Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2009

Ελλάς τέλος; (Β)

του Κωνσταντίνου Ρωμανού

Η μεροληψία των «προοδευτικών»
Ποια μοίρα είχαν οι Έλληνες Πόντιοι εξόριστοι της Ρωσίας όταν γύρω στο 1990 διανοήθηκαν να έλθουν στην Ελλάδα; Ποιος ενδιαφέρεται σήμερα για τους 90.000 Έλληνες της Βόρειας Ηπείρου που στενάζουν κάτω από τον αλβανικό ζυγό; (Για την επιβίωση των οποίων στην Αλβανία, η Ελλάδα δεν έλαβε ουδεμία εγγύηση από τις αλβανικές αρχές, ούτε τους χορηγεί ελληνική ιθαγένεια προκειμένου να ενταχθούν στην ελληνική κοινωνία (Ελευθεροτυπία 11 Νοεμβρίου 2005)) Οι προοδευτικοί μας Έλληνες ζητούν αλληλεγγύη προς τα έθνη των Παλαιστινίων, των Κούρδων, του Ιράκ, της Νότιας Αμερικής και των Ινδιάνων ενάντια στην παγκοσμιοποίηση και τον ιμπεριαλισμό. Μόνο το ελληνικό έθνος δεν διανοούνται να υπερασπισθούν. Αυτό θα ήταν εθνικισμός. ΄Ίσως και να θεωρούν ότι η Ελλάδα δεν απειλείται από κανένα. Όμως κάνουν λάθος. Η Ελλάδα απειλείται από μέσα και από έξω. Είναι μία χώρα λεηλατημένη και υπερχρεωμένη, πού δεν την σέβονται ούτε οι εχθροί ούτε οι φίλοι της και προπαντός ούτε ο εαυτός της. Και οι γείτονές της καραδοκούν, σαν τα όρνια, να πέσουν πάνω της όταν θα βρίσκεται στο απόλυτο ναδίρ• θυμηθείτε τις λέξεις: Τσαμουριά, Μακεδονία, Ανατολική Θράκη, Ανατολικό Αιγαίο, Κύπρο… «είναι πραγματικά απίστευτη» ελέχθη εύστοχα, «η νέκρωση των αντανακλαστικών φιλοπατρίας και συλλογικής αξιοπρέπειας στην ελλαδική κοινωνία σήμερα». (Χρήστος Γιαναράς, Καθημερινή 5 Ιουνίου 2005)
Προς το παρόν οργανώνονται κοινές πορείες με τους μετανάστες που θα απαιτήσουν νέα δικαιώματα και πόρους του Κράτους. Εν τω μεταξύ οι παππούδες των αποκτηνωμένων προοδευτικών νεολαιών μας διαδηλώνουν μόνοι τους. Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για τους σεβάσμιους αγωνιστές της ζωής, τους γέροντες που λιμοκτονούν…

Η διάρρηξη του κοινωνικού ιστού
Η παγκοσμιοποίηση προβλέπει μεγάλες μετακινήσεις εξαθλιωμένων μαζών κατά τις επιταγές του πολυεθνικού κεφαλαίου. Ως γνωστόν η δημιουργία εφεδρικού στρατού εργατών συμπιέζει τις αμοιβές και τα λοιπά δικαιώματα των εργαζομένων. Ο ίδιος ο Μαρξ είχε μιλήσει για τη μετανάστευση ως όπλο του Κεφαλαίου τον περασμένο αιώνα. Όμως η σύγχρονη παγκοσμιοποίηση δεν σταματάει εκεί. Με τα συνθήματα της «ένταξης» των μεταναστών ή της «πολυπολιτισμικότητας», των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» και της «ισότητας» διαρρηγνύει τον κοινωνικό ιστό των κοινωνιών που είναι οργανωμένος γύρω από τους κοινούς θεσμούς, προγόνους, ιστορία, γλώσσα, θρησκεία. Η βίαιη σύμμειξη ετερογενών φυλών και πολιτισμών που ξαφνικά καλούνται να ζήσουν μαζί επειδή το θέλησε μία τυφλή οικονομική αναγκαιότητα είναι ένα σοκ που δοκιμάζει στο έπακρον την αντοχή των εθνών. Τα ίσα δικαιώματα πάλι, εκεί που δεν υπάρχει ομοιογένεια και ομογένεια της κοινότητας, αλλά ούτε συγκεκριμένος αριθμός μελών, οδηγούν λόγω ελλείψεως κοινών στόχων στην κατάλυση της δημοκρατίας («Ισόψηφοι όντες και ούχ ομόφυλοι, έκαστος το εφ’εαυτόν σπεύδει» (Όπου τα άτομα έχουν ίσο ψήφο αλλά όχι κοινή καταγωγή, θεραπεύουν ο καθείς το δικό του συμφέρον). Ευχαριστώ τον Κώστα Ζουράρι για αυτή την παραπομπή στο Θουκυδίδη. (από το «Ρεσάλτο» τεύχος 1, Δεκέμβριος 2005, σελ 53)) .
Όταν όμως η δημοκρατία καταλυθεί, τι απομένει; Η δικτατορία. Γι αυτό ο Φουκουγιάμα δεν παρέλειψε να συστήσει στους Ευρωπαίους της πολυπολιτισμικής εποχής εκτός από τον «επαναπροσδιορισμό της ταυτότητάς» τους και την εγκαθίδρυση θεσμών καταστολής.
Η κάθε εθνότητα, ως ζωντανός οργανισμός, επιδιώκει την αυτοσυντήρησή της . Δεν εγκαταλείπει εύκολα συλλογικές μνήμες, ήθη, έθιμα, θρησκεία, γλώσσα. Ούτε είναι επιθυμητό να εξαφανίζονται οι εθνότητες, δηλαδή η ποικιλομορφία, ο πλούτος των εκφάνσεων του ανθρωπίνου πνεύματος. Ούτε οι γλώσσες. Αλλιώς γιατί να θρηνούμε τα είδη των ζώων και φυτών που κάθε μέρα εξαφανίζει από τον πλανήτη η ανθρώπινη δραστηριότητα; Είναι τα έθνη των ανθρώπων λιγότερο σημαντικά από τα ζωϊκά είδη;
Πολυπολιτισμός σημαίνει γκέτο
Πολυπολιτισμός επομένως, όπως ορθά έχει επισημανθεί, σημαίνει γκέτο. Τα γκέτο, μικρογραφίες των εθνών στα στενά γεωγραφικά πλαίσια του κράτους, μάλλον απομονώνονται το καθένα στο δικό του στόχο και συμφέρον, παρά ενώνονται από τη δημοκρατία. ΄Η για να το πούμε αλλιώς ακριβώς η δημοκρατία δίνει στο γκέτο το όπλο για την επίτευξη του στόχου του. Ο οποίος κάλλιστα μπορεί να είναι αντίθετος από αυτόν του εθνικού κράτους εις το οποίο φιλοξενείται. Στην Ελλάδα επί του παρόντος δημιουργείται πρόβλημα όταν Αλβανός μαθητής επίκειται να κρατήσει ελληνική σημαία. Φαντάζεσθε στο άμεσο μέλλον τι μπορεί να συμβεί όταν Αλβανοί με πολιτικά δικαιώματα θελήσουν αντί της ελληνικής να υψώσουν στις ελληνικές παρελάσεις την αλβανική σημαία; (και θα έχουν αυτό το δικαίωμα στα πλαίσια της πολιπολιτισμικότητας, των ίσων δικαιωμάτων κλπ. να το κάνουν ). Η Ελλάδα θα διχαστεί στους «προοδευτικούς» που θα είναι υπέρ της αλβανικής σημαίας και τους «συντηρητικούς» που θα είναι κατά. Στο τέλος θα υπάρξει ίσως συμβιβασμός να μην υψώσει κανένας καμία σημαία. Έτσι η Ελλάδα θα υποστείλει στο έδαφός της τη σημαία της. Κέρδος θα πουν μερικοί. Αν ήταν μόνο αυτό…
Όλα αυτά είναι θέματα που απαιτούν σκέψη και λεπτές διακρίσεις. Οι Έλληνες αριστεροί είναι υποχρεωμένοι (απέναντι στην ιστορία για να καταλαβαινόμαστε) να προχωρήσουν τάχιστα στην κριτική της ιδεολογίας αν δεν θέλουν να παραμείνουν ουραγοί και ασύνειδοι βοηθοί του πολυεθνικού κεφαλαίου και της αυτοκρατορικής λογικής των ΗΠΑ.
Η φράση «ομαλή ένταξη» ή «ενσωμάτωση» των μεταναστών χρησιμοποιείται κατά κόρον σε όλες τις διαβουλεύσεις των υπευθύνων όπως και τις κινητοποιήσεις των ακτιβιστών. Πολλοί ερμηνεύουν την «ομαλή ένταξη» ως πολιτιστική αφομοίωση των μεταναστών στον Ελληνισμό! Δεν είναι καθόλου έτσι τα πράγματα: «Το άρθρο 66 του νέου μεταναστευτικού νόμου θεωρεί ως γνώμονα της κοινωνικής ένταξης των υπηκόων τρίτων χωρών που διαμένουν στην Ελλάδα τη διατήρηση της διαφορετικότητας και της πολιτισμικής τους ιδιαιτερότητας (!)». «Αποποιείται η Ελλάδα της…ενσωμάτωσης και στοχεύει πανηγυρικά στην κοινωνική ένταξη ως συνύπαρξη και αρμονική συμπόρευση πολιτισμικών ετεροτήτων». Η επιστροφή, έστω και αποσπασματική, στην αντίληψη του Ελληνισμού ως εξωστρεφούς κοσμοπολιτισμού δεν μπορεί παρά να δημιουργεί αισθήματα αισιοδοξίας» (Νίκου Δένδια. (βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας) και μέλος της επιτροπής μετανάστευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης. «Ο νέος νόμος για τους μετανάστες», «Το Βήμα» 7 Αυγούστου 2005.
-Είναι προφανές ότι εδώ έχουμε ένα αυθεντικό δείγμα λόγου «υπερεθνικής ελίτ».) .
Στο ως άνω άρθρο αναφέρεται ότι το 2015 κατά εκτίμηση του ΟΗΕ ο πληθυσμός της Ελλάδας θα φθάσει τα 14.2 εκατομμύρια. Κατά τις εκτιμήσεις μας τον αριθμό αυτό θα τον έχουμε προσεγγίσει πολύ κοντύτερα στο παρόν μας. Ο νέος νόμος περί μεταναστών είναι επομένως πολύ πιο συνεπής ως προς την πραγματικότητα, εφόσον είναι εντελώς αδύνατο οποιαδήποτε χώρα να «ενσωματώσει» τέτοιους αριθμούς μεταναστών. Άρα μόνο με πολιτιστικές ετερότητες με διαφορετικά έθνη με τις σημαίες τους θα μοιρασθούμε την εθνική μας επικράτεια, κι αυτό υπό όρους ισότητας. Οι ξένοι αυτοί, στο βαθμό που θα έχουν πολιτικά δικαιώματα δε θα ανεχθούν οιαδήποτε προνόμια των Ελλήνων στη χώρα που ακόμα λέγεται Ελλάδα. Θα βρίσκονται στους δήμους, στο κοινοβούλιο, το στρατό και την αστυνομία. Αν Έλληνες διαφωνήσουν με το ξεπούλημα αυτό, θα βρουν απέναντί τους την έννομη τάξη.(«Εκχέει έτσι η μικρή Ελλάδα μια πρωτοφανή εξωστρέφεια, μία λαμπρή απάντηση στα ξενοφοβικά σύνδρομα που μάχονται, με σαφή στήριξη μεγάλων πληθυσμιακών μαζών να αλώσουν την έννομη τάξη και να κατατμήσουν την κοινωνική ζωή…»-Περαιτέρω εμπνευσμένα σχόλια του νέου νόμου περί αλλοδαπών του βουλευτή Νίκου Δένδια («Το Βήμα» 7 Αυγούστου 2005).) Στην εκρηκτική μωσαϊκή κοινωνία του πολυπολιτισμού οι εθνοτικές κοινότητες δεν διεκδικούν ένταξη και αφομοίωση, αλλά ομαδικά δικαιώματα, κάθε κοινότητα εναντίον της άλλης. (Κ. Βεργόπουλος, «Ελευθεροτυπία» 11/11/2005.) Το οικουμενικό δημοκρατικό σύστημα παραμένει μόνο κατ’όνομα. Η ισονομία των πολιτών χάνει το περιεχόμενό της, οι πολίτες εξωθούνται σε συσσωματώσεις με βάση «κοινοτικά» στοιχεία, όπως θρησκεία, έθνος, φυλή, πολιτισμός (Κ. Βεργόπουλος, «Ελευθεροτυπία» 11.11.2005).
Πόλεμος όλων εναντίον όλων
Όχι «αρμονική συμπόρευση» πολιτισμικών ετεροτήτων είναι λοιπόν το μέλλον μας, αλλά πόλεμος όλων εναντίον όλων. Και καταστολή, όπως προβλέπει ο Φουκουγιάμα. Οι κάμερες που παρακολουθούν τις κινήσεις μας στους δρόμους σήμερα, η άρση του απορρήτου των τηλεπικοινωνιών, οι αντιτρομοκρατικοί νόμοι, η μελλοντική ενδεχόμενη ίδρυση σωμάτων πραιτωριανών αποτελουμένων από ξένους με παράδοση στα παραστρατιωτικά επαγγέλματα, η δικτατορία είναι το μέλλον μας. Με την απώλεια του εθνικού χαρακτήρα του κράτους και τη συγκυριαρχία των ξένων επί των εθνικών εδαφών θα χαθούν και οι ελευθερίες των Ελλήνων.
Το πολυπολιτισμικό κράτος είναι μαφιόζικο κράτος. Οι απελπισμένοι οικονομικοί μετανάστες δεν εισέρχονται με μόνο τους όπλο την ατομική απελπισία στην Ελλάδα, αλλά σαν υποχείρια της μαφίας που διακινεί ανθρώπους και εμπορεύματα. Λίγα πράγματα σχετικά με τη μαφία βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Μία πρόχειρη έρευνα του τηλεοπτικού καναλιού «Αντέννα» 17 Ιουλίου 2005 στη βραδινή κίνηση της αγοράς των Αθηνών έδειξε ότι η Κινεζική μαφία απαιτεί 10.000 ευρώ από κάθε μετανάστη που φέρνει στην Ελλάδα από την Κίνα, το Πακιστάν, την Ταϋλάνδη κλπ. Με σκληρή βία και βασανιστήρια αποσπά το ποσό αυτό τμηματικά από τα θύματά της. Αυτό επιβεβαιώνουν και εκθέσεις της ελληνικής αστυνομίας. Πίσω από μεγάλο κομμάτι της κινεζικής εμπορικής δραστηριότητας -τα κινέζικα μαγαζιά με τους πωλητές-στρατιωτάκια με το απολιθωμένο χαμόγελο- κρύβεται ξέπλυμα βρώμικου χρήματος. Οι “Snake heads” της μαφίας όχι μόνον μεταφέρουν τα τελευταία χρόνια λαθρομετανάστες αλλά επιπλέον τροφοδοτούν κινεζικά καταστήματα με εμπορεύματα και παρέχουν προστασία («Η Καθημερινή» 22 Μαίου 2005 σελ 26).
Τα κινέζικα εμπορεύματα με τη μαφιόζικη διακίνησή τους έχουν φέρει σε αδιέξοδο την ελληνική βιοτεχνία και το εμπόριο σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απ’ότι τη λοιπή Ευρώπη. Αυτό φαίνεται συν τοις άλλοις από το γεγονός ότι 10.000 Έλληνες έμποροι(!) αναμένετο να επισκεφθούν τις εμπορικές εκθέσεις της Κίνας, έναντι 5.000 μόνο γερμανών συναδέλφων τους. Όμως παρά τις μαζικές αγορές των Ελλήνων εμπόρων στην Κίνα, δεν είναι δυνατόν να ανταγωνισθούν τη μαφία, που στα κινεζικά μαγαζιά με κινέζους υπαλλήλους στο ελληνικό έδαφος προσφέρει ακόμα χαμηλότερες τιμές.
Προφανώς η ειδοποιός διαφορά της κινεζικής εμπορικής δραστηριότητας στην Ελλάδα σε σχέση με την Ευρώπη είναι ο ανθρώπινος παράγων, δηλαδή η μαζική είσοδος Κινέζων -και της μαφίας- στην Ελλάδα. Οι Κινέζοι αποπειράθηκαν να κάνουν το ίδιο στη Σερβία επί Μιλόσεβιτς το 1999, όπου και δημιούργησαν σε ελάχιστο χρόνο Τσάϊνα Τάουν 35.000 ανθρώπων. Όμως ο διάδοχός του, Ζόραν Τζίντζιτς, άδειασε στη συνέχεια το Βελιγράδι από τους Κινέζους -όπως είχε υποσχεθεί- οι οποίοι ήλθαν το 2002 μέσω Αλβανίας και Σκοπίων που αλλού; στην ανοχύρωτη Ελλάδα.
Το δεύτερο κύμα Κινέζων ήρθε το 2003 στην Ελλάδα από τη γειτονική Ιταλία, η οποία επίσης αποφάσισε να καθαρίσει τη χώρα από τους Κινέζους («Η Καθημερινή» 22 Μαίου 2005 σελ 36). Οι νέοι αυτοί Κινέζοι είχαν ιταλικά διαβατήρια τα οποία όμως απαγορεύεται να χρησιμοποιούν στην Ιταλία. Φημολογείται ότι με το δεύτερο αυτό κύμα Κινέζων μεταφέρθηκε το κέντρο επιχειρήσεων της κινεζικής μαφίας από την Ιταλία στην Ελλάδα.
Το 2003 είναι επίσης η χρονιά κατά την οποία ο πρωθυπουργός κ. Σημίτης επισκέφθηκε την Κίνα, όπου έκλεισε συμφωνία για 120.000 Κινέζους να εγκατασταθούν στην Ελλάδα. Οι Κινέζοι, των οποίων η αναπαραγωγή υπόκειται στην Κίνα σε πληθυσμιακό έλεγχο, χαιρετίζουν την ελευθερία να τεκνοποιήσουν κατά βούληση στην υπογεννητική χώρα μας.
Οι Έλληνες έμποροι επανειλημμένα προέβησαν σε διαμαρτυρίες εναντίον των παρανόμων εμπορικών μεθοδεύσεων των Κινέζων. Φημολογείται ότι σε μία διαδήλωσή τους επενέβη η Ελληνική Αστυνομία και τους συνέστησε να… διαλυθούν για να μην προκαλέσουν τη μαφία.
Εκτός από την Κινεζική, στην Ελλάδα δρουν και άλλες εθνικές μαφίες, η αλβανική, η ρωσική κλπ που αλληλεπιδρούν με ελληνικά παράνομα κυκλώματα, προξενικές αρχές, αστυνομικούς, δικηγόρους, τουριστικούς πράκτορες κλπ, ώστε να μοιράζεται η λεία από το εμπόριο λαθρομεταναστών, παράνομων εισαγωγών εμπορευμάτων, ναρκωτικών, παροχής προστασίας κλπ, ανάμεσα στους ξένους και τους Έλληνες. Δυστυχώς οι εφημερίδες ως πηγές δεν μας παρέχουν πληροφορίες για διαπλοκές των μαφιών με οργανώσεις και ανώτερα κλιμάκια της ελληνικής διοίκησης και του πολιτικού βίου. Ζούμε όμως στη χώρα της «διαπλοκής» δεν θα ήταν πολύ ανυποψίαστο αν πιστεύαμε ότι αυτή εξάπαντος σταματάει εκεί όπου σαφώς θίγεται το εθνικό συμφέρον;

Δεν υπάρχουν σχόλια: