει από πολλά χρόνια πριν μία ευρωπαϊκή οδηγία, η οποία αφορά την εγγύηση των καταθέσεων. Σύμφωνα με την οδηγία, εάν ισχύουν βέβαια οι πληροφορίες μας, η ιδία συμμετοχή των καταθετών στην εγγύηση αυτή είναι 10% - γνωστή επομένως στους ιθύνοντες.  

Αναλυτικότερα, κάθε καταθέτης είναι υποχρεωμένος από την οδηγία να συμβάλλει στη διάσωση της τράπεζας του με το 10% των καταθέσεων του – το όριο δε, κάτω από το οποίο δεν υπάρχει υποχρέωση συμμετοχής του, είναι τα 20.000 €. Με άλλα λόγια, όλοι όσοι διαθέτουν καταθέσεις άνω των 20.000 € σε μία τράπεζα, η οποία κινδυνεύει να χρεοκοπήσει, είναι υποχρεωμένοι να συμμετέχουν στη διάσωση της - με το 10% των αποταμιεύσεων τους σε αυτήν.

Βέβαια, η οδηγία επιτρέπει στα κράτη-μέλη τη δυνατότητα να παρέχουν στους πολίτες τους αυξημένα επίπεδα καταθέσεων, κάτω από τις οποίες δεν θα συμμετέχουν με το 10% των χρημάτων τους – όπως έπραξε η Γερμανία, η οποία αύξησε το όριο στις 100.000 €, η Αυστρία, η Ελλάδα κλπ.

Εν τούτοις, με κριτήριο τα ταμεία εγγυήσεων καταθέσεων, έχουμε την άποψη ότι οι υποσχέσεις αυτές είναι μάλλον ευχολόγια, εάν τυχόν συμβεί το μοιραίο – αφού δεν υπάρχουν ούτε «κατά διάνοια» τόσα χρήματα διαθέσιμα, όσες είναι οι καταθέσεις.

Στον Πίνακα Ι που ακολουθεί αναγράφονται οι υποχρεώσεις των τραπεζών ορισμένων κρατών, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ των χωρών τους (μεγέθη κατά προσέγγιση, επειδή προέρχονται από διάγραμμα):

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Τραπεζικές υποχρεώσεις (συνολικές = καταθέσεις συν λοιπές υποχρεώσεις) ως ποσοστό επί του ΑΕΠ

Χώρα	Συνολικά	Καταθέσεις	Λοιπές Υποχρεώσεις
Ιρλανδία	710%	120%	590%
Μ. Βρετανία	510%	160%	350%
Ελβετία	490%	260%	230%
Δανία	410%	60%	350%
Γαλλία	400%	90%	310%
Ολλανδία	390%	130%	260%
ΕΕ συνολικά	350%	110%	240%
Γερμανία	310%	120%	190%
Ισπανία*	300%	150%	150%
Αυστρία	300%	100%	200%
Βέλγιο	295%	110%	185%
Σουηδία	260%	50%	210%
Ιταλία	230%	90%	140%
Αυστραλία	190%	110%	80%
Νορβηγία	120%	50%	70%
Καναδάς	120%	60%	60%
Ν. Αφρική	90%	80%	10%
Η.Π.Α.	80%	70%	10%

* Οι υποχρεώσεις των ισπανικών τραπεζών έχουν αυξηθεί στο 305% του ΑΕΠ της χώρας τους, ή στα 3,3 τρις €!

Σημείωση: Η Ελλάδα θα ήταν κάτω από την Αυστραλία και πάνω από τη Νορβηγία!

Πηγή: Barclays Research  

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως φαίνεται από τον Πίνακα Ι, το τραπεζικό πρόβλημα της ΕΕ είναι κατά πολύ μεγαλύτερο από αυτό του υπολοίπου πλανήτη - πόσο μάλλον από το αντίστοιχο στις Η.Π.Α., το οποίο συγκριτικά είναι σχεδόν μηδαμινό. Σε πολλές χώρες δε (Ιρλανδία, Μ. Βρετανία κλπ.), είναι κάτι παραπάνω από εκρηκτικό.

Κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις η εγγύηση των καταθέσεων των πολιτών της Ευρωζώνης από έναν κεντρικό οργανισμό είναι σχεδόν αδύνατη - αφού είναι πολλαπλάσιες των ΑΕΠ των χωρών τους.

Η ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΕΛΑΤΕΣ ΤΟΥΣ

Στην πραγματικότητα, τα «χρηματικά εγχειρήματα» (Money Businesses), όπως για παράδειγμα οι καταθέσεις έναντι τόκων, ανήκουν στις «συναλλαγές», εντός των πλαισίων της ελεύθερης αγοράς – όπου κανείς μπορεί να κερδίσει ή να χάσει τα κεφάλαια του. Επομένως, δεν είναι τόσο παράλογο, όσο φαίνεται, το να επιβαρύνεται κανείς με τις ζημίες της τράπεζας, στην οποία καταθέτει τα χρήματα του, με σκοπό να κερδίσει τόκους.

Εν τούτοις, η πολύ στενή συνεργασία μεταξύ του χρηματοπιστωτικού κλάδου και της Πολιτικής, κατά τη διάρκεια της παρούσας κρίσης χρέους, δημιούργησε την εσφαλμένη εντύπωση στους Πολίτες, σύμφωνα με την οποία η ασφάλεια και η σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος, ανήκει στις υποχρεώσεις του κράτους.

Ένας δεύτερος λόγος είναι το ότι, οι τράπεζες λειτουργούν πλέον ως ολιγοπώλια – αφού δεν υπάρχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ τους, όσον αφορά τα επιτόκια καταθέσεων και δανεισμού. Η συμπεριφορά αυτή των τραπεζών, η οποία στην πραγματικότητα δεν θα έπρεπε να επιτρέπεται, αφού δημιουργεί de facto καρτέλ, οδήγησε τους καταθέτες στη λανθασμένη πεποίθηση ότι, οι τράπεζες είναι κρατικές, κοινωφελείς επιχειρήσεις όπως η ύδρευση, ο ηλεκτρισμός κοκ. 

Επί πλέον αυτών, η μέθοδος της διάσωσης (Bail out) των τραπεζών, με την οποία το κράτος μεταφέρει τα χρήματα των φορολογουμένων πολιτών του στα ταμεία τους, επιβαρύνοντας τον προϋπολογισμό του (οπότε το δημόσιο χρέος), έδωσε την εντύπωση ότι, οι καταθέτες είναι ασφαλισμένοι ότι και αν συμβεί – ακόμη και αυτοί οι οποίοι κατέθεταν τα χρήματα τους κερδοσκοπικά σε εκείνες τις τράπεζες, οι οποίες προσέφεραν πολύ πιο υψηλά επιτόκια από τις άλλες.

Την ίδια στιγμή οι Πολίτες, οι οποίοι κατηγορούν τις κυβερνήσεις τους για τη διάσωση των τραπεζών με τα δικά τους χρήματα, απαιτούν να είναι εγγυημένες οι καταθέσεις τους – μία εντελώς οξύμωρη κατάσταση, αφού το ένα αναιρεί το άλλο. Ειδικά όσον αφορά όμως αυτούς, οι οποίοι δεν έχουν καταθέσεις, ενώ καλούνται να πληρώσουν μέσω της φορολόγησης τους τη διάσωση των τραπεζών, η αδικία είναι εμφανέστατη.

Περαιτέρω, η ίδια η έννοια της εγγύησης των καταθέσεων κάτω των 100.000 €, θα μπορούσε να οδηγήσει τράπεζες και καταθέτες σε διάφορα «τρικ» – όπως, για παράδειγμα, σε τράπεζες που δεν θα δέχονται καταθέσεις άνω των 100.000 €, σε καταθέτες που θα «μοιράζουν» τις αποταμιεύσεις τους σε περισσότερες τράπεζες, έτσι ώστε να μην υπερβαίνουν τις 100.000 € κλπ.

Επομένως η όλη διαδικασία, η οποία έχει ακολουθηθεί σήμερα, η οποία, μεταξύ άλλων, εξέθρεψε το φαύλο κύκλο της διάσωσης των κρατών από τις τράπεζες, αμέσως μετά τη διάσωση των τραπεζών από τα κράτη κοκ., πρέπει να σταματήσει το γρηγορότερο δυνατόν – πριν είναι ακόμη πολύ αργά για όλους τους συμμετέχοντες.  

Ο Πίνακας ΙΙ, στον οποίο φαίνεται πόσα ομόλογα δημοσίου κατέχουν οι τράπεζες σε ορισμένα κράτη της περιφέρειας, στα οποία έχουν την έδρα τους είναι χαρακτηριστικός:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Ποσοστό κατοχής ομολόγων δημοσίου των εγχώριων τραπεζών, σε σχέση με τα συνολικά - Νοέμβριος 2012

Κράτος	Ποσοστό κατοχής ομολόγων
Ιταλία	99%
Ελλάδα	97%
Ισπανία	94%
Πορτογαλία	90%

Πηγή: DWN

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως διαπιστώνουμε από τον Πίνακα ΙΙ, οι εγχώριες τράπεζες κατέχουν σχεδόν το σύνολο των ομολόγων - με την ΕΚΤ να έχει τα υπόλοιπα αφού, έως τον Ιούλιο του 2012, αγόρασε ομόλογα συνολικής αξίας 211,5 δις € της Ισπανίας, της Ιταλίας και της Ελλάδας. Η κατάσταση λοιπόν είναι σε κάθε περίπτωση εκρηκτική, οπότε πρέπει να ληφθούν άμεσα οι σωστές αποφάσεις.   

Η ΛΥΣΗ

Συμπληρωματικά σε αυτά που έχουμε προαναφέρει («κατάτμηση» τραπεζών κλπ.), έχουμε την άποψη ότι, πρέπει να δημιουργηθούν πιστωτικά ιδρύματα, για όλους όσους επιθυμούν απλά να τοποθετούν τα χρήματα τους για φύλαξη – όχι για να κερδίζουν από τους τόκους.

Αφού λοιπόν δημιουργηθούν τέτοιας μορφής τράπεζες, οι οποίες θα χρεώνουν τις υπηρεσίες τους στους πελάτες τους, αντί να προσφέρουν τόκους (οι καταθέσεις αυτές θα έχουν, κατά κάποιον τρόπο, αρνητικά επιτόκια), τότε θα μπορούν (και θα πρέπει) να συμμετέχουν στη διάσωση εκείνων των τραπεζών, οι οποίες προσφέρουν τόκους, οι πελάτες τους – επίσης, οι μέτοχοι και οι δανειστές τους.

Απλούστερα, αυτοί που καταθέτουν τα χρήματα τους μόνο προς φύλαξη, σε ειδικά τραπεζικά ιδρύματα, τα οποία δεν θα κερδοσκοπούν με τις καταθέσεις (δεν θα τις επενδύουν κλπ.), δεν θα πρέπει να ευθύνονται καθόλου - με την υπευθυνότητα να μεταφέρεται στο κράτος.

Αντίθετα, όλοι όσοι κερδίζουν καταθέτοντας τα χρήματα τους, θα πρέπει να έχουν την ευθύνη οι ίδιοι – σε καμία περίπτωση το κράτος και οι φορολογούμενοι του.

Με τον τρόπο αυτό δεν θα εκμεταλλεύονται οι μεγάλες τράπεζες το μέγεθος και τη δικτύωση τους – ενώ θα λειτουργεί σωστά η ελεύθερη αγορά, αφού εκείνες οι τράπεζες που παράγουν ζημίες, θα χρεοκοπούν και θα κλείνουν.

Η ΤΡΑΠΕΖΙΚΗ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗ

Είναι προφανές ότι, εάν επιτευχθεί η ενοποίηση του τραπεζικού κλάδου της Ευρωζώνης, θα ακολουθήσει σχεδόν νομοτελειακά τόσο η δημοσιονομική, όσο και η πολιτική της ολοκλήρωση.

Κατά τη δική μας άποψη τώρα είναι επίσης προφανές ότι, η Γερμανία θα τοποθετήσει πάρα πολλά εμπόδια στο εγχείρημα -έτσι ώστε να εξασφαλίσει το χρόνο που έχει ανάγκη για να μελετήσει διεξοδικά εναλλακτικές λύσεις (έξοδο από το ευρώ κλπ.).

Στα πλαίσια αυτά εντάσσεται όχι μόνο το νέο αντιευρωπαϊκό κόμμα που ιδρύθηκε (άρθρο), αλλά και οι αντιθέσεις ορισμένων οικονομολόγων -  σύμφωνα με τους οποίους θα ήταν προτιμότερη η διάσωση των κρατών από αυτήν των τραπεζών, αφού θα απαιτούταν περί τα 3,4 τρις € για τα κράτη, έναντι 9,3 τρις € για τις τράπεζες.

Εμπόδια τοποθετούνται και στο ESM, αφενός μεν με αιτία το ότι δεν δημιουργήθηκε για τη διάσωση των τραπεζών αλλά των κρατών, αφετέρου πως δεν έχει τα απαιτούμενα κεφάλαια - αφού τα 700 δις € που διαθέτει δεν θα έφταναν σε καμία περίπτωση.

Παρά το ότι δε έχουν προταθεί λύσεις και για τις δύο «ενστάσεις» (αύξηση των κεφαλαίων του ESM, ίδρυση θυγατρικών του με αντικείμενο τη διάσωση τραπεζών), η Γερμανία δεν φαίνεται να συμφωνεί - γεγονός που μάλλον τεκμηριώνει τους φόβους των υπολοίπων και ειδικά της Γαλλίας η οποία, κινδυνεύοντας όσο ίσως καμία άλλη χώρα της Ευρωζώνης, έχει εναποθέσει όλες τις ελπίδες της στην τραπεζική ενοποίηση            

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Οι καταθέσεις δεν είναι σε καμία περίπτωση εγγυημένες – ενώ οι ηγέτες της Ευρωζώνης έχουν πανικοβληθεί, υποσχόμενοι πράγματα που είναι αδύνατον να τηρήσουν (ως συνήθως συμβαίνει). Βιώνουμε λοιπόν το τέλος μίας παρτίδας πόκερ, μεταξύ της πολιτικής και των τραπεζών, η οποία έχει μάλλον ξεφύγει από τον έλεγχο.

Κατά την άποψη πολλών, δεν είναι πλέον δυνατόν να αποφευχθεί η δήμευση ενός μέρους των καταθέσεων – κυρίως λόγω των τεράστιων λαθών της πολιτικής, της τραπεζικής βόμβας μεγατόνων στα θεμέλια του συστήματος, της υπερχρέωσης της Δύσης κοκ.

Εν τούτοις, θα ήταν εντελώς άδικο να υποχρεωθούν οι Πολίτες σε μία τέτοιου είδους θυσία, χωρίς να δημιουργηθούν τουλάχιστον θετικές προοπτικές για το μέλλον τους – μεταξύ άλλων, μέσα από τις λύσεις που έχουμε προτείνει στο σημερινό ή σε παλαιότερα κείμενα μας.  

Δυστυχώς, εάν οι εξαιρετικά επώδυνες αυτές λύσεις δεν συνοδευτούν από τις απολύτως απαραίτητες ενέργειες, όσον αφορά την ευρύτερη κρίση χρέους (ευρωομόλογα, ελεγχόμενος πληθωρισμός, ενεργοποίηση της ΕΚΤ κλπ.), τότε θα είναι δώρο άδωρο -γεγονός που πρέπει να αποφευχθεί με κάθε θυσία, αφού θα μπορούσε να σημάνει το τέλος της ειρήνης και της ευημερίας σε ολόκληρο τον πλανήτη μας.

Εάν βέβαια η Γερμανία επιχειρήσει να «αποδράσει» (ανάλυση μας), κάτι που δεν είναι καθόλου εύκολο αφού θα έλθει αντιμέτωπη με την αθέτηση πληρωμών εκ μέρους πολλών άλλων χωρών-εταίρων της (κυρίως της Ιταλίας και της Ισπανίας), είναι πιθανόν να προκληθούν πολλές παρενέργειες – οι οποίες πρέπει επίσης να αποφευχθούν, με κάθε θυσία.

Βασίλης Βιλιάρδος