Τετάρτη, 14 Ιουλίου 2010

Εναλλαγές υγείας – ασθένειας σε σωματικό, συμπεριφορικό και κοινωνικό επίπεδο

του Γιάννη Βελίκη

Ένα πολύ γνωστό σενάριο ισχύει εναλλαγών υγείας και ασθένειας συνήθως (όχι φυσικά στο 100% των περιπτώσεων) σε σωματικό, συμπεριφορικό και κοινωνικό επίπεδο. Και αυτό συμβαίνει διότι τόσο η κατάκτηση της υγείας ή όσο και η κατάληξη στην ασθένεια κινητοποιεί προς ανάληψη δράσης προκειμένου να αλλάξει η εκάστοτε κατάσταση.
Και ενώ για την περίπτωση της ασθένειας αυτό είναι λογικό (καθένας που είναι ασθενής επιδιώκει να γίνει υγιής), το αντίθετο επίσης συμβαίνει, όχι επειδή είναι επιθυμητό, αλλά επειδή τα άτομα και οι κοινωνικές ομάδες υπερεκτιμούν τις δυνάμεις τους και δρουν με συμπεριφορές που εμπεριέχουν ρίσκο. Συνήθης μοιραία κατάληξη είναι κάπου να αποτύχουν, οπότε οδηγούνται και πάλι στην ασθένεια, με συνέπεια να ξανα – ξεκινήσουν τις προσπάθειες για ανάκτηση της υγείας.
Στο σωματικό επίπεδο, το ανωτέρω φαινόμενο είναι πολύ σύνηθες στους εφήβους. Οι έφηβοι που νιώθουν το σώμα τους όλο δύναμη και υγεία, δοκιμάζουν συνήθως πολλά είδη επικίνδυνων συμπεριφορών (σεξ χωρίς προφυλάξεις, κάπνισμα, χρήση ουσιών, οδήγηση μετά από κατανάλωση αλκοόλ, extreme sports) με πολύ συχνά οδυνηρές επιπτώσεις. Αντίστοιχα, καρδιοπαθείς που αναρρώνουν από ισχαιμικό επεισόδιο ξανα – αρχίζουν το κάπνισμα, ασθενείς με κίρρωση ύπατος ξεκλέβουν κανένα ποτηράκι ούζο, και διαβητικοί μόλις νιώσουν καλά περιορίζουν την ενδεδειγμένη αυστηρή δίαιτα.
Στο συμπεριφορικό επίπεδο, η απόκτηση χρημάτων από μία σκληρή εργασία λειτουργεί ως πειρασμός που ζητά εκπλήρωση ποικίλων «απωθημένων» επιθυμιών. Αγορά πολυτελούς αυτοκινήτου, εξοχικής κατοικίας, ακριβών ρούχων και γενικά εξεζητημένης και επιδεικτικής κατανάλωσης. Ωστόσο, η υιοθέτηση πιο εκλεπτυσμένων τρόπων ζωής «lifestyle”, χωρίς ταυτόχρονη ανάλογη αύξηση των εισοδημάτων του (μιας και ο συγκεκριμένος τρόπος ζωής απαιτεί και άπλετο ελεύθερο χρόνο), συνήθως παρασέρνει το άτομο σε σταδιακή μείωση της οικονομικής του δύναμης, και εν ευθέτω χρόνω σε αδυναμία συνέχισης του συγκεκριμένου τρόπου ζωής. Ο δε κάποτε αποκτημένος πλούτος, συνήθως περιορίζεται αρκετά, με αποτέλεσμα να απαιτείται επαναφορά του ατόμου στην ασφάλεια της παλιάς σκληρής εργασίας του.
Στο κοινωνικό επίπεδο, το πιο προφανές παράδειγμα είναι η παρούσα οικονομική κρίση. Έπειτα από μισό αιώνα ανάπτυξης που ακολούθησε το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο (γέννηση πολλών παιδιών, οικονομική ανάπτυξη του δυτικού κόσμου, απόκτηση εργασιακών δικαιωμάτων και ικανοποιητικών μισθών, δημόσια περίθαλψη, υγεία και ασφάλεια κ.α.), φτάσαμε στον «λαϊκό καπιταλισμό» των μικρομεσαίων στρωμάτων (αγορά μετοχών στο χρηματιστήριο, σύμβαση πολλών δανείων, υπερκατανάλωση πολυτελών αγαθών, υποστήριξη νεοφιλελεύθερων κυβερνήσεων κ.λπ.), με κατάληξη την απώλεια των εργασιακών δικαιωμάτων, την υψηλή ανεργία και τη μείωση της αγοραστικής τους δύναμης. Τώρα, η μόνη λύση φαίνεται να είναι η εκ νέου ανεύρεση και υιοθέτηση τρόπων κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης, προκειμένου να υπάρξει βιώσιμη λύση της κρίσης. Ή βεβαίως, η εφαρμογή της παλαιότερης πετυχημένης συνταγής, που είναι η έναρξη του Γ’ Παγκόσμιου Πολέμου, προκειμένου να απελευθερωθούν πόροι και να μειωθούν οι στενάζοντες μεγάλοι ανθρώπινοι πληθυσμοί.
Τα ανωτέρω ισχύουν συνήθως για τη μεγάλη πλειοψηφία ατόμων και κοινωνικών ομάδων. Στα άκρα έχουμε, από τη μία πλευρά, αυτούς που ασθένησαν και δεν μπορούν να ανακτήσουν την υγεία τους, με αποτέλεσμα χρόνιες καταστάσεις ασθένειας, και από την άλλη, αυτούς που παρακάμπτουν την απληστία τους και παρά την υγιή κατάσταση τους, συνεχίζουν να προοδεύουν χωρίς σοβαρές υφέσεις και καταστροφές.
Σε κάθε περίπτωση, οι εναλλαγές υγείας και ασθένειας σε όλα τα επίπεδα είναι κάτι που συνέβαινε και από ότι φαίνεται θα συνεχίσει να συμβαίνει εσαεί!

3 σχόλια:

ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΖΩΗΣ είπε...

Από : FLAGELLUM DEI
Η εναλλαγή προκύπτει από την έλλειψη σταθερότητας – θεωρητικά αυ΄το δεν είναι απαραίτητο ,στην πράξη όμως για της συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων είναι η πραγματικότητα που προκύπτει από την προσωπική αδυναμία.
Δες όμως περιπτώσεις όπως οι μεγάλοι αθλητές που το κατανικούν ή ασκητές όλων των θρησκειών ή ακόμα και πολύ επιτυχημένοι επιστήμονες όπως ο Τέσλα, με απίστευτα επίπεδα εσωτερικής πειθαρχίας.
Άρα είναι εφικτό ΑΛΛΑ πολύ δύσκολο.
Γιατί είναι δύσκολο? Διότι ευρισκόμενοι σε εντροπιακό κόσμο (που τείνει προς φθορά και διάλυση) απαιτούνται μεγάλα ποσά θερμοδυναμικά παραγόμενης ενέργειας (κόπος) για να αντιστραφεί η γενική τάση της φθοράς.
Άρα θεωρητικά πάντα μπορούμε να νατιστρέψουμε αυτή την τάση με απίστευτη προσπάθεια – ο λόγος ο βασικότερος που δεν το κάνουμε είναι πως μία τέτοια προσπάθεια θα μας οδηγούσε σε μία ζωή σχεδόν ολοκληρωτικά στερημένη από τις γνωστές απολάυσεις.
Το κόστος θα ήταν γιγαντιαίο γιατί ουσιαστικά η φθορά μας συνδέεται άμεσα με τις απολάυσεις (απολάβές από ένα εντροπιακό σύμπαν) = από – λαμβάνοντας από ένα εντροπιακό σύμπαν το εγκολπώνεις και άρα εγκολπώνεσαι τη φθορά και πεθαίνεις.
Άρα η βασική αιτία της αστάθειας που παρατήρησες είναι ουσιαστικά η αδυναμία αποχωρισμόυ μας με τα «ηδονικά, απολαυστικά στοιχεία του εντροπιακού μας σύμπαντος, οπότε και τελικά πεθαίνουμε για να μπορούμε να απολάυσουμε.
Για να αποκτήσουμε σταθερότητα και άρα έλλειψη φθοράς θα έπρεπε να στερηθούμε σχεδόν ότι γνωρίζουμε ΑΛΛΑ τότε το προφανές ε΄ρωτημα θα ήταν : ΑΞΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΟΠΟ ? = η απάντηση είναι βαθιάπροσωπική αν και πάλι η συντριπτική πλειοψηφία θα έλεγε όχι.

ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΖΩΗΣ είπε...

Από : FLAGELLUM DEI
Η συζήτηση περί εντροπίας και φυσικών νόμων εμπεριέχει μέσα της, μία πρώτη και απόλυτα λογική αντίληψη του μετα-φυσικού.
Εφόσον δυνάμεθα να αίρουμε τους φυσικούς νόμους έστω και κατ’ελάχιστον μέσω της ισχύος της βούλησης μας, δηλαδή επειδή θέλω κάτι αυτό συμβαίνει, τότε αποκτούμε την πρώτη εμπειρική επαφή με την έννοια του μεταφυσικού. Πως γίνεται αυτό ?
Μα, η επιβολή της συνειδητής μας ύπαρξης – συνείδησης – πάνω σε νομοτελειακές διεργασίες είναι απόδειξη πως η βούληση του Προσώπου (συνειδητής προσωπικότητας)είναι σε θέση να αντιστρέψει τη διαδικασία της εντροπίας και των φυσικών νόμως, έστω σε επίπεδο μικροκλίμακας.
Για παράδειγμα, αν συνειδητά μειώσω τον αριθμό πρόσληψης θερμίδων ημερησίως σε κάτα από 1500, μειώνω σημαντικά τον ρυθμό οξείδωσης και ελευθέρων ριζών και άρα αποδεδειγμένα τη γήρανση μου. (αυτό έιναι ένα από τα 6-7 πράγματα που μας διαφοροποιούν από το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο, χωρίς αυ΄το να σημαίνει ότι πολλά περισσότερα μας ενώνουν)
Το ότι συνειδητά ως Πρόσωπο, θέλησα, επε΄λεξα και εφάρμοσα κάτι το οποίο αντιστέκεται και μερικώς ανατρέπει μια φυσικά ορισμένη διαδικασία είναι ο ορισμός της μεταφυσικής μέσα στο φυσικό κόσμο. Ο λόγος ? το ότι το πρόσωπο είναι άχρονο και ά-χωρο άρα δεν υπόκειται στη νομοτέλεια του χωροχρόνου την ίδια στιγμή που το σώμα αυταπόδεικτα υπόκειται.
Άρα υπάρχει σχάση μεταξύ φυσικού εντροπιακού σώματος και άχρονης, άχωρης, συνειδητότητας που μπορεί να επιβάλλει αντι-εντροπιακή και αντινομοτελειακή επιλογή, άρα να ξεφύγει από τη φυσική νομοτέλεια = αυτό είναι ορισμός του μεταφυσικού ως δυνατότητα μέσα στο φυσικό κόσμο.
Και βέβαια μετά από μια τόσο απλή συνειδητοποίηση ξεκινά μία μακρά εσωτερική πορεία, συζήτηση και προσπάθεια η οποία είναι προφανές, ότι μπορεί να οδηγήσει τον κάθε άνθρωπο σε ταξίδια προς νέες εσωτερικές χώρες ως άλλον Κολόμβο του εσωτερικού του εαυτού.
Ουσιαστικά η μεταφυσική ως παράξενο, εντυπωσιακό και συναρπαστικό γεγονός της ατομικής μας πραγματικότητας, ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ κάθε φορά που ενσυνείδητα ασκούμε την ελευθερία της βούλησης μας !!!
Και για να το συσχετίσω με το αρχικό θέμα που έθεσε ο Γιάννης, η αστάθεια είναι αποτέλεσμα της ταύτισης μας με την εντροπία, δηλαδή της μη άσκησης μετα-φυσικής συνειδητής βούλησης, άρα αποτέλεσμα πνευματικής αδράνειας και νωθρότητος – γιατί να μην ξεχνάμε το βασικό, η βούληση και το πρόσωπο απαιτούν κόπο, εσωτερική δουλειά (η οποία δυστυχώς είναι το πρώτο που θάβει το σύγχρονο οικονομικοκοινωνικό σύστημα + και μάλλον το φοβάται κιόλας) !!!

ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΖΩΗΣ είπε...

Το σχόλιο σου μου ανοίγει την όρεξη για μια μεγάλη κουβέντα που αυτή τη στιγμή δεν έχω τη συγκέντρωση να κάνω...

Γενικά όμως, ενώ συμφωνώ, διαφωνώ ως προς το μεγάλο βαθμό ελευθερίας που δίνεις στον Άνθρωπο σε σχέση με τις συνθήκες της ζωής του και πόσο αυτές μπορεί να τις αλλάξει...

Γενικά θεωρείς ότι όλα γίνονται αν γίνεις αρκετά δυνατός για να το κάνεις...

Εγώ πάλι διαφωνώ..Θεωρώ ότι οι δυνάμεις μας είναι περιορισμένες...και ναι μεν μπορούμε να κάνουμε ότι θέλουμε σε ένα πεδίο (επιστήμη, τέχνη, κοινωνική ζωή κ.λπ.) αυτό όμως αυτόματα θα "τραβήξει" ενέργεια από τα άλλα πεδία όπου θα υπολειτουργούμε. Π.χ. ο Αϊνστάϊν, που ενώ ήταν λαμπρός επιστήμονας, σαν προσωπικότητα ήταν σχιζοειδής και κοινωνικά ήταν ανάπηρος..
Όπως βλέπεις μιλάω για τα "οικονομικά" της ψυχής...που θέλουν διαχείριση...