Πηγή: http://www.youtube.com/watch?v=3lN40jLcHkM
Προς
Αξιότιμο Κύριο Πρόεδρο της Δημοκρατίας
Αρχηγούς κομμάτων
Βουλευτές του Ελληνικού κοινοβουλίου
Κύριε Πρόεδρε,
Όλοι οι Έλληνες σήμερα και εσείς προσωπικά έχουμε ένα ερώτημα.
Πώς φτάσαμε ως εδώ;
Μια ομάδα αναλυτών με στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος και του λογιστηρίου του κράτους αποφασίσαμε να δώσουμε μια απάντηση σ' αυτό το ερώτημα. Αποδεχόμαστε πλήρως την κριτική που θα ακουστεί ως προς την προσέγγιση και την ακρίβεια των αριθμών μας. Όποιος επιθυμεί να την αμφισβητήσει όμως ας το κάνει με στοιχεία. Σας εγγυόμαστε ότι κανείς δεν θα μπορέσει να αμφισβητήσει τα συμπεράσματα.
Η επιστολή άλλωστε κοινοποιείται και στους πολιτικούς αρχηγούς της σημερινής βουλής από σεβασμό στο δημοκρατικό πολίτευμα. Ας βάλουν τους αναλυτές τους να αντιπαραβάλλουν τα στοιχεία τους,( αυτά που δεν τόλμησαν ποτέ να φέρουν στο φως της δημοσιότητας για να προστατεύσουν τους υπαίτιους που δυστυχώς φαίνεται ότι αποτελούν τον πυλώνα του πολιτικού συστήματος και χρήζουν «προστασίας».)
(Δεν θα συμπεριλάβουμε τα «σκάνδαλα» αφού κάθε μία από τις αιτίες έχει πίσω της ακριβείς αποφάσεις με υπουργικές υπογραφές. Συγκεκριμένες υπογραφές που ταυτοποιούνται με πρόσωπα ανάλογα την ημερομηνία.) Όπως θα δείτε μεταφέρουμε τα συμπεράσματα σε απλή γλώσσα, χωρίς κραυγές και αφορισμούς αφού κύριος αποδέκτης είναι όχι το πολιτικό σύστημα αλλά οι Έλληνες πολίτες που έχουν συνηθίσει να ακούν «περίτεχνες αναφορές» γραμμένες από διάφορους «σοφούς».
Τέσσερεις είναι οι κυρίες αιτίες που οδήγησαν την Ελλάδα σ' αυτό το σημείο με σειρά βαρύτητας.
1. η κακοδιαχείριση των συνταξιοδοτικών ταμείων
2 η κακοδιαχείριση του αναπτυξιακού πυλώνα της οικονομίας
3. η φοροδιαφυγή
4 η χρηματοδότηση των τραπεζών με ?43 δισεκατομμύρια
Το σημερινό χρέος της Ελλάδος είναι ?300 δισεκατομμύρια.
Η ανάλυση μας δείχνει ότι οι «επιχορηγήσεις» στα συνταξιοδοτικά ταμεία (εκτός των δημοσίων υπάλληλων ) από τον κρατικό προϋπολογισμό, από το 1998 μέχρι το 2009 είναι ?104 δισεκατομμύρια.
Με απλά λόγια τα ταμεία που έπρεπε να είναι αυτοχρηματοδοτούμενα από τις εισφορές των εργαζομένων και τις επενδύσεις τους, δεν είχαν και δεν έχουν τους πόρους να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους - συντάξεις, ιατρική περίθαλψη κτλ. Έτσι το κράτος αναγκάστηκε να τα χρηματοδοτήσει. Το 2009 το ποσό της χρηματοδότησης ήταν 30% του προϋπολογισμού. Παράρτημα 1: Αποτελέσματα ταμείων Κοινωνικής Ασφάλισης.
Το παράδοξο είναι ότι φτάσαμε στο σημείο όπου το Έλλειμμα των ταμείων είναι μεγαλύτερο από τους τόκους. Παράρτημα 2 : Χορηγήσεις σε Ασφαλιστικά ταμεία & Τόκοι
Γιατί όμως φτάσαμε ως εδώ;
Είναι πολλές οι αιτίες που τα ταμεία έχουν κυριολεκτικά καταρρεύσει και πιστεύουμε ότι υπεύθυνοι διαχρονικά είναι οι πολιτικοί, διότι ενώ τους εμπιστευτήκαμε να διαχειριστούν με ευθύνη τα λεφτά που ο εργαζόμενος, ο επιχειρηματίας, ο ελεύθερος επαγγελματίας, ο αγρότης τους έδωσε, αντί αυτού χρησιμοποιήθηκαν για πολιτικούς και οικονομικούς αυτοσκοπούς.
- Μεγάλες απώλειες στο Χρηματιστήριο. μια μικρή ομάδα του χρηματοπιστωτικού τομέα σε συνεργασία με τους πολιτικούς υποχρέωσε άπειρους διευθυντές να παίξουν ένα παιχνίδι, όπου οι αντίπαλοι ήταν η ελίτ των διεθνών χρηματιστηριακών οίκων με καταστροφικές συνέπειες για τα ταμεία.( Μία Ελίτ διαχρονικά στο απυρόβλητο. Για κάθε απόφαση όμως υπάρχουν αναλυτικά στοιχεία, ποσά, υπογραφές και ημερομηνίες.)
- Το ίδιο σενάριο σε μικρότερο βαθμό επαναλήφθηκε με τα δομημένα ομόλογα. Ομοίως.
- Δάνεια από τα ταμεία στις Τράπεζες άτοκα ή με 2% όταν τα επιτόκια ήταν 25%. Η πολιτεία διαχρονικά διαμόρφωσε μια επενδυτική πολιτική κομμένη και ραμμένη για το συμφέρων του Ελληνικού τραπεζικού συστήματος και όχι των ταμείων. (Πάλι κάθε εκχώρηση με υπογραφές, ποσά και ημερομηνίες.)
- Συνταξιοδότηση ατόμων χωρίς εισφορές, πολιτικές αποφάσεις για πελατειακή εξυπηρέτηση.
- Πρόωρες συνταξιοδοτήσεις την δεκαετία του '80 και '00, ομοίως.
Συγχρόνως τα ταμεία έπρεπε να διαχειριστούν και τον κλάδο υγείας, όπου η διαφθορά στα νοσοκομεία και γενικά στο χώρο υγείας ήταν γνωστή. Και σ' αυτή την περίπτωση κανένα αποτελεσματικό μέτρο δεν εφαρμόστηκε για να σταματήσει την αιμορραγία.
Την ιδία στιγμή η πολιτεία και οι πολιτικοί φάνηκαν αδύναμοι η μάλλον έκλεισαν το μάτι σε χιλιάδες περιπτώσεις κατάχρησης των ταμείων από επιτήδειους, που νόμιζαν ότι με το να κλέψουν τα ταμεία με παράνομες συντάξεις ήταν «έξυπνοι». Δεν μπορούσαν να καταλάβουν ότι έκλεβαν τα παιδιά τους;
Και τι έκανε η πολιτεία διαχρονικά; Αντί να στελεχώσουν τα ταμεία με άτομα που θα μπορούσαν να ανταπεξέλθουν στα μεγάλα προβλήματα που υπήρχαν- με λίγες εξαιρέσεις -έβαλαν άσχετους και αχυράνθρωπους για να μπορέσουν να κάνουν αυτό που αυτοί ήθελαν. Ρωτήστε κύριε πρόεδρε ποια ποσά χαθήκαν από τα αποθεματικά του ΙΚΑ από το 1998 - 2008.
Κύριε πρόεδρε
Υπάρχει ένα μεγάλο διαχρονικό έγκλημα. Η πολιτεία με δανεισμό ?100 δισεκατομμύρια -μέχρι σήμερα -προσπαθεί να καλύψει και συνεχίζει να καλύπτει όλες τις ελλείψεις, παραλείψεις και σκόπιμες πράξεις (κακουργηματικές σε πολλές περιπτώσεις) του μεγαλυτέρου πολιτικοοικονομικού σκανδάλου της μεταπολίτευσης.
Και είναι ακόμα μεγαλύτερο το έγκλημα διότι αντί να το ομολογήσουν - δεδομένου ότι είναι γνωστό προ πολλού - έσπερναν ψεύτικες ελπίδες ότι χρήματα υπάρχουν προσπαθώντας ίσως να καλύψουν τη δικιά τους ενοχή την στιγμή που θα έβγαινε η αλήθεια.
Για τις άλλες αιτίες, το μοντέλο ανάπτυξης, φοροδιαφυγή και δάνεια στις τράπεζες. έχουμε απόψεις και όχι συμπεράσματα, αλλά θα μας κάνετε την τιμή να τις καταθέσουμε μια και έχουμε περάσει αρκετό χρόνο για να τις διαμορφώσουμε.
Η οικονομική ανάπτυξη τις χώρας τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια συγκεντρώθηκε σε έναν η το πολύ δυο κλάδους και αυτή είναι η δεύτερη αιτία του μεγάλου χρέους. Σύνολο ?95 δισ. σε «δημόσιες επενδύσεις» ήταν στην πλειονότητα σε μη μελλοντικά παραγωγικές δραστηριότητες - δρόμους, κτίρια, γέφυρες. Παράρτημα 3. Δημόσιες Επενδύσεις
Αυτές οι επενδύσεις αν και δημιουργούσαν αύξηση του ΑΕΠ στη χρονιά που υλοποιούνταν τα έργα δεν είχαν καμία μελλοντική προοπτική. Ενδεικτικό πόσο μονόπλευρες ήταν αυτές οι επενδύσεις, είναι ότι η Ελλάδα ήταν το 2000- 2006 53η στον κόσμο για επενδύσεις στην Έρευνα και Τεχνολογία κάτω από την Μοζαμβίκη. Αυτή είναι η αλήθεια για τη μεγάλη ληστεία που βαφτίστηκε «ισχυρή Ελλάδα».
Έτσι λοιπόν κύριε πρόεδρε δημιουργήσαμε μια οικονομία που δεν παράγει τίποτα. Και οι αριθμοί το επιβεβαιώνουν. Το 1995 το ΦΠΑ σαν ποσοστό του ΑΕΠ ήταν 13% και σήμερα είναι 10%. Βλέπετε δεν παράγουμε προστιθέμενη άξια.. Το αγοράζουμε και το πουλάμε. Παράρτημα 4. ΦΠΑ & Φόρος Εισοδήματος % ΑΕΠ
Η κύρια αιτία για την αποδυνάμωση της παραγωγικής βάσης είναι κατά την άποψη μας οι πελατειακές σχέσεις των πολιτικών με ένα κλειστό κύκλο οικονομικών παραγόντων που απαιτούσαν το μερίδιο του λέοντα. Μέχρι εδώ τίποτα διαφορετικό από άλλες χώρες. Στη δική μας περίπτωση όμως τα έπαιρναν όλα χωρίς να υπάρχει περίπτωση κάποιος άλλος να μπορεί να ανταγωνιστεί. Ήταν και είναι το μεγαλύτερο από τα «κλειστά επαγγέλματα». Χρησιμοποιώντας στοιχεία της ΕΕ και διεθνές μελέτες σε παρόμοιες περιστάσεις αυτό το μονό- ολιγοπώλιο κόστισε στην οικονομία μας μεταξύ ?20- 30 δισεκατομμύρια. (σσΟ: Η πλέον φρικτή διαπίστωση είναι ότι αυτή η «Ελίτ», αυτός ο κλειστός κύκλος ουδέποτε λειτούργησε παραγωγικά για να δημιουργήσει έστω και μία υποδομή δημιουργίας. Πλούτιζε φτιάχνοντας δρόμους και έργα «συγχρηματοδοτούμενα». Πλούτιζε υπερτιμολογώντας τα. Πλούτιζε δίνοντας υπεργολαβίες σε κοινούς μαφιόζους και δουλέμπορους για να εκμηδενίζει το κόστος. Πλούτιζε από την εκμετάλλε υση τους. Δεν χρειάστηκε ποτέ να επενδύσει σε έρευνα και ανάπτυξη, αρκούσε η κυριαρχία στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης με κάθε κόστος και κάθε τρόπο.)
Σημειώστε ότι κάθε παράγοντας βιομηχανικής παραγωγής εξοντώθηκε ή εξαναγκάστηκε σε μεταπρατική λειτουργία προκειμένου να επιβιώσει.
Φυσικά και άλλοι παράγοντες που τους δημιούργησε η πολιτεία συνετέλεσαν σ' αυτή την συρρίκνωση :
* Γραφειοκρατία φτιαγμένη έτσι που να διώχνει και όχι να έλκει επενδύσεις, καινοτομίες και δημιουργικότητα. Αλλά δεν φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι. Η άποψη μας για τον δημόσιο τομέα είναι ξεκάθαρη. Δημιουργήθηκε γιατί δεν υπάρχει ισχυρός ιδιωτικός τομέας. Όταν ο ιδιωτικός τομέας δεν προσφέρει ευκαιρίες, είναι λογικό για ένα πατέρα να προσπαθήσει να βολέψει το παιδί του στο μόνο «εργοδότη» που υπάρχει, στον πολιτικό. Έτσι οι πολιτικοί αναζητούν εξαρτημένους ψηφοφόρους και οι ψηφοφόροι αναζητούν εξαρτημένους πολιτικούς. Αυτό δημιούργησε έναν γιγάντιο δημόσιο τομέα που έπρεπε να εφεύρει διαδικασίες ώστε να δικαιολόγηση την ύπαρξη του.
* πανεπιστημιακούς που κρατούν ομήρους τα πανεπιστήμια, όπου η μεταφορά έδρας στον απόγονο ήταν και είναι το μόνο μέλημα και έτσι κάτι το καινούργιο ή καλύτερο έπρεπε να εξαφανιστεί
* Και μια Δικαιοσύνη, που στα μάτια όλων και ιδίως των ξένων είναι αυθαίρετη και κατευθυνόμενη
Για την Φοροδιαφυγή την τρίτη αιτία θα ήμαστε σύντομοι γιατί το θεμα είναι απλό. Υπολογίσαμε ότι η φοροδιαφυγή στην Ελλάδα τα τελευταία 12 χρόνια είναι του ύψους των ?70 δισεκατομμυρίων.
Η άποψη μας είναι ότι η φοροδιαφυγή είναι ευθύνη αποκλειστικά και μόνο της πολιτείας. Η λύση στη φοροδιαφυγή είναι απλή. Πρέπει να βασίζεται σε δυο αρχές:
1. να υπάρχει μια αίσθηση δικαίου (όλοι ίσιοι μπροστά στον εφοριακό)
2. και σοβαρές ποινές σε περίπτωση αδικήματος (είτε από τον φορολογούμενο είτε από τον εφοριακό),
Κι' όμως κανείς πολιτικός όμως δεν την εφάρμοσε. Μάλλον δεν μπορούσαν να εφαρμόσουν ούτε τη μια ούτε την άλλη αρχή, διότι έπρεπε να πάρουν μέτρα εναντίον αυτών που τους υποστήριξαν και τους υποστηρίζουν.
Και κρατήσαμε το πιο παράλογο για το τέλος. Αθόρυβα η πολιτεία έχει δανείσει ?43 δισεκατομμύρια στις τράπεζες τους τελευταίους 6 μήνες. Για να κάνει αυτό χρειάστηκε να δανειστεί σαν κράτος τα ?43 δισεκατομμύρια. Σε μια νύχτα το χρέος αυξήθηκε 20%. Παράρτημα 5. Χρέος ευρώ και %ΑΕΠ.
Να σας υπενθυμίσω ότι όλες οι περικοπές και οι καινούργιοι φόροι που περιλαμβάνονται στην σύμβαση με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προβλέπουν αύξηση εσόδων ?30 δισεκατομμυρίων συνολικά για τα επόμενα τρία χρόνια. Τα έχουμε ήδη ξοδέψει και παραπάνω για τις τράπεζες. Και οι μέτοχοι;
Προσπαθήσαμε, κύριε πρόεδρε, να δώσουμε μια απάντηση πώς φτάσαμε μέχρι εδώ. Δυστυχώς την απάντηση μπορεί να σας την είχε δώσει κάθε ένας από τους πολιτικούς που σας επισκέπτεται. Και θα έπρεπε να ήταν η εξής.
«Εάν είχαμε χειριστεί σωστά τα ταμεία συνταξιοδότησης, αν υπήρχε αίσθηση δίκαιου είτε στη φορολογία είτε στην δικαιοσύνη, αν είχαμε κάνει σωστές επενδύσεις και αν δεν είχαμε δώσει δάνεια ? 43 δισεκατομμύρια στις τράπεζες το 2009/2010 το χρέος του Ελληνικού κράτους θα ήταν ελάχιστο. Όχι ?300 δισεκατομμύρια.
Και θα ήμασταν το παράδειγμα και όχι οι ζητιάνοι. Εμείς κύριε Πρόεδρε είμαστε υπεύθυνοι γι' αυτή την καταστροφή»
Στο τελευταίο παράρτημα (Παράρτημα 6) δείχνουμε το έλλειμμα της χωράς εάν δεν υπήρχαν επιχορηγήσεις στα ταμεία. Εάν είχαμε βάλει και την φοροδιαφυγή η χώρα έχει πλεόνασμα. Μ' αυτό θα θέλαμε να τελειώσουμε την επιστολή μας διότι μας επιτρέπει να πούμε με σιγουριά ότι υπάρχει λύση και είναι εφικτή. Ίδη την επεξεργαζόμαστε.
Καταλαβαίνετε ότι εάν συμπεριλάβουμε και τις υποθέσεις που απασχολούν αυτή τη στιγμή τη δικαιοσύνη με αιχμή του δόρατος την εμπλοκή των Γερμανικών εταιρειών και τη ζημία του δημοσίου τότε τα μεγέθη είναι αδιαμφισβήτητα. Δεν το κάνουμε γιατί οι συμβάσεις είναι ακόμη ομιχλώδεις ως προς τα τελικά μεγέθη. Το ίδιο και η περιβόητη σχέση με την Goldman Sachs της οποίας τους όρους ακόμα δε γνωρίζει το Ελληνικό δημόσιο, αφού δεν αναφέρθηκαν ούτε στην περιβόητη απογραφή!
Πλεονασματική λοιπόν η Ελλάδα, χωρίς να υπολογίσουμε ούτε το δυσανάλογο μέγεθος του δημοσίου τομέα, ούτε τη μη εκμετάλλευση των άφθονων φυσικών πόρων.
Χρειάστηκε πραγματικά προσπάθεια για να διολισθήσει μία χώρα σαν την Ελλάδα στα σημερινά μεγέθη. Το μέγεθος του εγκλήματος σας αφήνουμε να το αποτιμήσετε εσείς και οι συνάδελφοι σας. Εμείς πάντως ΔΕΝ θα σταματήσουμε
Μια παράκληση.
Μην αφήσετε να υπογράψουμε συνθήκη με την Τουρκία για τα πετρέλαια. Θα είναι η χαριστική βολή των πολιτικών μας σε μια χώρα που πέτυχε πολλά - αν και με πολλά εμπόδια - χάρη στην δουλειά και υπομονή του ωραιότερου λαού του κόσμου.
Μετά τιμής
Οι Έλληνες Πολίτες ( Ελλάδας και Εξωτερικού)
ΥΓ. Πολλοί πολιτικοί θα πουν, δεν ήξερα ή δεν ήταν ευθύνη μου. Και οι δυο δικαιολογίες δεν ελαφρύνουν τη θέσεις τους. Οι πολιτικοί που πραγματικά πάλεψαν και ζήτησαν το καλό της χώρας μπήκαν στο περιθώριο χωρίς αξιώματα και τίτλους. Και τους αποκαλούν «γραφικούς». Κρίμα. Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα.
Κυριακή 16 Μαΐου 2010
Παρασκευή 14 Μαΐου 2010
Το πλοίο των τρελών
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗ
καθηγητή Σύγχρονης Ιστορίας στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στα ΝΕΑ: Σάββατο 8 Μαΐου 2010
Η διατύπωση του γενικού ερωτήματος «πού πάμε;» δεν μπορεί να τύχει γενικής απάντησης. Ο λόγος είναι απλός: δεν πάμε όλοι μαζί, δεν πάμε στον ίδιο τόπο, δεν ταξιδεύουμε στην ίδια καμπίνα, δεν ελπίζουμε τα ίδια, δεν θα έχουμε- αυτό είναι σίγουρο - την ίδια τύχη στη διάρκεια και στο τέλος του ταξιδιού μας.
Η «ιστορική» διαδρομή είναι κατανοητή, την έχουμε ξαναδεί στη σύντομη ιστορία του καπιταλισμού. Τα κέρδη των κεφαλαίων πολλαπλασιάστηκαν τα προηγούμενα χρόνια, συσσωρεύτηκαν, επενδύθηκαν σε περιουσιακά στοιχεία, έγιναν ακίνητα, έγιναν μετοχές, έγιναν τοκογλυφικά παιχνίδια, έγιναν τζόγος ή και κραυγαλέα επίδειξη πλούτου. Προοδευτικά μαζεύτηκαν τόσα πολλά που δεν μπορούσαν να γίνουν τίποτε άλλο. Τότε έγιναν φούσκες, πλασματικές αξίες, τίτλοι και χαρτιά σε πληθωρισμό. Οπως είναι λογικό, σε κάποιο σημείο οι φούσκες έσκασαν, ένα σημαντικό μέρος του «αποθησαυρισμένου» κεφαλαίου έπρεπε να καταστραφεί για να ξαναρχίσει η διαδικασία της συσσώρευσης του κεφαλαίου από την αρχή.
Η παραπάνω διαδικασία κλόνισε ιδρύματα χρηματοπιστωτικά και άλλα, και δημιούργησε αυτό που ορίζουμε ως κρίση. Ο καπιταλισμός σε αυτήν τη μονοπωλιακή του φάση έχει έτοιμο το αντίδοτο για τέτοιου είδους καταστάσεις: τα κράτη και οι κυβερνήσεις τους μπαίνουν μπροστά, επιδοτούν τους αναξιοπαθούντες κεφαλαιούχους και τα χρηματοπιστωτικά τους ιδρύματα και ξαναστήνουν στα πόδια του το σύστημα. Για να το κάνουν αυτό αφενός δανείζονται βάζοντας τα τοκοχρεολύσια στον λογαριασμό των εργαζομένων, αφετέρου οργανώνουν τη ριζοσπαστικότερη εκμετάλλευση της εργασίας. Την απόσπαση δηλαδή ολοένα και μεγαλύτερου κομματιού από τα αγαθά και τις υπηρεσίες που οι εργαζόμενοι παράγουν. Οργανώνουν δηλαδή τη λεηλασία των φτωχότερων υπέρ των πλουσιότερων και αυτό το ονομάζουν μηχανισμό για την υπέρτατη σωτηρία. Και μας καλούν να γίνουμε πατριώτες αυτοί οι απάτριδες...
Η βασική ιδέα του όλου σχεδίου είναι προφανής: οι φτωχοί στον Καιάδα, οι πλούσιοι πίσω στα παλάτια τους, ίσως πλουσιότεροι από πριν, οπωσδήποτε όμως με νέες «εκσυγχρονισμένες» δυνατότητες για τη λεηλασία και την ιδιοποίηση του πλούτου που άλλοι παράγουν. Βλέπετε... δεν πρόκειται για το ίδιο ταξίδι...
Μέσα στο ίδιο «πλοίο των τρελών» (παραπέμπω στη σχετική διάσημη ταινία) ταξιδεύουν και οι διανοούμενοι, η φάρα μου. Για μία ακόμα φορά, σαστισμένοι και ανάξιοι των καταστάσεων. Οι περισσότεροι ενεργά βοηθούν στην παραγωγή καπνού για να συσκοτίσουν τα όσα συμβαίνουν. Οσο αργότερα καταλάβει ο κόσμος τι γίνεται... τόσο το καλύτερο για το σύστημα. Παράξενος ζήλος εάν σκεφθεί κανείς ότι οι περισσότεροι από αυτούς πληρώνονται πολύ λιγότερο από τους δημοσιογράφους για να κάνουν την ίδια δουλειά. Βλέπετε, το σύνθημα «Ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες!» έχει μια απόλυτη ακρίβεια στις μέρες αυτές που ζούμε και στις μέρες που θα ζήσουμε εμείς και τα παιδιά μας..
καθηγητή Σύγχρονης Ιστορίας στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στα ΝΕΑ: Σάββατο 8 Μαΐου 2010
Η διατύπωση του γενικού ερωτήματος «πού πάμε;» δεν μπορεί να τύχει γενικής απάντησης. Ο λόγος είναι απλός: δεν πάμε όλοι μαζί, δεν πάμε στον ίδιο τόπο, δεν ταξιδεύουμε στην ίδια καμπίνα, δεν ελπίζουμε τα ίδια, δεν θα έχουμε- αυτό είναι σίγουρο - την ίδια τύχη στη διάρκεια και στο τέλος του ταξιδιού μας.
Η «ιστορική» διαδρομή είναι κατανοητή, την έχουμε ξαναδεί στη σύντομη ιστορία του καπιταλισμού. Τα κέρδη των κεφαλαίων πολλαπλασιάστηκαν τα προηγούμενα χρόνια, συσσωρεύτηκαν, επενδύθηκαν σε περιουσιακά στοιχεία, έγιναν ακίνητα, έγιναν μετοχές, έγιναν τοκογλυφικά παιχνίδια, έγιναν τζόγος ή και κραυγαλέα επίδειξη πλούτου. Προοδευτικά μαζεύτηκαν τόσα πολλά που δεν μπορούσαν να γίνουν τίποτε άλλο. Τότε έγιναν φούσκες, πλασματικές αξίες, τίτλοι και χαρτιά σε πληθωρισμό. Οπως είναι λογικό, σε κάποιο σημείο οι φούσκες έσκασαν, ένα σημαντικό μέρος του «αποθησαυρισμένου» κεφαλαίου έπρεπε να καταστραφεί για να ξαναρχίσει η διαδικασία της συσσώρευσης του κεφαλαίου από την αρχή.
Η παραπάνω διαδικασία κλόνισε ιδρύματα χρηματοπιστωτικά και άλλα, και δημιούργησε αυτό που ορίζουμε ως κρίση. Ο καπιταλισμός σε αυτήν τη μονοπωλιακή του φάση έχει έτοιμο το αντίδοτο για τέτοιου είδους καταστάσεις: τα κράτη και οι κυβερνήσεις τους μπαίνουν μπροστά, επιδοτούν τους αναξιοπαθούντες κεφαλαιούχους και τα χρηματοπιστωτικά τους ιδρύματα και ξαναστήνουν στα πόδια του το σύστημα. Για να το κάνουν αυτό αφενός δανείζονται βάζοντας τα τοκοχρεολύσια στον λογαριασμό των εργαζομένων, αφετέρου οργανώνουν τη ριζοσπαστικότερη εκμετάλλευση της εργασίας. Την απόσπαση δηλαδή ολοένα και μεγαλύτερου κομματιού από τα αγαθά και τις υπηρεσίες που οι εργαζόμενοι παράγουν. Οργανώνουν δηλαδή τη λεηλασία των φτωχότερων υπέρ των πλουσιότερων και αυτό το ονομάζουν μηχανισμό για την υπέρτατη σωτηρία. Και μας καλούν να γίνουμε πατριώτες αυτοί οι απάτριδες...
Η βασική ιδέα του όλου σχεδίου είναι προφανής: οι φτωχοί στον Καιάδα, οι πλούσιοι πίσω στα παλάτια τους, ίσως πλουσιότεροι από πριν, οπωσδήποτε όμως με νέες «εκσυγχρονισμένες» δυνατότητες για τη λεηλασία και την ιδιοποίηση του πλούτου που άλλοι παράγουν. Βλέπετε... δεν πρόκειται για το ίδιο ταξίδι...
Μέσα στο ίδιο «πλοίο των τρελών» (παραπέμπω στη σχετική διάσημη ταινία) ταξιδεύουν και οι διανοούμενοι, η φάρα μου. Για μία ακόμα φορά, σαστισμένοι και ανάξιοι των καταστάσεων. Οι περισσότεροι ενεργά βοηθούν στην παραγωγή καπνού για να συσκοτίσουν τα όσα συμβαίνουν. Οσο αργότερα καταλάβει ο κόσμος τι γίνεται... τόσο το καλύτερο για το σύστημα. Παράξενος ζήλος εάν σκεφθεί κανείς ότι οι περισσότεροι από αυτούς πληρώνονται πολύ λιγότερο από τους δημοσιογράφους για να κάνουν την ίδια δουλειά. Βλέπετε, το σύνθημα «Ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες!» έχει μια απόλυτη ακρίβεια στις μέρες αυτές που ζούμε και στις μέρες που θα ζήσουμε εμείς και τα παιδιά μας..
Πέμπτη 13 Μαΐου 2010
Αντιδράσεις για τα οικονομικά μέτρα
του Γιάννη Βελίκη
Την προηγούμενη εβδομάδα μία μεγαλειώδης πορεία κατέκλυσε το κέντρο της Αθήνας. Οι διοργανωτές την υπολογίζουν γύρω στις 200.000 κόσμο. Παρόμοιες μικρότερες πορείες πραγματοποιήθηκαν και σε άλλες μεγάλες πόλεις. Ο κόσμος (μισθωτοί, συνταξιούχοι, άνεργοι, νέοι) έδωσε ένα ηχηρό μήνυμα στην κυβέρνηση και κατ’ επέκταση στην Ευρώπη και το Δ.Ν.Τ…
Ή μήπως όχι;
Μάλλον όχι! Με τις φασαρίες που ακολούθησαν και τους τρεις νεκρούς το μήνυμα της πορείας – απεργίας δεν πέρασε. Το αντίθετο, γύρισε μπούμερανγκ. Η κοινή γνώμη τα έβαλε με τους διαδηλωτές που άφησαν τα «αναρχικά στοιχεία» να κάψουν τρεις υπαλλήλους. Επίσης τα έβαλε με το Π.Α.Μ.Ε. που δυσφήμισε τη χώρα μας με την πολιορκία της Ακρόπολης και μειώθηκαν οι κρατήσεις ξενοδοχείων από τουρίστες που άλλαξαν τα σχέδια τους και θα πάνε φέτος σε άλλες χώρες. Τέλος, άλλη μία φορά γίνανε καταστροφές και φθορές περιουσιών (μαγαζιών και αυτοκινήτων) που τα πληρώνουν αθώοι πολίτες. Συν ότι στο κέντρο για μία ακόμη ημέρα δεν λειτούργησε η αγορά.
Είναι λοιπόν λάθος οι διαδηλώσεις; Είναι λάθος οι πορείες; Πρέπει να καθίσουμε όλοι στα σπίτια μας και να μην αντισταθούμε, να μην αντιδράσουμε;
Φυσικά και όχι. Αν δεν αντιδράσουμε θα μας πιουν και το αίμα! Όμως σήμερα, στην εποχή της εικόνας και της επικοινωνιολογίας, οι αντιδράσεις πρέπει να είναι διαφορετικές.
Πρώτα από όλα να κατέβουν οι σηκωμένες γροθιές. Αυτό το σύμβολο της επανάστασης για το Σοσιαλισμό έχει κουράσει, είναι γραφικό και δεν προσθέτει τίποτε. Επειδή θυμίζει παλιές εικόνες που επαναλαμβάνονται, δεν έχει πια επίδραση στην κοινή γνώμη.
Δεύτερον οι ίδιοι οι διαδηλωτές πρέπει να συλλάβουν τους κουκουλοφόρους. Η αστυνομία δεν τους πιάνει, και αν τους πιάσει τους αφήνει αυθημερόν. Αυτοί που παραμένουν για παραπάνω ημέρες στη φυλακή, δεν ξεπερνούν τα δάχτυλα του ενός χεριού. Μόνο οι διαδηλωτές μπορούν να τους περιορίσουν, τουλάχιστον μέχρις ότου τελειώσει η διαμαρτυρία.
Το ζήτημα του ποιοι είναι αυτοί οι «αναρχικοί» είναι μεγάλο και σύνθετο. Το σίγουρο είναι όμως ότι, σε κάθε περίπτωση, η δράση τους «βολεύει» την κυβέρνηση και τους δημοσιογράφους. Το αιμοδιψές τηλεοπτικό κοινό των ειδήσεων ενδιαφέρεται έντονα για τις εικόνες που τους χαρίζουν απλόχερα οι οδομαχίες, και έτσι ο όλος πόνος για τα αιτήματα των συνταξιούχων και των ανέργων πάει περίπατο.
Η δε αστυνομία και οι δικαστικές αρχές ουδέποτε ενδιαφέρθηκαν για τον περιορισμό του φαινομένου. Σκεφτείτε… Τόσα κτήρια έχουν καταλάβει αυτοί οι άνθρωποι (πανεπιστημιακά, διατηρητέα, παλιά εργοστάσια) όπου μένουν και οργανώνονται, ετοιμάζουν ανενόχλητοι τις μολότοφ και τους πυρσούς τους, και κανείς ποτέ δεν τους ενοχλεί. Συνεπώς τους έχει δοθεί ανεπίσημα η άδεια να συνεχίζουν αυτό που κάνουν!
Τρίτον και πολύ, μα πολύ, σημαντικό. Όταν διαδηλώνεις, δεν τα βάζεις με τον αστυνομικό. Είτε είσαι αγρότης, είτε υπάλληλος, είτε συνταξιούχος, είτε ο Γλέζος, όταν τα βάλεις με τον αστυνομικό αυτός θα σε χτυπήσει… Αυτές είναι οι εντολές του, αυτή είναι η δουλειά του.
Όταν διαδηλώνεις, μπορείς να κινηθείς στους δρόμους ελεύθερα, να μοιράσεις φυλλάδια, να ενημερώσεις τους οδηγούς και τους περαστικούς, να σηκώσεις πανό για να τα δουν όλοι από την τηλεόραση, να ζητήσεις μία επιτροπή να δει τον υπουργό κ.ο.κ. Και αν ακόμη αρνηθεί εκείνη τη στιγμή να σε δει ο υπουργός, θα το κάνει λόγω κοινωνικής πίεσης της επόμενη ή τη μεθεπόμενη ημέρα. Οι υπόλοιπες κινήσεις, όπως το να μπεις με τη βία στη Βουλή, στα υπουργεία, στις πρεσβείες κ.λπ. μόνο αντίδραση από τους αστυνομικούς προκαλεί. Οι αστυνομικοί, έχουν δεν έχουν πρόθεση, κάνοντας απλά τη δουλειά τους θα χτυπήσουν, θα ψεκάσουν και θα συλλάβουν. Και το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας θα είναι εικόνες μάχης που απομακρύνουν, παρά συσπειρώνουν τους υπόλοιπους πολίτες της χώρας. Οι διαδηλωτές σε κάθε περίπτωση πρέπει, αν θέλουν να είναι αποτελεσματικοί, να αποφύγουν πάσει θυσία τις συμπλοκές με τους αστυνομικούς.
Για το τέλος κρατήσαμε το καλύτερο… Ποτέ μία πορεία, ή μία απεργία δεν ανησυχεί την κυβέρνηση. Ειδικά αν διοργανώνεται στη συχνότητα με την οποία διοργανώνονται οι κινητοποιήσεις στην Ελλάδα, δηλαδή μία ημέρα απεργίας το δίμηνο, κανείς δεν ανησυχεί στο ελάχιστο, ακόμη και αν συγκεντρωθούν διπλάσιοι και τετραπλάσιοι άνθρωποι.
Στο σημείο που φτάσαμε υπάρχουν μόνο δύο εναλλακτικές αποτελεσματικές λύσεις που θέλουν μαζική συμμετοχή. Η μαζική συμμετοχή είναι απαραίτητη αλλιώς και σε αυτές τις λύσεις το αποτέλεσμα θα είναι μηδαμινό:
Α) Ή να προχωρήσουν όλοι οι υπάλληλοι (δημόσιοι και ιδιωτικοί) σε απεργία διαρκείας, έως ότου αλλάξουν τα μέτρα, ανεξάρτητα αν θα χρειαστεί ένας μήνας, τρεις μήνες, ή περισσότερο…
ή Β) να σταματήσουν όλοι οι πολίτες να αγοράζουν (εκτός από τα απολύτως απαραίτητα), να ψηφίζουν και να βλέπουν τηλεόραση, και πάλι έως ότου αποσυρθούν τα μέτρα.
Αδύνατον; Δεν είναι. Μπορεί να γίνει. Πάντως αν η απάντηση των περισσοτέρων είναι ότι «δεν γίνονται αυτά τα πράγματα» θα τους πληροφορήσω με λύπη ότι δεν γίνεται να αλλάξουν και τα μέτρα, και συνεπώς ή θα τα πράξουν ή θα μάθουν να ζουν με τις περικοπές. Τρίτη λύση δεν υπάρχει!
Την προηγούμενη εβδομάδα μία μεγαλειώδης πορεία κατέκλυσε το κέντρο της Αθήνας. Οι διοργανωτές την υπολογίζουν γύρω στις 200.000 κόσμο. Παρόμοιες μικρότερες πορείες πραγματοποιήθηκαν και σε άλλες μεγάλες πόλεις. Ο κόσμος (μισθωτοί, συνταξιούχοι, άνεργοι, νέοι) έδωσε ένα ηχηρό μήνυμα στην κυβέρνηση και κατ’ επέκταση στην Ευρώπη και το Δ.Ν.Τ…
Ή μήπως όχι;
Μάλλον όχι! Με τις φασαρίες που ακολούθησαν και τους τρεις νεκρούς το μήνυμα της πορείας – απεργίας δεν πέρασε. Το αντίθετο, γύρισε μπούμερανγκ. Η κοινή γνώμη τα έβαλε με τους διαδηλωτές που άφησαν τα «αναρχικά στοιχεία» να κάψουν τρεις υπαλλήλους. Επίσης τα έβαλε με το Π.Α.Μ.Ε. που δυσφήμισε τη χώρα μας με την πολιορκία της Ακρόπολης και μειώθηκαν οι κρατήσεις ξενοδοχείων από τουρίστες που άλλαξαν τα σχέδια τους και θα πάνε φέτος σε άλλες χώρες. Τέλος, άλλη μία φορά γίνανε καταστροφές και φθορές περιουσιών (μαγαζιών και αυτοκινήτων) που τα πληρώνουν αθώοι πολίτες. Συν ότι στο κέντρο για μία ακόμη ημέρα δεν λειτούργησε η αγορά.
Είναι λοιπόν λάθος οι διαδηλώσεις; Είναι λάθος οι πορείες; Πρέπει να καθίσουμε όλοι στα σπίτια μας και να μην αντισταθούμε, να μην αντιδράσουμε;
Φυσικά και όχι. Αν δεν αντιδράσουμε θα μας πιουν και το αίμα! Όμως σήμερα, στην εποχή της εικόνας και της επικοινωνιολογίας, οι αντιδράσεις πρέπει να είναι διαφορετικές.
Πρώτα από όλα να κατέβουν οι σηκωμένες γροθιές. Αυτό το σύμβολο της επανάστασης για το Σοσιαλισμό έχει κουράσει, είναι γραφικό και δεν προσθέτει τίποτε. Επειδή θυμίζει παλιές εικόνες που επαναλαμβάνονται, δεν έχει πια επίδραση στην κοινή γνώμη.
Δεύτερον οι ίδιοι οι διαδηλωτές πρέπει να συλλάβουν τους κουκουλοφόρους. Η αστυνομία δεν τους πιάνει, και αν τους πιάσει τους αφήνει αυθημερόν. Αυτοί που παραμένουν για παραπάνω ημέρες στη φυλακή, δεν ξεπερνούν τα δάχτυλα του ενός χεριού. Μόνο οι διαδηλωτές μπορούν να τους περιορίσουν, τουλάχιστον μέχρις ότου τελειώσει η διαμαρτυρία.
Το ζήτημα του ποιοι είναι αυτοί οι «αναρχικοί» είναι μεγάλο και σύνθετο. Το σίγουρο είναι όμως ότι, σε κάθε περίπτωση, η δράση τους «βολεύει» την κυβέρνηση και τους δημοσιογράφους. Το αιμοδιψές τηλεοπτικό κοινό των ειδήσεων ενδιαφέρεται έντονα για τις εικόνες που τους χαρίζουν απλόχερα οι οδομαχίες, και έτσι ο όλος πόνος για τα αιτήματα των συνταξιούχων και των ανέργων πάει περίπατο.
Η δε αστυνομία και οι δικαστικές αρχές ουδέποτε ενδιαφέρθηκαν για τον περιορισμό του φαινομένου. Σκεφτείτε… Τόσα κτήρια έχουν καταλάβει αυτοί οι άνθρωποι (πανεπιστημιακά, διατηρητέα, παλιά εργοστάσια) όπου μένουν και οργανώνονται, ετοιμάζουν ανενόχλητοι τις μολότοφ και τους πυρσούς τους, και κανείς ποτέ δεν τους ενοχλεί. Συνεπώς τους έχει δοθεί ανεπίσημα η άδεια να συνεχίζουν αυτό που κάνουν!
Τρίτον και πολύ, μα πολύ, σημαντικό. Όταν διαδηλώνεις, δεν τα βάζεις με τον αστυνομικό. Είτε είσαι αγρότης, είτε υπάλληλος, είτε συνταξιούχος, είτε ο Γλέζος, όταν τα βάλεις με τον αστυνομικό αυτός θα σε χτυπήσει… Αυτές είναι οι εντολές του, αυτή είναι η δουλειά του.
Όταν διαδηλώνεις, μπορείς να κινηθείς στους δρόμους ελεύθερα, να μοιράσεις φυλλάδια, να ενημερώσεις τους οδηγούς και τους περαστικούς, να σηκώσεις πανό για να τα δουν όλοι από την τηλεόραση, να ζητήσεις μία επιτροπή να δει τον υπουργό κ.ο.κ. Και αν ακόμη αρνηθεί εκείνη τη στιγμή να σε δει ο υπουργός, θα το κάνει λόγω κοινωνικής πίεσης της επόμενη ή τη μεθεπόμενη ημέρα. Οι υπόλοιπες κινήσεις, όπως το να μπεις με τη βία στη Βουλή, στα υπουργεία, στις πρεσβείες κ.λπ. μόνο αντίδραση από τους αστυνομικούς προκαλεί. Οι αστυνομικοί, έχουν δεν έχουν πρόθεση, κάνοντας απλά τη δουλειά τους θα χτυπήσουν, θα ψεκάσουν και θα συλλάβουν. Και το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας θα είναι εικόνες μάχης που απομακρύνουν, παρά συσπειρώνουν τους υπόλοιπους πολίτες της χώρας. Οι διαδηλωτές σε κάθε περίπτωση πρέπει, αν θέλουν να είναι αποτελεσματικοί, να αποφύγουν πάσει θυσία τις συμπλοκές με τους αστυνομικούς.
Για το τέλος κρατήσαμε το καλύτερο… Ποτέ μία πορεία, ή μία απεργία δεν ανησυχεί την κυβέρνηση. Ειδικά αν διοργανώνεται στη συχνότητα με την οποία διοργανώνονται οι κινητοποιήσεις στην Ελλάδα, δηλαδή μία ημέρα απεργίας το δίμηνο, κανείς δεν ανησυχεί στο ελάχιστο, ακόμη και αν συγκεντρωθούν διπλάσιοι και τετραπλάσιοι άνθρωποι.
Στο σημείο που φτάσαμε υπάρχουν μόνο δύο εναλλακτικές αποτελεσματικές λύσεις που θέλουν μαζική συμμετοχή. Η μαζική συμμετοχή είναι απαραίτητη αλλιώς και σε αυτές τις λύσεις το αποτέλεσμα θα είναι μηδαμινό:
Α) Ή να προχωρήσουν όλοι οι υπάλληλοι (δημόσιοι και ιδιωτικοί) σε απεργία διαρκείας, έως ότου αλλάξουν τα μέτρα, ανεξάρτητα αν θα χρειαστεί ένας μήνας, τρεις μήνες, ή περισσότερο…
ή Β) να σταματήσουν όλοι οι πολίτες να αγοράζουν (εκτός από τα απολύτως απαραίτητα), να ψηφίζουν και να βλέπουν τηλεόραση, και πάλι έως ότου αποσυρθούν τα μέτρα.
Αδύνατον; Δεν είναι. Μπορεί να γίνει. Πάντως αν η απάντηση των περισσοτέρων είναι ότι «δεν γίνονται αυτά τα πράγματα» θα τους πληροφορήσω με λύπη ότι δεν γίνεται να αλλάξουν και τα μέτρα, και συνεπώς ή θα τα πράξουν ή θα μάθουν να ζουν με τις περικοπές. Τρίτη λύση δεν υπάρχει!
Τετάρτη 12 Μαΐου 2010
Η εκπαίδευση και με αφετηρία λόγια μεγάλων ανδρών
Αναρτήθηκε από Άθεος
Η εκπαίδευση είναι ένας κοινωνικός θεσμός που έχει σαν στόχο
1. τη μετάδοση χρήσιμων γνώσεων για τον άνθρωπο, την κοινωνία και τη φύση.
2. τη δημιουργία δεξιοτήτων ώστε ο άνθρωπος να είναι χρήσιμος στην κοινωνία.
3. να προάγει νέους τρόπους σκέψης.
4. να αναδεικνύει αρετές και αξίες που προάγουν την κοινωνική συνοχή, τον σεβασμό για τη ζωή, την προστασία του περιβάλλοντος και την συνεργασία με τα άλλα μέλη της κοινωνίας.
Σαν παιδαγωγική πράξη επεμβαίνει στην διαμόρφωση της προσωπικότητας του ανθρώπου και τον κατευθύνει στη μελλοντική του πορεία αφ’ ενός για την προσωπική του ευτυχία και αφ’ ετέρου για την ομαλή εξέλιξη της κοινωνίας.
Όμως, το εκπαιδευτικό σύστημα πάντα βρίσκεται στις προτεραιότητες της εκάστοτε κυβέρνησης που το εναρμονίζει στην γενική κατεύθυνση που απαιτεί το Σύστημα. Η εκπαίδευσή μας συχνά ενοχοποιεί την μελλοντική μας πορεία. Πέρα από την τέχνη, την επιστήμη και την πνευματική διεύρυνση, η εκπαιδευμένη μας λογική, θα μας καθοδηγεί στην υπόλοιπη ζωή, αν εν τω μεταξύ αποφύγουμε να βάλουμε μόνοι μας τουλάχιστον κάποια τάξη στο άτακτο πνευματικό μας οικοδόμημα.
Κάτω από την στενή παρακολούθηση της εξουσιαστικής δύναμης που μας μόρφωσε, θα κινούμαστε έκτοτε, πιστεύοντας ότι οι κινήσεις μας είναι αυτόβουλες και προσωπικές. Πολλά μας αποκρύφτηκαν και άλλα τόσα μας τα διαστρέβλωσαν, για να εναρμονιστούν στους στόχους του Συστήματος.
Η αλλοτρίωση του Συστήματος έκανε καλή δουλειά.
Χρέος τώρα έχουμε, να από-αλλοτριωθούμε, τουτέστιν να απελευθερωθούμε!
Ο Albert Einstein έλεγε «η εκπαίδευση είναι το μόνο που μένει, όταν ξεχάσεις αυτά που έμαθες στο σχολείο».
Ο άνθρωπος δεν πρέπει να μένει σ’ αυτά που έμαθε. Αυτά γρήγορα θα γεράσουν και θα ξεπεραστούν. Το παλιό θα δώσει τη θέση του στο καινούριο και οι παλιές ιδέες θα καταδικαστούν γιατί δεν γίνεται αλλιώς. Είναι νόμος της διαλεκτικής και αποτελεί νομοτέλεια. Ακριβώς σ’ αυτήν την νομοτέλεια στηρίζεται η εξελικτική διαδικασία.
Το δόγμα είναι ο χειρότερος εχθρός, που σαν φύλακας, φυλακίζει το μυαλό και το αλυσοδένει για πάντα, στερώντας του την αλήθεια. Γι αυτό, το δόγμα, η χαλκευμένη παράδοση και η πλαστογραφημένη ιστορία, το σύστημα επέλεξε να λέγεται ξανά και ξανά, ώστε το ψέμα να παραμένει ζωντανό στο μυαλό, εξυπηρετώντας τους σκοπούς του Συστήματος.
«Δογματισμός και σκεπτικισμός είναι και τα δύο, από μία άποψη, απόλυτες φιλοσοφίες» έλεγε ο Bertrand Russel. «Ο οπαδός του πρώτου είναι βέβαιος ότι γνωρίζει, ο οπαδός του δεύτερου ότι δεν γνωρίζει. Εκείνο ακριβώς που πρέπει να εξαλείψει η φιλοσοφία είναι η βεβαιότητα, η βεβαιότητα είτε της γνώσης είτε της άγνοιας».
Πραγματικά, η φιλοσοφία γεννήθηκε στη Ελλάδα κι αυτό δεν ήταν τυχαίο. Παγκόσμιο κέντρο εμπορίου η Μίλητος του 7ου αιώνα γίνεται πνευματικό κέντρο στο οποίο καταφθάνουν λογής λογής λόγιοι και άνθρωποι των γραμμάτων. Ο φυσιοκρατικός υλισμός, σαν κοινωνικό φαινόμενο και αλληλένδετος με τη δημοκρατία, αποτέλεσε την προοδευτικότερη κίνηση στην Ελλάδα. Η πρώτη φιλοσοφική σχολή ιδρύεται εκεί, με επικεφαλής τον Θαλή τον Μιλήσιο, έναν εκ των 7 σοφών της αρχαιότητας, που κατάφερε να βρει απαντήσεις ρωτώντας κατευθείαν τη φύση. Παρατηρώντας και υπολογίζοντας με τη λογική και όχι απευθυνόμενος σε κάποιο μαντείο ή ιερατείο, όπως συνήθως γινόταν ως τότε ή με την προσευχή σε κάποιο θεό.
Για πρώτη φορά ο άνθρωπος πατώντας γερά πάνω στη γη, τα μάτια του, η σκέψη του, αλλά και ο νους του, μετρώντας και υπολογίζοντας, πετούσε στα άστρα!
Την εποχή εκείνη δεν είχε τόσο σημασία αν έβρισκε κανείς την αδιαμφισβήτητη αλήθεια, όσο ότι τις απαντήσεις του θα τις αναζητούσε, έκτοτε, στη φύση, αναγνωρίζοντας τις δυνατότητες που έχει ο ίδιος.
Ο άνθρωπος, επιτέλους, στεκόταν στα πόδια του!
«Κάθε μέρα μαθαίνουμε κάτι καινούργιο» έλεγε ο Bill Vaughan «όμως, πολλές φορές αυτό που μαθαίνουμε, είναι ότι αυτό που μάθαμε την προηγούμενη ημέρα, ήταν ένα μεγάλο λάθος».
Πόσο ωραιότερος θα ήταν ο κόσμος μας αν έλλειπε αυτός ο εγωισμός που μας δένει με το χθες και δογματικά μας αποτρέπει να γνωρίσουμε το αύριο! Όμως και πόσο θαυμαστός είναι ο κόσμος της επιστήμης που συσσωρευτικά συγκεντρώνει την αλήθεια του παρελθόντος και με το πείραμα αποδεικνύει ή διαψεύδει την πληροφορία. Το επιστημονικό οικοδόμημα γίνεται στέρεο και ακλόνητο γιατί εκφράζει την αλήθεια που επιβεβαιώνει ο νόμος και το γεγονός.
Η μεταφυσική και η θεολογία κλονίζεται γιατί δεν στηρίζεται πια πουθενά, καταρρέει και σωριάζεται το υπερβατικό σαν τραπουλόχαρτο, γιατί δεν έχει κανένα νόημα και καμιά χρησιμότητα στον έλλογο άνθρωπο που μαθαίνει να αποφασίζει με το μυαλό πατώντας γερά στη λογική και στο έργο της που λέγεται Επιστήμη.
Ο επιστημολόγος ο Thomas Kuhn έλεγε «Οι προτάσεις “υπάρχουν αλήθειες απρόσιτες στην ανθρώπινη νόηση” ή “ο Θεός είναι ένας” δεν είναι ούτε αληθείς ούτε, αν θέλετε, ψευδείς, απλώς δεν υπάρχει τρόπος να επαληθευτούν και επομένως στερούνται τιμής αλήθειας. Αντίθετα οι επιστημονικές προτάσεις μπορούν να επιβεβαιωθούν ή να απορριφτούν από τα εμπειρικά δεδομένα, ικανοποιούν το κριτήριο επαλήθευσης και έχουν μία τιμή αλήθειας».
Αυτό ακριβώς είναι που διαφοροποιεί τη θρησκεία από την επιστήμη και οδηγεί τις θρησκευτικές ιδέες σε παρακμή, αναγνωρίζοντας στην επιστήμη το μέσον για την πρόοδο του ανθρώπου και την ανακάλυψη της αλήθειας.
Στην επιστήμη έπεσε και ο άχαρος λόγος να παλέψει με τις δεισιδαιμονίες, τις προλήψεις και κάθε παραλογισμό που ψυχωτικά άτομα στο παρελθόν παρέσυραν όχι μόνο τη λογική του ανθρώπου αλλά και τη σταδιοδρομία του, δημιουργώντας έναν παράλογο ψυχόκοσμο στον οποίο τάχατες κυριαρχούσαν αόρατες δυνάμεις και τον κατηύθυναν πότε από δω και πότε από κει. Ο άνθρωπος πήρε τη ζωή του λάθος, όταν αποφάσισε να καθοδηγηθεί από το Φόβο και την Ελπίδα, την Τιμωρία και την Ανταμοιβή, αποφεύγοντας την Κόλαση και αναζητώντας τον Παράδεισο στους δαιδαλώδεις λαβύρινθους της σκέψης του.
Όπως έλεγε ο George Bernard Shaw «ο λογικός άνθρωπος προσαρμόζει τον εαυτό του στον κόσμο. Ο παράλογος επιμένει να προσαρμόζει τον κόσμο στον εαυτό του».
Πράγματι. Ο λογικός άνθρωπος γνωρίζει τις δυνατότητές του και μ’ αυτές παλεύει για να φτιάξει τον δικό του κόσμο και το μέλλον των παιδιών του.
Ο παράλογος φτιάχνει τον κόσμο στο μυαλό του και τοποθετείται εντός, σαν τον πιστό που αποξενωμένος στον κόσμο του αγωνίζεται να κατακτήσει το ιδεατό, αυτό που ο ίδιος έφτιαξε μέσα στο κεφάλι του. Αλλοτριωμένος και καταδυναστευμένος από υπερφυσικές δυνάμεις, βρίσκεται σιδεροδέσμιος σε έναν απατηλό κόσμο, που αντί να τον εξουσιάζει εξουσιάζεται, ελπίζοντας πως θα τον κατακτήσει… μετά θάνατον! Είναι αλήθεια, ο άνθρωπος μόνος φτιάχνει τη φυλακή του και αλυσοδένεται σ’ αυτήν. Εκεί τρέφεται με τα ψέματα που μόνος ανακάλυψε και τις φοβίες που το δικό του μυαλό έπλασε.
Ο Niels Bohr ήξερε ότι «το αντίθετο μίας ορθής δήλωσης είναι πάντα μία ψευδή δήλωση» όμως σαν ανοιχτό μυαλό που ήταν γνώριζε ταυτόχρονα ότι «και το αντίθετο από μια μεγάλη αλήθεια μπορεί να είναι μια άλλη μεγάλη αλήθεια» που τόσο καιρό ο άνθρωπος αγνοούσε.
Ο άνθρωπος έζησε χιλιάδες χρόνια πιστεύοντας στο παράλογο, γιατί τις ερωτήσεις που είχε για τη φύση δεν τις έθεσε στην ίδια, παρά ρωτώντας το ιερατείο, το μαντείο και κάθε αλλοπαρμένο σοφό, το ίδιο, παράλογη απάντηση έπαιρνε, εξώκοσμη και παραφυσική, όχι σπάνια αλλά πάντα αστήρικτη και γελοία. Γελοιοποιούσαν τον άνθρωπο και ο ίδιος ανήμπορος να αντιληφθεί το γελοίο το δικαιολογούσε με την πίστη και την άφατη λογική. Οι πνευματικοί του ταγοί μέρα με τη μέρα τον αποξένωναν ακόμα πιο πολύ. Μετά από χιλιάδες χρόνια ήταν ανήμπορος να αντιληφθεί τον κατήφορο του παραλογισμού που τον οδήγησε, όχι τόσο η άγνοια, αλλά η αφέλεια της πίστης, ο εγωισμός και το μίσος για τους άλλους! Το δόγμα μονοπωλούσε.
Τα παιδιά απορροφώντας την παραδοσιακή πληροφορία δίχως το επιστημονικό φίλτρο της απόδειξης και της διάψευσης από τους γονιούς, διαιωνίζουν όχι μόνο ψέματα και κακοήθεια, αλλά κάθε ανοησία γεννημένη σε εποχές που η ανθρωπότητα βούλιαζε στην δεισιδαιμονία, την άγνοια και την λαϊκή πρόληψη.
«Αν κατασκευάσεις μία ιστορία που δεν είναι αληθινή, τότε με το να την μεταφέρεις διαμέσου των αιώνων δεν θα γίνει καθόλου πιο αληθινή» έλεγε ο Richard Dawkins αντικρούοντας την συντηρητική κατεύθυνση των πιστών ότι δήθεν πιστεύουν ό,τι και οι γονείς τους, που από τα βάθη των αιώνων τάχα φέρνουν την «Γνώση» και την «Αλήθεια».
Όμως αυτή η «αλήθεια» δεν ήταν ούτε μια ούτε δυο. Ατέλειωτες θρησκείες εμφανίστηκαν και εξαφανίστηκαν στη διάρκεια των αιώνων, μέχρι να εμφανιστούν οι τρεις αποκαλυπτικές θρησκείες που κυριάρχησαν με βία πάνω στις παλιές. Ανάμεσα στους ζηλωτές πιστούς στήθηκαν κανονικές μάχες και χύθηκε αίμα πολύ, μόλις με τη βία κυριάρχησαν. Αλλά και τότε δεν κόπασε ο αγώνας τους. Η μια ομάδα εναντιώθηκε στην άλλη για ασήμαντες δογματικές λεπτομέρειες που στόχο είχαν, όχι την αλήθεια, μα απλά την κατάληψη της εξουσίας. Η δόξα και ο εγωισμός τότε γεννά τέρατα. Ατέλειωτες καταδίκες στις οποίες προηγήθηκαν απάνθρωπα και ανήκουστα βασανιστήρια που ξεσηκώνουν ρίγη ακόμα, στιγματίζουν την ανθρωπότητα, συντηρώντας μίση και διχόνοια μεταξύ τους, τόσο, που ο ανθρώπινος νους δεν μπορεί να το χωρέσει. Κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει, πώς στο όνομα του θεού, χύθηκε τόσο αίμα χωρίς να κλονίζεται η πίστη τους, χωρίς να ξεσηκώνει την αντίδραση έστω κι εκείνου του ρομαντικού πιστού, όπου η βία βρίσκεται απέναντι από την αγάπη! Με θράσος είπαν τη θρησκεία τους «θρησκεία της αγάπης» χωρίς να ντρέπονται που η ιστορία τους διαψεύδει.
Τούτα τα θύματα είναι οι πιστοί στο σύνολό τους: επικυρίαρχοι και αιρετικοί. Παραδοσιακοί και σχηματικοί: ορθόδοξοι, καθολικοί, προτεστάντες, ευαγγελικοί, μάρτυρες του Ιεχωβά και κάθε καρυδιάς καρύδι. Ιουδαίοι, ισλαμιστές, μορμόνοι!
Οι βασανιστές της ψυχής κατάφεραν να αλλοτριώσουν τα θύματά τους και οι ίδιοι φυλακίστηκαν στις αυταπάτες τους.
Οι τελευταίοι, ζουν σε ένα ψεύτικο κόσμο και αντικαθιστώντας τον κόσμο με την ιδέα και την αλήθεια με το ψέμα είναι έτοιμοι, τι κρίμα, να δώσουν και τη ζωή τους ακόμα, προκειμένου να αφήσουν ανέπαφα τα τείχη που ύψωσαν γύρω τους!
Δεμένοι με το παλιό, το αναχρονιστικό και το δεισιδαίμον ζουν τον δικό τους κόσμο, αναπνέοντας τον ίδιο αέρα με μας. Αυτό το τελευταίο πρέπει να μας οπλίζει με δυνατή υπομονή, αναγνωρίζοντας κάθε στιγμή, τι είναι αυτό που αδυσώπητα μας σπρώχνει προς τα πίσω, βάζοντας εμπόδια και υψώνοντας τείχη για το μέλλον.
Γκρεμίστε τα!
We don't need no education
We dont need no thought control
No dark sarcasm in the classroom
Teachers leave them kids alone
Hey! Teachers! Leave them kids alone!
All in all it's just another brick in the wall.
All in all you're just another brick in the wall.
Η εκπαίδευση είναι ένας κοινωνικός θεσμός που έχει σαν στόχο
1. τη μετάδοση χρήσιμων γνώσεων για τον άνθρωπο, την κοινωνία και τη φύση.
2. τη δημιουργία δεξιοτήτων ώστε ο άνθρωπος να είναι χρήσιμος στην κοινωνία.
3. να προάγει νέους τρόπους σκέψης.
4. να αναδεικνύει αρετές και αξίες που προάγουν την κοινωνική συνοχή, τον σεβασμό για τη ζωή, την προστασία του περιβάλλοντος και την συνεργασία με τα άλλα μέλη της κοινωνίας.
Σαν παιδαγωγική πράξη επεμβαίνει στην διαμόρφωση της προσωπικότητας του ανθρώπου και τον κατευθύνει στη μελλοντική του πορεία αφ’ ενός για την προσωπική του ευτυχία και αφ’ ετέρου για την ομαλή εξέλιξη της κοινωνίας.
Όμως, το εκπαιδευτικό σύστημα πάντα βρίσκεται στις προτεραιότητες της εκάστοτε κυβέρνησης που το εναρμονίζει στην γενική κατεύθυνση που απαιτεί το Σύστημα. Η εκπαίδευσή μας συχνά ενοχοποιεί την μελλοντική μας πορεία. Πέρα από την τέχνη, την επιστήμη και την πνευματική διεύρυνση, η εκπαιδευμένη μας λογική, θα μας καθοδηγεί στην υπόλοιπη ζωή, αν εν τω μεταξύ αποφύγουμε να βάλουμε μόνοι μας τουλάχιστον κάποια τάξη στο άτακτο πνευματικό μας οικοδόμημα.
Κάτω από την στενή παρακολούθηση της εξουσιαστικής δύναμης που μας μόρφωσε, θα κινούμαστε έκτοτε, πιστεύοντας ότι οι κινήσεις μας είναι αυτόβουλες και προσωπικές. Πολλά μας αποκρύφτηκαν και άλλα τόσα μας τα διαστρέβλωσαν, για να εναρμονιστούν στους στόχους του Συστήματος.
Η αλλοτρίωση του Συστήματος έκανε καλή δουλειά.
Χρέος τώρα έχουμε, να από-αλλοτριωθούμε, τουτέστιν να απελευθερωθούμε!
Ο Albert Einstein έλεγε «η εκπαίδευση είναι το μόνο που μένει, όταν ξεχάσεις αυτά που έμαθες στο σχολείο».
Ο άνθρωπος δεν πρέπει να μένει σ’ αυτά που έμαθε. Αυτά γρήγορα θα γεράσουν και θα ξεπεραστούν. Το παλιό θα δώσει τη θέση του στο καινούριο και οι παλιές ιδέες θα καταδικαστούν γιατί δεν γίνεται αλλιώς. Είναι νόμος της διαλεκτικής και αποτελεί νομοτέλεια. Ακριβώς σ’ αυτήν την νομοτέλεια στηρίζεται η εξελικτική διαδικασία.
Το δόγμα είναι ο χειρότερος εχθρός, που σαν φύλακας, φυλακίζει το μυαλό και το αλυσοδένει για πάντα, στερώντας του την αλήθεια. Γι αυτό, το δόγμα, η χαλκευμένη παράδοση και η πλαστογραφημένη ιστορία, το σύστημα επέλεξε να λέγεται ξανά και ξανά, ώστε το ψέμα να παραμένει ζωντανό στο μυαλό, εξυπηρετώντας τους σκοπούς του Συστήματος.
«Δογματισμός και σκεπτικισμός είναι και τα δύο, από μία άποψη, απόλυτες φιλοσοφίες» έλεγε ο Bertrand Russel. «Ο οπαδός του πρώτου είναι βέβαιος ότι γνωρίζει, ο οπαδός του δεύτερου ότι δεν γνωρίζει. Εκείνο ακριβώς που πρέπει να εξαλείψει η φιλοσοφία είναι η βεβαιότητα, η βεβαιότητα είτε της γνώσης είτε της άγνοιας».
Πραγματικά, η φιλοσοφία γεννήθηκε στη Ελλάδα κι αυτό δεν ήταν τυχαίο. Παγκόσμιο κέντρο εμπορίου η Μίλητος του 7ου αιώνα γίνεται πνευματικό κέντρο στο οποίο καταφθάνουν λογής λογής λόγιοι και άνθρωποι των γραμμάτων. Ο φυσιοκρατικός υλισμός, σαν κοινωνικό φαινόμενο και αλληλένδετος με τη δημοκρατία, αποτέλεσε την προοδευτικότερη κίνηση στην Ελλάδα. Η πρώτη φιλοσοφική σχολή ιδρύεται εκεί, με επικεφαλής τον Θαλή τον Μιλήσιο, έναν εκ των 7 σοφών της αρχαιότητας, που κατάφερε να βρει απαντήσεις ρωτώντας κατευθείαν τη φύση. Παρατηρώντας και υπολογίζοντας με τη λογική και όχι απευθυνόμενος σε κάποιο μαντείο ή ιερατείο, όπως συνήθως γινόταν ως τότε ή με την προσευχή σε κάποιο θεό.
Για πρώτη φορά ο άνθρωπος πατώντας γερά πάνω στη γη, τα μάτια του, η σκέψη του, αλλά και ο νους του, μετρώντας και υπολογίζοντας, πετούσε στα άστρα!
Την εποχή εκείνη δεν είχε τόσο σημασία αν έβρισκε κανείς την αδιαμφισβήτητη αλήθεια, όσο ότι τις απαντήσεις του θα τις αναζητούσε, έκτοτε, στη φύση, αναγνωρίζοντας τις δυνατότητες που έχει ο ίδιος.
Ο άνθρωπος, επιτέλους, στεκόταν στα πόδια του!
«Κάθε μέρα μαθαίνουμε κάτι καινούργιο» έλεγε ο Bill Vaughan «όμως, πολλές φορές αυτό που μαθαίνουμε, είναι ότι αυτό που μάθαμε την προηγούμενη ημέρα, ήταν ένα μεγάλο λάθος».
Πόσο ωραιότερος θα ήταν ο κόσμος μας αν έλλειπε αυτός ο εγωισμός που μας δένει με το χθες και δογματικά μας αποτρέπει να γνωρίσουμε το αύριο! Όμως και πόσο θαυμαστός είναι ο κόσμος της επιστήμης που συσσωρευτικά συγκεντρώνει την αλήθεια του παρελθόντος και με το πείραμα αποδεικνύει ή διαψεύδει την πληροφορία. Το επιστημονικό οικοδόμημα γίνεται στέρεο και ακλόνητο γιατί εκφράζει την αλήθεια που επιβεβαιώνει ο νόμος και το γεγονός.
Η μεταφυσική και η θεολογία κλονίζεται γιατί δεν στηρίζεται πια πουθενά, καταρρέει και σωριάζεται το υπερβατικό σαν τραπουλόχαρτο, γιατί δεν έχει κανένα νόημα και καμιά χρησιμότητα στον έλλογο άνθρωπο που μαθαίνει να αποφασίζει με το μυαλό πατώντας γερά στη λογική και στο έργο της που λέγεται Επιστήμη.
Ο επιστημολόγος ο Thomas Kuhn έλεγε «Οι προτάσεις “υπάρχουν αλήθειες απρόσιτες στην ανθρώπινη νόηση” ή “ο Θεός είναι ένας” δεν είναι ούτε αληθείς ούτε, αν θέλετε, ψευδείς, απλώς δεν υπάρχει τρόπος να επαληθευτούν και επομένως στερούνται τιμής αλήθειας. Αντίθετα οι επιστημονικές προτάσεις μπορούν να επιβεβαιωθούν ή να απορριφτούν από τα εμπειρικά δεδομένα, ικανοποιούν το κριτήριο επαλήθευσης και έχουν μία τιμή αλήθειας».
Αυτό ακριβώς είναι που διαφοροποιεί τη θρησκεία από την επιστήμη και οδηγεί τις θρησκευτικές ιδέες σε παρακμή, αναγνωρίζοντας στην επιστήμη το μέσον για την πρόοδο του ανθρώπου και την ανακάλυψη της αλήθειας.
Στην επιστήμη έπεσε και ο άχαρος λόγος να παλέψει με τις δεισιδαιμονίες, τις προλήψεις και κάθε παραλογισμό που ψυχωτικά άτομα στο παρελθόν παρέσυραν όχι μόνο τη λογική του ανθρώπου αλλά και τη σταδιοδρομία του, δημιουργώντας έναν παράλογο ψυχόκοσμο στον οποίο τάχατες κυριαρχούσαν αόρατες δυνάμεις και τον κατηύθυναν πότε από δω και πότε από κει. Ο άνθρωπος πήρε τη ζωή του λάθος, όταν αποφάσισε να καθοδηγηθεί από το Φόβο και την Ελπίδα, την Τιμωρία και την Ανταμοιβή, αποφεύγοντας την Κόλαση και αναζητώντας τον Παράδεισο στους δαιδαλώδεις λαβύρινθους της σκέψης του.
Όπως έλεγε ο George Bernard Shaw «ο λογικός άνθρωπος προσαρμόζει τον εαυτό του στον κόσμο. Ο παράλογος επιμένει να προσαρμόζει τον κόσμο στον εαυτό του».
Πράγματι. Ο λογικός άνθρωπος γνωρίζει τις δυνατότητές του και μ’ αυτές παλεύει για να φτιάξει τον δικό του κόσμο και το μέλλον των παιδιών του.
Ο παράλογος φτιάχνει τον κόσμο στο μυαλό του και τοποθετείται εντός, σαν τον πιστό που αποξενωμένος στον κόσμο του αγωνίζεται να κατακτήσει το ιδεατό, αυτό που ο ίδιος έφτιαξε μέσα στο κεφάλι του. Αλλοτριωμένος και καταδυναστευμένος από υπερφυσικές δυνάμεις, βρίσκεται σιδεροδέσμιος σε έναν απατηλό κόσμο, που αντί να τον εξουσιάζει εξουσιάζεται, ελπίζοντας πως θα τον κατακτήσει… μετά θάνατον! Είναι αλήθεια, ο άνθρωπος μόνος φτιάχνει τη φυλακή του και αλυσοδένεται σ’ αυτήν. Εκεί τρέφεται με τα ψέματα που μόνος ανακάλυψε και τις φοβίες που το δικό του μυαλό έπλασε.
Ο Niels Bohr ήξερε ότι «το αντίθετο μίας ορθής δήλωσης είναι πάντα μία ψευδή δήλωση» όμως σαν ανοιχτό μυαλό που ήταν γνώριζε ταυτόχρονα ότι «και το αντίθετο από μια μεγάλη αλήθεια μπορεί να είναι μια άλλη μεγάλη αλήθεια» που τόσο καιρό ο άνθρωπος αγνοούσε.
Ο άνθρωπος έζησε χιλιάδες χρόνια πιστεύοντας στο παράλογο, γιατί τις ερωτήσεις που είχε για τη φύση δεν τις έθεσε στην ίδια, παρά ρωτώντας το ιερατείο, το μαντείο και κάθε αλλοπαρμένο σοφό, το ίδιο, παράλογη απάντηση έπαιρνε, εξώκοσμη και παραφυσική, όχι σπάνια αλλά πάντα αστήρικτη και γελοία. Γελοιοποιούσαν τον άνθρωπο και ο ίδιος ανήμπορος να αντιληφθεί το γελοίο το δικαιολογούσε με την πίστη και την άφατη λογική. Οι πνευματικοί του ταγοί μέρα με τη μέρα τον αποξένωναν ακόμα πιο πολύ. Μετά από χιλιάδες χρόνια ήταν ανήμπορος να αντιληφθεί τον κατήφορο του παραλογισμού που τον οδήγησε, όχι τόσο η άγνοια, αλλά η αφέλεια της πίστης, ο εγωισμός και το μίσος για τους άλλους! Το δόγμα μονοπωλούσε.
Τα παιδιά απορροφώντας την παραδοσιακή πληροφορία δίχως το επιστημονικό φίλτρο της απόδειξης και της διάψευσης από τους γονιούς, διαιωνίζουν όχι μόνο ψέματα και κακοήθεια, αλλά κάθε ανοησία γεννημένη σε εποχές που η ανθρωπότητα βούλιαζε στην δεισιδαιμονία, την άγνοια και την λαϊκή πρόληψη.
«Αν κατασκευάσεις μία ιστορία που δεν είναι αληθινή, τότε με το να την μεταφέρεις διαμέσου των αιώνων δεν θα γίνει καθόλου πιο αληθινή» έλεγε ο Richard Dawkins αντικρούοντας την συντηρητική κατεύθυνση των πιστών ότι δήθεν πιστεύουν ό,τι και οι γονείς τους, που από τα βάθη των αιώνων τάχα φέρνουν την «Γνώση» και την «Αλήθεια».
Όμως αυτή η «αλήθεια» δεν ήταν ούτε μια ούτε δυο. Ατέλειωτες θρησκείες εμφανίστηκαν και εξαφανίστηκαν στη διάρκεια των αιώνων, μέχρι να εμφανιστούν οι τρεις αποκαλυπτικές θρησκείες που κυριάρχησαν με βία πάνω στις παλιές. Ανάμεσα στους ζηλωτές πιστούς στήθηκαν κανονικές μάχες και χύθηκε αίμα πολύ, μόλις με τη βία κυριάρχησαν. Αλλά και τότε δεν κόπασε ο αγώνας τους. Η μια ομάδα εναντιώθηκε στην άλλη για ασήμαντες δογματικές λεπτομέρειες που στόχο είχαν, όχι την αλήθεια, μα απλά την κατάληψη της εξουσίας. Η δόξα και ο εγωισμός τότε γεννά τέρατα. Ατέλειωτες καταδίκες στις οποίες προηγήθηκαν απάνθρωπα και ανήκουστα βασανιστήρια που ξεσηκώνουν ρίγη ακόμα, στιγματίζουν την ανθρωπότητα, συντηρώντας μίση και διχόνοια μεταξύ τους, τόσο, που ο ανθρώπινος νους δεν μπορεί να το χωρέσει. Κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει, πώς στο όνομα του θεού, χύθηκε τόσο αίμα χωρίς να κλονίζεται η πίστη τους, χωρίς να ξεσηκώνει την αντίδραση έστω κι εκείνου του ρομαντικού πιστού, όπου η βία βρίσκεται απέναντι από την αγάπη! Με θράσος είπαν τη θρησκεία τους «θρησκεία της αγάπης» χωρίς να ντρέπονται που η ιστορία τους διαψεύδει.
Τούτα τα θύματα είναι οι πιστοί στο σύνολό τους: επικυρίαρχοι και αιρετικοί. Παραδοσιακοί και σχηματικοί: ορθόδοξοι, καθολικοί, προτεστάντες, ευαγγελικοί, μάρτυρες του Ιεχωβά και κάθε καρυδιάς καρύδι. Ιουδαίοι, ισλαμιστές, μορμόνοι!
Οι βασανιστές της ψυχής κατάφεραν να αλλοτριώσουν τα θύματά τους και οι ίδιοι φυλακίστηκαν στις αυταπάτες τους.
Οι τελευταίοι, ζουν σε ένα ψεύτικο κόσμο και αντικαθιστώντας τον κόσμο με την ιδέα και την αλήθεια με το ψέμα είναι έτοιμοι, τι κρίμα, να δώσουν και τη ζωή τους ακόμα, προκειμένου να αφήσουν ανέπαφα τα τείχη που ύψωσαν γύρω τους!
Δεμένοι με το παλιό, το αναχρονιστικό και το δεισιδαίμον ζουν τον δικό τους κόσμο, αναπνέοντας τον ίδιο αέρα με μας. Αυτό το τελευταίο πρέπει να μας οπλίζει με δυνατή υπομονή, αναγνωρίζοντας κάθε στιγμή, τι είναι αυτό που αδυσώπητα μας σπρώχνει προς τα πίσω, βάζοντας εμπόδια και υψώνοντας τείχη για το μέλλον.
Γκρεμίστε τα!
We don't need no education
We dont need no thought control
No dark sarcasm in the classroom
Teachers leave them kids alone
Hey! Teachers! Leave them kids alone!
All in all it's just another brick in the wall.
All in all you're just another brick in the wall.
Τρίτη 11 Μαΐου 2010
Θα σας πάρουν την αγελάδα και θα σας πουλάνε το γάλα της...
Η συνέντευξη του Μαξ Κάιζερ* στην Έλεν Σκόπις
Έλεν Σκόπις: Χθες λοιπόν βγήκε ανακοίνωση της (Στατιστικής Υπηρεσίας της ΕΕ) Γιούροστατ, σύμφωνα με την οποία η χρηματοπιστωτική κρίση στην Ελλάδα είναι σοβαρότερη απ' όσο είχαν εκτιμήσει νωρίτερα οι επενδυτές, ενώ παράλληλα η εταιρεία πιστοληπτικής αξιολόγησης Μούντυς υποβάθμισε την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας. Αυτές οι δύο εξελίξεις είχαν ως αποτέλεσμα τη "βουτιά" των τιμών των ελληνικών ομολόγων, η οποία δεν άργησε να εξαπλωθεί στις αγορές ομολόγων της Ισπανίας και της Πορτογαλίας. Σ' αυτό το σημείο θα συνδεθούμε με τον οικονομικό αναλυτή Μαξ Κάιζερ. Καλό απόγευμα. Ευχαριστούμε που είσαι μαζί μας.
Μαξ Κάιζερ: Γειά. Χαίρομαι που συζητάμε και πάλι.
Έλεν Σκόπις: Σ' ευχαριστώ Μαξ. Κι εγώ το ίδιο. Ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου χαρακτήρισε το σχέδιο εξόδου από την κρίση ως άκρως απαραίτητο. Είπε ότι είναι απόλυτη ανάγκη, εθνική ανάγκη. Ισχύει αυτό κατά την άποψή σου;
Μαξ Κάιζερ: Κατ' αρχάς θα πρέπει να τονίσω, Έλεν, ότι τα γεγονότα, όπως αυτά εξελίχτηκαν τους τελευταίους μήνες, ήταν σύμφωνα με το σενάριο που είχα περιγράψει εδώ και αρκετό καιρό. Πριν από αρκετούς μήνες σου είχα πει ακριβώς τι θα συμβεί, ότι δηλαδή το ΔΝΤ θα προσφέρει στους Έλληνες ένα πακέτο διάσωσης αν και εφόσον εκείνοι το θελήσουν. Και ενώ με το ένα χέρι θα προσφέρει στους Έλληνες αυτό το πακέτο, η αγορά ομολόγων, που ελέγχεται από τα hedge funds, θα καταστρέψει τη ελληνική αγορά ομολόγων, θα τιμωρήσει -την ώρα του "μαστιγίου"- χτυπώντας την ελληνική κυβέρνηση ώσπου εκείνη να υποκύψει στο ΔΝΤ. Έτσι κι έγινε. Χθές και σήμερα, λοιπόν, οι οικονομικοί τρομοκράτες αποδόμησαν την ελληνική αγορά ομολόγων, έσυραν στην ομηρία την ελληνική οικονομία, οπότε ο Έλληνας πρωθυπουργός ενέδωσε στις πιέσεις για να κατευνάσει τους οικονομικούς τρομοκράτες, λέγοντας "Ναι. Θα δεχτούμε τη βοήθεια του ΔΝΤ". Αυτή ακριβώς την πρόβλεψη είχα κάνει και έγιναν όλα όπως τα είπα.
Έλεν Σκόπις: Ωστόσο, όλα δείχνουν πως η Ελλάδα δεν είχε άλλη επιλογή.
Μαξ Κάιζερ: Αυτό δεν είναι καθόλου αλήθεια. Η Ελλάδα έχει στη διάθεσή της μια σειρά από επιλογές. Ας δούμε πρώτα απ' όλα: γιατί βρίσκεται η Ελλάδα σε αυτή τη δεινή θέση; Διότι το 2000, αφού είχε υπογραφεί η συνθήκη του Μάαστριχτ και όταν έμπαινε στην ΟΝΕ, η Ελλάδα πουλήθηκε από την Γκόλντμαν Ζαξ και κάποιους απατεώνες λογιστές που έκρυψαν τα χρέη της. Αυτό ήταν η αρχή μιας δεκαετίας κατά την οποία η Ελλάδα... Αυτό δρομολογήθηκε πριν από δέκα χρόνια. Η Ελλάδα, η ελληνική οικονομία εδώ και δέκα χρόνια οδεύει προς το θάνατό της. Τώρα βρισκόμαστε στην κορύφωση, όπου στέφθηκε με επιτυχία ένα στρατηγικό σχέδιο δέκα ετών που απέβλεπε στην καταστροφή της ελληνικής οικονομίας, τον εμπρησμό της ουσιαστικά για χάρη της κερδοσκοπίας. Η επιλογή που είχε η χώρα τότε ήταν πρώτα και κύρια η απομάκρυνση της Γκόλντμαν Ζαξ. Τη βδομάδα που μας πέρασε η ολλανδική κυβέρνηση έβγαλε ανακοίνωση που έλεγε: "Θα πρέπει να απομακρύνουμε την Γκόλντμαν Ζαξ". Η βρετανική κυβέρνηση επίσης εξετάζει το ενδεχόμενο απομάκρυνσης της Γκόλντμαν Ζαξ. Η μια χώρα μετά την άλλη συνειδητοποιεί ότι αν επιτρέψεις σε οικονομικούς τρομοκράτες να εισβάλουν στη χώρα σου, πας γυρεύοντας.
Το πρώτο πράγμα που οφείλει να κάνει η ελληνική κυβέρνηση είναι να δηλώσει: "Ελάτε να πετάξουμε έξω τους οικονομικούς τρομοκράτες, να πετάξουμε έξω το ΔΝΤ".
Δεύτερον, δεδομένου του τι προηγήθηκε, εξυπακούεται ότι τα χρέη που επέσυρε η Ελλάδα ήταν αποτέλεσμα παράνομης διαδικασίας έκδοσης ομολόγων από τη Γουώλ Στρητ. Δεν υπάρχει καμία υποχρέωση εκ μέρους της Ελλάδας να εξωφλήσει αυτά τα χρέη. Δημιουργήθηκαν με παράνομες διαδικασίες, πουλήθηκαν με παράνομες διαδικασίες, άρα δεν έχει καμία σχέση μ' αυτά ο ελληνικός λαός. Δεν πρέπει να επιβληθούν μέτρα λιτότητας στον ελληνικό λαό μόνο και μόνο για να εισπράξουν "χριστουγεννιάτικο μπουναμά" οι τραπεζίτες της Γουώλ Στρητ. Είναι άδικο. Οι Έλληνες δεν επιτρέπεται να είναι υποχρεωμένοι να δεχτούν μέτρα λιτότητας για να εισπράξουν οι τραπεζίτες της Γουώλ Στρητ τα "δώρα των Χριστουγέννων" τους εδώ.
Τρίτον, θα πρέπει η ελληνική κυβέρνηση να θέσει σε δημοψήφισμα την πρότασή της και να ζητήσει από τον ελληνικό λαό να ψηφίσει: "Θα πρέπει, ναι ή όχι, να δεχτούμε το ΔΝΤ στη χώρα μας";
Τέταρτον -είναι κι αυτό μια πιθανότητα- αν η ελληνική κυβέρνηση δεν είναι διατεθειμένη να σεβαστεί την επιθυμία του λαού, τότε θα πρέπει να υπάρξει η δυνατότητα διεξαγωγής νέων εκλογών, ώστε να υπάρξει μια κυβέρνηση στην Ελλάδα που θα φρονίσει τα συμφέροντα του λαού και όχι αυτά των τραπεζών της Γουώλ Στρητ.
Έλεν Σκόπις: Εν τω μεταξύ, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα συνεδριάζουν στην Αθήνα για να απεργαστούν τους όρους αυτού του πακέτου βοήθειας. Τι μπορεί να περιμένει ο ελληνικός λαός;
Μαξ Κάιζερ: Δεινά.
Έλεν Σκόπις: Μπορείς να γίνεις πιο σαφής;
Μαξ Κάιζερ: Οι Έλληνες θα χάσουν τον έλεγχο των κερδοφόρων στοιχείων ενεργητικού της χώρας. Ήδη έχουν χάσει τον έλεγχο των τελών αεροδρομίων και των λαχειοφόρων αγορών. Στο μέλλον θα χάσουν τον έλεγχο των λιμανιών και των πόρων που θα επενδύονταν στην τουριστική δραστηριότητα. Όλα αυτά τα χρήματα θα καταλήξουν σε τράπεζες της Γουώλ Στρητ. Ουσιαστικά οι ¨Ελληνες θα πουλήσουν την αγελάδα και στη συνέχεια θα αρχίσουν να αγοράζουν το γάλα της. Αυτό είναι που η Γουώλ Στρητ αποκαλεί "στρατηγική": να καταφέρνουν μια χώρα να τους πουλήσει την αγελάδα της και έπειτα να την αναγκάζουν να αγοράζει το γάλα της. Η Γουώλ Στρητ θέλει και αναγκάζει τους Έλληνες να της πουλήσουν τα "πετράδια του στέμματος" της ελληνικής οικονομίας, για να τους αναγκάσει αργότερα να τα αγοράσουν σε πολύ υψηλότερη τιμή.
Θα σου πω ακριβώς τι πρόκειται να γίνει. Σε πέντε χρόνια θα δείτε το ισχυρότερο 1/10 του 1% του πληθυσμού της Ελλάδας να ελέγχει το 99% του πλούτου της χώρας. Το ασθενέστερο 99% + του πληθυσμού θα ζει μέσα στην απόλυτη φτώχεια. Κάπως σαν την Σαουδική Αραβία.
Έλεν Σκόπις: Σ' ευχαριστώ που ήσουν μαζί μας, Μαξ.
Μαξ Κάιζερ: Να είστε καλά.
Έλεν Σκόπις: Σ' ευχαριστούμε και πάλι, Μαξ Κάιζερ.
* Ήταν ο οικονομικός αναλυτής Μαξ Κάιζερ, συνεργάτης των τηλεοπτικών σταθμών Al Jazeera International και Russia Today.
Ακολουθεί το video της συνέντευξης (ακουστικό) και το κείμενο της συνέντευξης:
http://www.youtube.com/watch?v=MDr7eD ... p;feature=player_embedded
Έλεν Σκόπις: Χθες λοιπόν βγήκε ανακοίνωση της (Στατιστικής Υπηρεσίας της ΕΕ) Γιούροστατ, σύμφωνα με την οποία η χρηματοπιστωτική κρίση στην Ελλάδα είναι σοβαρότερη απ' όσο είχαν εκτιμήσει νωρίτερα οι επενδυτές, ενώ παράλληλα η εταιρεία πιστοληπτικής αξιολόγησης Μούντυς υποβάθμισε την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας. Αυτές οι δύο εξελίξεις είχαν ως αποτέλεσμα τη "βουτιά" των τιμών των ελληνικών ομολόγων, η οποία δεν άργησε να εξαπλωθεί στις αγορές ομολόγων της Ισπανίας και της Πορτογαλίας. Σ' αυτό το σημείο θα συνδεθούμε με τον οικονομικό αναλυτή Μαξ Κάιζερ. Καλό απόγευμα. Ευχαριστούμε που είσαι μαζί μας.
Μαξ Κάιζερ: Γειά. Χαίρομαι που συζητάμε και πάλι.
Έλεν Σκόπις: Σ' ευχαριστώ Μαξ. Κι εγώ το ίδιο. Ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου χαρακτήρισε το σχέδιο εξόδου από την κρίση ως άκρως απαραίτητο. Είπε ότι είναι απόλυτη ανάγκη, εθνική ανάγκη. Ισχύει αυτό κατά την άποψή σου;
Μαξ Κάιζερ: Κατ' αρχάς θα πρέπει να τονίσω, Έλεν, ότι τα γεγονότα, όπως αυτά εξελίχτηκαν τους τελευταίους μήνες, ήταν σύμφωνα με το σενάριο που είχα περιγράψει εδώ και αρκετό καιρό. Πριν από αρκετούς μήνες σου είχα πει ακριβώς τι θα συμβεί, ότι δηλαδή το ΔΝΤ θα προσφέρει στους Έλληνες ένα πακέτο διάσωσης αν και εφόσον εκείνοι το θελήσουν. Και ενώ με το ένα χέρι θα προσφέρει στους Έλληνες αυτό το πακέτο, η αγορά ομολόγων, που ελέγχεται από τα hedge funds, θα καταστρέψει τη ελληνική αγορά ομολόγων, θα τιμωρήσει -την ώρα του "μαστιγίου"- χτυπώντας την ελληνική κυβέρνηση ώσπου εκείνη να υποκύψει στο ΔΝΤ. Έτσι κι έγινε. Χθές και σήμερα, λοιπόν, οι οικονομικοί τρομοκράτες αποδόμησαν την ελληνική αγορά ομολόγων, έσυραν στην ομηρία την ελληνική οικονομία, οπότε ο Έλληνας πρωθυπουργός ενέδωσε στις πιέσεις για να κατευνάσει τους οικονομικούς τρομοκράτες, λέγοντας "Ναι. Θα δεχτούμε τη βοήθεια του ΔΝΤ". Αυτή ακριβώς την πρόβλεψη είχα κάνει και έγιναν όλα όπως τα είπα.
Έλεν Σκόπις: Ωστόσο, όλα δείχνουν πως η Ελλάδα δεν είχε άλλη επιλογή.
Μαξ Κάιζερ: Αυτό δεν είναι καθόλου αλήθεια. Η Ελλάδα έχει στη διάθεσή της μια σειρά από επιλογές. Ας δούμε πρώτα απ' όλα: γιατί βρίσκεται η Ελλάδα σε αυτή τη δεινή θέση; Διότι το 2000, αφού είχε υπογραφεί η συνθήκη του Μάαστριχτ και όταν έμπαινε στην ΟΝΕ, η Ελλάδα πουλήθηκε από την Γκόλντμαν Ζαξ και κάποιους απατεώνες λογιστές που έκρυψαν τα χρέη της. Αυτό ήταν η αρχή μιας δεκαετίας κατά την οποία η Ελλάδα... Αυτό δρομολογήθηκε πριν από δέκα χρόνια. Η Ελλάδα, η ελληνική οικονομία εδώ και δέκα χρόνια οδεύει προς το θάνατό της. Τώρα βρισκόμαστε στην κορύφωση, όπου στέφθηκε με επιτυχία ένα στρατηγικό σχέδιο δέκα ετών που απέβλεπε στην καταστροφή της ελληνικής οικονομίας, τον εμπρησμό της ουσιαστικά για χάρη της κερδοσκοπίας. Η επιλογή που είχε η χώρα τότε ήταν πρώτα και κύρια η απομάκρυνση της Γκόλντμαν Ζαξ. Τη βδομάδα που μας πέρασε η ολλανδική κυβέρνηση έβγαλε ανακοίνωση που έλεγε: "Θα πρέπει να απομακρύνουμε την Γκόλντμαν Ζαξ". Η βρετανική κυβέρνηση επίσης εξετάζει το ενδεχόμενο απομάκρυνσης της Γκόλντμαν Ζαξ. Η μια χώρα μετά την άλλη συνειδητοποιεί ότι αν επιτρέψεις σε οικονομικούς τρομοκράτες να εισβάλουν στη χώρα σου, πας γυρεύοντας.
Το πρώτο πράγμα που οφείλει να κάνει η ελληνική κυβέρνηση είναι να δηλώσει: "Ελάτε να πετάξουμε έξω τους οικονομικούς τρομοκράτες, να πετάξουμε έξω το ΔΝΤ".
Δεύτερον, δεδομένου του τι προηγήθηκε, εξυπακούεται ότι τα χρέη που επέσυρε η Ελλάδα ήταν αποτέλεσμα παράνομης διαδικασίας έκδοσης ομολόγων από τη Γουώλ Στρητ. Δεν υπάρχει καμία υποχρέωση εκ μέρους της Ελλάδας να εξωφλήσει αυτά τα χρέη. Δημιουργήθηκαν με παράνομες διαδικασίες, πουλήθηκαν με παράνομες διαδικασίες, άρα δεν έχει καμία σχέση μ' αυτά ο ελληνικός λαός. Δεν πρέπει να επιβληθούν μέτρα λιτότητας στον ελληνικό λαό μόνο και μόνο για να εισπράξουν "χριστουγεννιάτικο μπουναμά" οι τραπεζίτες της Γουώλ Στρητ. Είναι άδικο. Οι Έλληνες δεν επιτρέπεται να είναι υποχρεωμένοι να δεχτούν μέτρα λιτότητας για να εισπράξουν οι τραπεζίτες της Γουώλ Στρητ τα "δώρα των Χριστουγέννων" τους εδώ.
Τρίτον, θα πρέπει η ελληνική κυβέρνηση να θέσει σε δημοψήφισμα την πρότασή της και να ζητήσει από τον ελληνικό λαό να ψηφίσει: "Θα πρέπει, ναι ή όχι, να δεχτούμε το ΔΝΤ στη χώρα μας";
Τέταρτον -είναι κι αυτό μια πιθανότητα- αν η ελληνική κυβέρνηση δεν είναι διατεθειμένη να σεβαστεί την επιθυμία του λαού, τότε θα πρέπει να υπάρξει η δυνατότητα διεξαγωγής νέων εκλογών, ώστε να υπάρξει μια κυβέρνηση στην Ελλάδα που θα φρονίσει τα συμφέροντα του λαού και όχι αυτά των τραπεζών της Γουώλ Στρητ.
Έλεν Σκόπις: Εν τω μεταξύ, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα συνεδριάζουν στην Αθήνα για να απεργαστούν τους όρους αυτού του πακέτου βοήθειας. Τι μπορεί να περιμένει ο ελληνικός λαός;
Μαξ Κάιζερ: Δεινά.
Έλεν Σκόπις: Μπορείς να γίνεις πιο σαφής;
Μαξ Κάιζερ: Οι Έλληνες θα χάσουν τον έλεγχο των κερδοφόρων στοιχείων ενεργητικού της χώρας. Ήδη έχουν χάσει τον έλεγχο των τελών αεροδρομίων και των λαχειοφόρων αγορών. Στο μέλλον θα χάσουν τον έλεγχο των λιμανιών και των πόρων που θα επενδύονταν στην τουριστική δραστηριότητα. Όλα αυτά τα χρήματα θα καταλήξουν σε τράπεζες της Γουώλ Στρητ. Ουσιαστικά οι ¨Ελληνες θα πουλήσουν την αγελάδα και στη συνέχεια θα αρχίσουν να αγοράζουν το γάλα της. Αυτό είναι που η Γουώλ Στρητ αποκαλεί "στρατηγική": να καταφέρνουν μια χώρα να τους πουλήσει την αγελάδα της και έπειτα να την αναγκάζουν να αγοράζει το γάλα της. Η Γουώλ Στρητ θέλει και αναγκάζει τους Έλληνες να της πουλήσουν τα "πετράδια του στέμματος" της ελληνικής οικονομίας, για να τους αναγκάσει αργότερα να τα αγοράσουν σε πολύ υψηλότερη τιμή.
Θα σου πω ακριβώς τι πρόκειται να γίνει. Σε πέντε χρόνια θα δείτε το ισχυρότερο 1/10 του 1% του πληθυσμού της Ελλάδας να ελέγχει το 99% του πλούτου της χώρας. Το ασθενέστερο 99% + του πληθυσμού θα ζει μέσα στην απόλυτη φτώχεια. Κάπως σαν την Σαουδική Αραβία.
Έλεν Σκόπις: Σ' ευχαριστώ που ήσουν μαζί μας, Μαξ.
Μαξ Κάιζερ: Να είστε καλά.
Έλεν Σκόπις: Σ' ευχαριστούμε και πάλι, Μαξ Κάιζερ.
* Ήταν ο οικονομικός αναλυτής Μαξ Κάιζερ, συνεργάτης των τηλεοπτικών σταθμών Al Jazeera International και Russia Today.
Ακολουθεί το video της συνέντευξης (ακουστικό) και το κείμενο της συνέντευξης:
http://www.youtube.com/watch?v=MDr7eD ... p;feature=player_embedded
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)