Μιζέρια: Μια ψυχολογική έννοια

από την Ψυχολόγο Δήμητρα Σταύρου

Το έργο του Βίκτωρος Ουγκώ  «Οι Άθλιοι» (“Les misérables)”), ένα από τα μεγαλύτερα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, αναφέρεται στην προσπάθεια ενός χαρακτήρα, του Γιάννη Αγιάννη, να ενταχθεί  στην κοινωνία, μέσω της αναγνώρισης, έχοντας ξεκινήσει ως πάμφτωχος κλέφτης μιας φραντζόλας ψωμιού. Εξαιτίας αυτής του της πράξης στιγματίζεται για όλη τη ζωή του από τον εγκλεισμό του στη φυλακή και κατά τη διάρκεια όλου του έργου προσπαθεί να διαφύγει από αυτό το παρελθόν (εκπρόσωπος του οποίου είναι ο Ιαβέρης-ο αστυνομικός που τον κυνηγά με πάθος). 

Η ιστορία του Γιάννη Αγιάννη έχει αίσιο τέλος και η κάθαρση επιτυγχάνεται στον επίλογο του έργου. Εκεί πια φαίνεται να έχει αποκατασταθεί η αλήθεια του ήρωα μέσα από την αναγνώριση, όχι μόνο από τον δημόσιο κατήγορό του αλλά και από τους σημαντικούς άλλους (την θετή κόρη του και τον άντρα της). Η αποκατάσταση του προσώπου του Αγιάννη έχει να κάνει και με την αντιμετώπιση της ντροπής του στιγματισμού, όταν αποκαλύπτει το παρελθόν του στους δικούς του ανθρώπους, κάτι που ως το τέλος της ζωής του προσπαθούσε να απωθήσει.

Το έργο έχει γραφτεί σε μία περίοδο μεγάλων κοινωνικών αναταραχών και κοινωνικοοικονομικής κρίσης. Όπως και σήμερα, εξαιτίας των κοινωνικών συνθηκών, μεγάλο τμήμα του πληθυσμού πέφτει στην φτώχεια και την εξαθλίωση.

Καθώς δουλεύω μέσα από την τέχνη, θα επανέρθουμε στην λογοτεχνική αυτή ιστορία και αργότερα, καθώς μπορεί να βοηθήσει στη μεγαλύτερη κατανόηση του θέματος.

Σκοπός του σημερινού άρθρου είναι να γίνει ο διαχωρισμός μεταξύ της φτώχειας και της μιζέριας.

Η φτώχεια είναι η επίπτωση κοινωνικών αιτιών ενώ η μιζέρια αναφέρεται στην ψυχολογική αντανάκλασή της, δηλαδή στο πώς αισθάνεται, συνήθως, ο φτωχός και τι προβάλλεται πάνω του από την κοινωνία. 

Η γαλλική λέξη misère σημαίνει την αθλιότητα, αλλά και τη δυστυχία.

Η μιζέρια φαίνεται να είναι το αποτέλεσμα μιας διαπροσωπικής συνάντησης. Η κάθε συνάντηση ενεργοποιεί την προβληματική της ταυτότητας αυτών που συναντιούνται. Ακόμη κι από την πρώτη ματιά, αυτόματα λειτουργεί η κατηγοριοποίηση, η κοινωνική σύγκριση από την οποία ανακαλύπτουμε ομοιότητες ή διαφορές από τον άλλο.

Σε αυτή τη διαδικασία παρεμβαίνουν τόσο οι αναπαραστάσεις που έχουμε για τα πράγματα όσο και κοινωνικά στερεότυπα που λιγότερο ή περισσότερο συνειδητά εμπλέκονται και καθορίζουν τη στάση μας προς τον άλλο.

Στους τελευταίους αιώνες συχνά η φτώχεια συνδέεται με την ανικανότητα, την τεμπελιά και άλλες αρνητικά φορτισμένες ψυχολογικές ιδιότητες. Έτσι, αυτός που εκπίπτει στη φτώχεια έρχεται αντιμέτωπος με όλες αυτές τις αρνητικές κοινωνικές αντιλήψεις και καλείται να τις διαχειριστεί.

Αυτή η διαχείριση όμως είναι εξαιρετικά δύσκολη (αλλά όχι αδύνατη, γιαυτό και επιμένω σήμερα σε αυτό) καθώς το άτομο έρχεται συνεχώς σε επαφή με το απαξιωτικό βλέμμα των άλλων, με τον αποκλεισμό, αλλά και με την επιθετικότητα.

Σε αυτό συμμετέχει και η δική του αντίληψη, καθώς όντας κοινωνικό υποκείμενο, δεν μπορεί παρά να συμμερίζεται τις επικρατούσες απόψεις της εποχής του ως ένα βαθμό τουλάχιστον, αφού φιλτράρονται και από την άμεση εμπειρία του.

Εσωτερικεύοντας τις αρνητικές αντιλήψεις περί φτώχειας, χάνει τη θέση του. Έτσι, από τη δυσκολία να καλύψει τις ανάγκες της επιβίωσης, καταλήγει στην κακομοιριά (κακή μοίρα) και τη μιζέρια. Η κατάθλιψη εγκαθιδρύεται με συναισθήματα αυτοκατηγορίας, ανικανότητας, αδυναμίας και απαξίωσης του εαυτού.

Η μιζέρια έχει μεγάλο ψυχικό πόνο. Είναι οδυνηρή γιατί δεν αφορά μόνο την ανεύρεση της τροφής, στέγης, ρούχων, αλλά κυρίως γιατί επιφέρει μία κακή εικόνα εαυτού και προκαλεί συναισθήματα αφόρητα, ιδιαίτερα ντροπή.

Η ταυτότητα πλήττεται λοιπόν δραματικά. Συνέπειες αυτής είναι η εγκαθίδρυση της απελπισίας και η παθητικότητα. Εξαιτίας αυτών των χαρακτηριστικών, η μιζέρια-ως ψυχολογική πραγματικότητα-μειώνει σημαντικά τις πιθανότητες εξόδου από την φτώχεια.

Ο Γιάννης Αγιάννης, καταφέρνει τελικά να μπει στον ίσιο δρόμο. Να φύγει από την παρανομία (στην οποία είχε υποπέσει εξαιτίας της ανάγκης επιβίωσης αρχικά και αργότερα εξαιτίας του στιγματισμού του ως κλέφτης-όταν κλέβει το σπίτι του ιερέα που είναι ο μόνος που δέχεται να τον φιλοξενήσει μετά την έξοδο του από τη φυλακή) και να ανέλθει κοινωνικοοικονομικά. Αποκτά κύρος και δύναμη.

Σε αυτή τη μεταστροφή του, μοχλός της αλλαγής φαίνεται να είναι η στάση του ιερέα, ο οποίος, όχι μόνο δεν τιμωρεί τον Αγιάννη για την πράξη του, αλλά τον καλύπτει στην αστυνομία. Αργότερα ακολουθεί ένας διάλογος μεταξύ τους που μαζί με την στάση του ιερέα λειτουργεί ως καταλύτης.

Εδώ ερχόμαστε σε επαφή και με την έννοια της συγχώρεσης, ως υπάρχει χώρος για το μαζί (συν+χώρος). Η μιζέρια ένα από τα δεινά που φέρει είναι η αποπροσωποποίηση του υποκειμένου. Το υποκείμενο εργαλειοποιείται, χάνει το πρόσωπό του. Ιδιαίτερα στη φτώχεια και στην ανεργία ο άνθρωπος νοιώθει άχρηστος-μη χρηστικός, λες και πρόκειται για ένα γρανάζι ή κατσαβίδι...

Η αλλαγή του Αγιάννη έχει να κάνει με το ότι ξαναβρίσκει το πρόσωπό του μέσα από τη συνάντησή του με τον ιερέα. Ο ιερέας αναγνωρίζει ότι έχει βρεθεί στην παρανομία λόγω φτώχειας κι όχι εξαιτίας άλλων «φυσικών» αιτιών και γονιδίων.

Η φτώχεια ασχημαίνει τον άνθρωπο. Τα ρούχα του δεν ανανεώνονται, είναι φθαρμένα. Τα μαλλιά του δεν φροντίζονται σε κομμωτήρια ή κουρεία. Τα δόντια του πέφτουν και δεν φροντίζονται γιατί δεν έχει πρόσβαση σε βασικές ιατρικές υπηρεσίες.

Η συνεχής ενασχόληση με την αναζήτηση για την κάλυψη βασικών αναγκών, δεν αφήνει χρόνο για πνευματική καλλιέργεια ή σκέψη για άλλα θέματα. Έτσι, αναγκαστικά υπάρχει και μία έκπτωση στο γνωστικό επίπεδο.

Από την άλλη, η κοινωνία συνεχώς τονίζει την κοινωνική ανισότητα, ακόμη και οι ίδιοι οι θεσμοί των πιο ανεπτυγμένων χωρών.

Έτσι, οι ατελείωτες ουρές στα συσίτια, στα γραφεία αλλοδαπών για την ανανέωση της άδειας παραμονής, σε οργανισμούς πρόνοιας καταδεικνύουν την απουσία σεβασμού της κοινωνίας προς τους φτωχούς. Η αναμονή είναι ένα από τα πολλά δείγματα εξουσίας καθώς δεν αναγνωρίζεται ότι ο χρόνος αυτού που περιμένει έχει αξία.

Ασπίδα ενάντια στη μιζέρια είναι ένα ισχυρό εγώ. Ένα ισχυρό εγώ δεν θα καμφθεί εύκολα στην αναμέτρησή του με το βλέμμα του άλλου. Η ταυτότητα του στην κρίση αυτή δεν θα υποστεί σημαντικές αλλοιώσεις. Θα αποφευχθεί η ψυχική αναπηρία αφού η παθητικότητα δεν θα βρει έδαφος για να εγκατασταθεί. Δεν θα σταματήσει η ελπίδα κι άρα ούτε η δράση για τη βελτίωση των συνθηκών ζωής. Το βλέπουμε συχνά στις θεραπείες, όπου μέσα σε καιρούς ανεργίας και οικονομικής κρίσης τα μέλη των ομάδων καταφέρνουν να βρίσκουν δουλειά και όσο περισσότερο έχουν ενδυναμωθεί ψυχικά, τόσο περισσότερο οι δουλειές που βρίσκουν είναι αξιόλογες.

Για το λόγο αυτό είναι απαραίτητη η διάσωση των δημοσίων δομών που παρέχουν ψυχοθεραπευτικές υπηρεσίες στους μη έχοντες. Μπορούν κι αυτές με τον τρόπο τους να βοηθήσουν στην ανάκαμψη της οικονομίας ζωντανεύοντας την ελπίδα των απελπισμένων. Αλλά και οι ιδιώτες, όσοι μπορούμε, νομίζω ότι έχει έρθει ο καιρός να διαθέσουμε κάποιες λίγες ώρες από το εβδομαδιαίο πρόγραμμά μας σε εθελοντική εργασία με άτομα που κινδυνεύουν να εγκλωβιστούν στη μιζέρια.

Γιατί τα κορίτσια στην Αίγυπτο τρέμουν το καλοκαίρι

Η βάρβαρη «παράδοση» που τραυματίζει για πάντα το σώμα και την ψυχή...
Οι ξέγνοιαστες καλοκαιρινές ημέρες. Είναι το βασικό υλικό των παιδικών αναμνήσεων· υπέροχα ανέμελα απογεύματα αδιαπραγμάτευτης ελευθερίας, παιχνίδια στον ήλιο με τους φίλους, τα μαθήματα και το σχολείο να μοιάζουν χαμένα σε ένα ξεχασμένο παρελθόν.

Όμως για εκατομμύρια μαθήτριες στην Αίγυπτο, αυτή η εποχή του χρόνου συνδέεται με κάτι πολύ σκοτεινό: την έναρξη της περιόδου ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών οργάνων (female genital mutilation – FGM).

Η Mona Mohamed ήταν δέκα ετών όταν υπέστη τη δοκιμασία αυτή – που αποκαλείται επίσης γυναικεία περιτομή, μια ζεστή καλοκαιρινή ημέρα στο χωριό της στην Αίγυπτο.

«Ήμουν τρομοκρατημένη», αφηγείται στο CNN, «με κρατούσαν στο πάτωμα, η μαμά μου από το ένα χέρι και η γιαγιά μου από το άλλο».

Την ώρα που το 10χρονο κορίτσι προσπαθούσε να απελευθερωθεί από τον κλοιό των αγαπημένων της προσώπων στο πάτωμα του σαλονιού, ένας γιατρός της έκανε ένεση με αναισθητικό. Η Mona θυμάται πως της έδωσαν να μασά μία τσίχλα μέχρι που τελικά κοιμήθηκε. Όταν ξύπνησε συνειδητοποίησε πως είχε ακρωτηριαστεί.

Αίγυπτος: Η «πρωτεύουσα» του FGM


Ιστορίες σαν της Mona δεν είναι σπάνιες στην Αίγυπτο, όπου το «κόψιμο» των γυναικείων γεννητικών οργάνων θεωρείται το βάρβαρο τελετουργικό της ωρίμανσης των κοριτσιών από την εποχή των φαραώ.

Μεταξύ των 125 εκατομμυρίων κοριτσιών που είναι σήμερα εν ζωή και έχουν υποβληθεί σε αυτή την απάνθρωπη διαδικασία, ένα στα τέσσερα ζουν στην Αίγυπτο, αριθμός μεγαλύτερος από κάθε άλλη χώρα στον κόσμο, σύμφωνα με τον ΟΗΕ.

Το 92% των παντρεμένων γυναικών στην Αίγυπτο ηλικίας από 15 έως 49 ετών έχει υποστεί ακρωτηριασμό των γεννητικών οργάνων, σύμφωνα με κυβερνητική έκθεση που δόθηκε στη δημοσιότητα τον Μάιο. Ο αριθμός αυτός έχει μειωθεί ελαφρώς από το 97% που ήταν το 2000, αλλά η βασανιστική και επικίνδυνη αυτή πρακτική εξακολουθεί να θεωρείται κανόνας.

Τα περισσότερα κορίτσια υφίστανται τον ακρωτηριασμό σε ηλικία από 9 έως 12 ετών και οι «επεμβάσεις»- αν θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν έτσι- γίνονται κατά τη διάρκεια των διακοπών του καλοκαιριού ούτως ώστε τα κορίτσια να αναρρώσουν στο σπίτι τους.



Ο ΟΗΕ τονίζει πως δεν υπάρχει κανένα ιατρικό όφελος από τον ακρωτηριασμό των γυναικείων γεννητικών οργάνων. Αντίθετα μπορεί να προκαλέσει σωματικά και συναισθηματικά τραύματα που βασανίζουν τα κορίτσια για όλη την υπόλοιπη ζωή τους.

«Πρόκειται για κατάφωρη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων», καταγγέλλει ο Jaime Nadal-Roig, εκπρόσωπος του Οργανισμού στο Κάιρο. «Δεν προσθέτει τίποτα στη ζωή των κοριτσιών και δεν υπάρχει καμία ιατρική ή θρησκευτική βάση για τη διαδικασία αυτή».

Παράδοση


Η πιο κοινή διαδικασία ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών οργάνων στην Αίγυπτο είναι ο τύπος Ι, δηλαδή η μερική ή ολική αφαίρεση της κλειτορίδας. Αυτό που υπέστησαν η Mona Mohamed και οι μεγαλύτερες αδελφές της πριν από χρόνια.

Σε σύγκριση με τις αδελφές της, η Mona ήταν τυχερή, από την άποψη πως αυτός που της ακρωτηρίασε τα γεννητικά όργανα ήταν γιατρός. Οι αδελφές της έπεσαν στα χέρια μιας γυναίκας που αποκαλείται παραδοσιακά μαμή- δεν είναι γιατρός προφανώς- η οποία τις έκοψε με τη λάμα ξυραφιού και έριξε στις πληγές του χώμα για να σταματήσει την αιμορραγία.

Η 47χρονη σήμερα Mona θυμάται να ρωτά τη μαμά της γιατί ήταν τόσο σημαντική η γυναικεία περιτομή. «Συνήθως τα κορίτσια στην ηλικία σου αρχίζουν να διεγείρονται και η επέμβαση το αντιμετωπίζει αυτό», της απάντησε.

Ο ακρωτηριασμός των γυναικείων γεννητικών οργάνων είναι παράνομος στην Αίγυπτο από το 2008 αλλά η πρακτική παραμένει γραμμένη στο DNA της αιγυπτιακής κοινωνίας, όπου πολλοί θεωρούν τον ακρωτηριασμό μέθοδο «ανγοποίησης» του κοριτσιού ώστε να μπορέσει να παντρευτεί.

«Συνηθιζόταν να γίνεται κι ένα πάρτι για ένα κορίτσι μετά τον ακρωτηριασμό του, για να γιορτάσουν και να ανταλλάξουν δώρα», εξηγεί ο Nadal-Roig. «Έτσι για να πει κάποιος ‘αυτό είναι έγκλημα, είναι αμαρτία, δεν επιτρέπεται από τη θρησκεία’ θα πρέπει να βρεθεί απέναντι σε πολλές πεποιθήσεις ριζωμένες και κοινωνικές νόρμες».



Σημάδια προόδου

Πρόοδος ωστόσο καταγράφεται: Το ποσοστό των κοριτσιών 15-17 ετών που υπέστησαν αυτή τη βάρβαρη διαδικασία έπεσε από το 74,4% το 2008 στο 61% το 2014- ένα σαφές σημάδι πως η προσπάθεια να εξαλειφθεί η πρακτική αυτή έχει κάποιο αποτέλεσμα.

Η Αίγυπτος ανακοίνωσε προ καιρού σχέδιο για τον περιορισμό του FGM κατά 10-15% στην επόμενη 5ετία. Αν αυτό επιτευχθεί θα είναι η πρώτη φορά σε διάστημα δεκαετιών που οι γυναίκες που έχουν γλιτώσει θα είναι περισσότερες από εκείνες που έχουν ακρωτηριαστεί.

«Είναι ένα φιλόδοξο σχέδιο αλλά τώρα πιστεύω πως το πολιτικό κλίμα είναι υποστηρικτικό και μπορούμε να πετύχουμε το στόχο μας», δηλώνει η Vivian Fouad, επικεφαλής του Νational Population Council που ηγείται της προσπάθειας εξάλειψης του FGM. «Για χρόνια ήμαστε στην άμυνα, τώρα περάσαμε στην επίθεση».

Η μάχη να εκλείψει ο ακρωτηριασμός των γυναικείων γεννητικών οργάνων στην Αίγυπτο εκτυλίσσεται παράλληλα σε πολλά μέτωπα, από τα δικαστήρια ως τους χώρους λατρείας και τους δρόμους.



Τον Ιανουάριο ένας γιατρός καταδικάστηκε αντιμετωπίζοντας κατηγορίες σχετικά με τον ακρωτηριασμό ενός κοριτσιού- η πρώτη τέτοια καταδίκη που καταγράφεται μετά την απαγόρευση δια νόμου του FGM το 2008.

Η ετυμηγορία ήταν μια νίκη της εκστρατείας κατά του FGM αλλά η Fouad επισημαίνει πως πολλοί γιατροί εξακολουθούν να είναι πρόθυμοι να πάρουν λεφτά από οικογένειες για να ακρωτηριάσουν τα κορίτσια τους και να παραβλέψουν το νόμο.

«Είναι ένα καλό εισόδημα για τους γιατρούς», εξηγεί, «και ορισμένοι έχουν κοινωνικό και πολιτισμικό background που στηρίζει τον ακρωτηριασμό». Η ίδια προσδιορίζει τη μάχη κατά της γυναικείας περιτομής ως μάχη για τη μεσαία τάξη.

«Αν οι γιατροί, οι δικαστές, οι δάσκαλοι υποστηρίζουν τον ακρωτηριασμό, πώς θα μπορέσουμε να πείσουμε τις φτωχότερες γυναίκες να μην τον κάνουν;» διερωτάται.

Οι πολέμιοι του FGM προσπαθούν παράλληλα να πείσουν τοπικούς θρησκευτικούς ηγέτες να σταματήσουν να κηρύσσουν υπέρ των υποτιθέμενων ωφελειών του ακρωτηριασμού για τις μητέρας. Συχνά αυτό είναι πολύ δύσκολο στη χώρα όπου περισσότερες από τις μισές γυναίκες ακόμα πιστεύουν, λανθασμένα, πως ο ακρωτηριασμός είναι απαίτηση της θρησκείας.



«Πρέπει να πείσεις τους ανθρώπους να μην το κάνουν αυτό στις κόρες τους», τονίζει η επικεφαλής του προγράμματος UNFPA, Germain Haddad. «Πρέπει να δουλέψεις πάνω στις πεποιθήσεις τους». Στην κατεύθυνση αυτή το UNFPA έχει προσλάβει μια θεατρική ομάδα που παρουσιάζει σκετσάκια και δρώμενα στους δρόμους πολλών κοινοτήτων σε όλη τη χώρα με στόχο να ενσταλάξουν τον σπόρο της αμφιβολίας για το αν και πόσο πραγματικά απαραίτητος είναι ο ακρωτηριασμός.

«Πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους είναι ντροπαλοί», προσθέτει η Haddad, «όταν κάναμε σεμινάρια για τον FGM ήταν πολύ δύσκολο να μπουν στη διαδικασία να απευθύνουν ερωτήσεις. Αυτά τα μικρά θεατρικά βοηθούν στο να σπάσει ο πάγος και τότε ως δια μαγείας όλα είναι πιο εύκολα. Και οι γυναίκες μπορούν να δουν με τρόπο κωμικό πως ο FGM είναι γελοίος».
«Μισώ τον άνδρα που μου το έκανε αυτό»



Ο αγώνας όμως παραμένει δύσκολος. Περίπου έξι στις δέκα γυναίκες πιστεύουν πως η πρακτική του ακρωτηριασμού θα πρέπει να συνεχίσει να εφαρμόζεται, σύμφωνα με πρόσφατη κυβερνητική έκθεση.

«Είναι η παράδοση, δεν υπάρχει διαφυγή», λέει η Sarah Abulaziz Mohamed, που υπέστη τον ακρωτηριασμό στα 12 χρόνια της στο Μansour.«Πλήγωσε την αξιοπρέπειά μου, ήμουν αναγκασμένη να το κάνω αυτό ενώ δεν ήθελα, μισώ τον άνδρα που μου το έκανε αυτό».

Η Sarah είναι τώρα 40 χρονών και έχει δύο μικρές κόρες. Λέει πως ο FGM της προκάλεσε ψυχολογικά τραύματα εφ’ όρου ζωής αλλά της δίδαξε κι ένα πολύτιμο μάθημα. «Δεν θα το έκανα ποτέ και υπό οποιεσδήποτε συνθήκες στις κόρες μου. Μέχρι σήμερα ακόμα πονάω. Ό,τι έφυγε, έφυγε… το κομμάτι μου αυτό δεν μπορεί ποτέ να μου επιστραφεί».

«Μαγνητόφωνο» από DNA κολοβακτηρίδιων που μετατράπηκαν σε μνήμες αποθήκευσης δεδομένων!

Από το «στικάκι» και τις άλλες μνήμες των ηλεκτρονικών συσκευών έως τα κολοβακτηρίδια η απόσταση είναι μεγάλη.

Αλλά επιστήμονες στις ΗΠΑ έκαναν ένα βήμα για να τη γεφυρώσουν, καθώς ανακοίνωσαν ότι μετέτρεψαν το γονιδίωμα του πασίγνωστου και ευρέως διαδεδομένου κολοβακτηρίδιου (E.coli) σε μια ″συσκευή″ μνήμης για την μακρόχρονη αποθήκευση δεδομένων, τα οποία μετά μπορούν να διαβαστούν - ή να σβηστούν. Πρόκειται για ένα ακόμη αξιοσημείωτο επίτευγμα στο πεδίο της συνθετικής βιολογίας, με δυνητικές εφαρμογές στο μέλλον, τις οποίες δύσκολα μπορεί κανείς να φανταστεί σήμερα.

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου ΜΙΤ, με επικεφαλής τον αναπληρωτή καθηγητή βιολογικής μηχανικής και επιστήμης των υπολογιστών Τίμοθι Λου, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Science", σύμφωνα με το ίδιο και το "New Scientist".

Οι επιστήμονες δήλωσαν ότι οραματίζονται να μετατρέψουν τους εν λόγω μικροοργανισμούς σε σταθερές και επανεγγράψιμες μνήμες, οι οποίες θα είναι κατάλληλες για ποικίλες εφαρμογές, όπως την μετατροπή τους σε αισθητήρες για την παρακολούθηση του περιβάλλοντος ή στην ιατρική για την παρακολούθηση εκ των έσω της υγείας του οργανισμού (π.χ. διαφόρων παθήσεων του εντέρου ή του εγκεφάλου).

Όπως είπε ο Τίμοθι Λου, «μπορεί να αποθηκεύσει κάποιος πληροφορίες για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα και είναι δυνατό αυτό το σύστημα αποθήκευσης να υπάρχει σε ένα βακτήριο που ζει στο έντερο κάποιου ή στο περιβάλλον».
Είχαν προηγηθεί προσπάθειες από άλλες ερευνητικές ομάδες για την αποθήκευση δεδομένων σε βακτηριδιακά γονιδιώματα, αλλά είχαν αρκετούς περιορισμούς, οι οποίοι περιόριζαν τον όγκο των πληροφοριών που θα ήταν δυνατό να αποθηκευθούν. Η νέα μέθοδος δημιουργεί ένα βιολογικό σύστημα αναλογικής μνήμης, ένα είδος γενετικής ταινίας μαγνητοφώνου που επιτρέπει στους επιστήμονες να γράφουν νέες πληροφορίες πάνω στο βακτηριδιακό DNA.
Από τη στιγμή που κάποια πληροφορία εγγραφεί στο DNA, η «μνήμη» αυτή αποθηκεύεται σε αυτό και περνά από γενιά σε γενιά των βακτηρίων, με αποτέλεσμα να διατηρείται σε βάθος χρόνου. Υπάρχει επίσης τρόπος να σβηστεί κατά βούληση κάποια πληροφορία από το DNA. Η μέθοδος βιολογικής «εγγραφής» ονομάζεται SCRIBE (Synthetic Cellular Recorders Integrating Biological Events).

Στην ουσία πρόκειται για ένα βιολογικό πρόγραμμα που ξαναγράφει το DNA ενός ζωντανού κυττάρου κάθε φορά που το κύτταρο αντιλαμβάνεται ένα σήμα στο περιβάλλον του, π.χ. την παρουσία μιας χημικής ουσίας ή ένα φως. Από τη στιγμή που η νέα πληροφορία εγγράφεται και ενσωματώνεται στο DNA, παραμένει ενσωματωμένη στο γενετικό υλικό, ακόμη κι αν το κύτταρο πεθάνει.

Όσες περισσότερες διαδοχικές γενιές κυττάρων περιέχουν στο DNA τους την ίδια «γραμμένη» πληροφορία, τόσο καλύτερα οι επιστήμονες μπορούν να συμπεράνουν για την ένταση και τη χρονική διάρκεια του όποιου σήματος-πληροφορίας (π.χ. τη σοβαρότητα και τη διάρκεια μιας ρύπανσης των υδάτων).

Έτσι, ένας βακτηριδιακός αισθητήρας αυτού του είδους θα μπορούσε να καταγράφει τα επίπεδα του διοξειδίου του άνθρακα, της οξίνισης ή της ρύπανσης στις θάλασσες. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι τα κολοβακτηρίδια - μνήμες θα ήταν δυνατό να αξιοποιηθούν και σε μελλοντικούς βιολογικούς υπολογιστές, κάτι που ασφαλώς θα πάρει αρκετό χρόνο.

Είναι αξιοσημείωτο πάντως ότι η εν λόγω έρευνα χρηματοδοτείται, εκτός από τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας των ΗΠΑ, από το Γραφείο Ερευνών του Αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού και από την Υπηρεσία Προωθημένων Αμυντικών Ερευνών - DARPA του Πενταγώνου (αυτήν που εφηύρε το Ίντερνετ). Προφανώς, όλο και κάποια στρατιωτική εφαρμογή διαβλέπουν...

Το DNA έχει μνήμη και κληροδοτεί φόβο

Αυτό που φοβούνταν οι προηγούμενες γενιές, μπορεί να φοβούνται ενστικτωδώς και οι επόμενες, μέσω μιας γενετικής μνήμης που μεταφέρει στους απογόνους αυτό που φόβιζε τους προγόνους. Μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα για πρώτη κατέληξε στο συμπέρασμα πως ο φόβος είναι δυνατό να μεταφερθεί, μέσω αλλαγών στο σπέρμα, από τους γονείς στα παιδιά και στα εγγόνια - και πιθανώς ακόμα πιο βαθιά στο χρόνο.
Η μελέτη εγείρει το ερώτημα κατά πόσο οι τραυματικές μνήμες που έζησε μια γενιά (π.χ. πόλεμος), είναι δυνατό να μεταφερθούν στις επόμενες και με βιολογικό τρόπο και όχι μόνο με πολιτισμικό ή διαπροσωπικό. Οι ερευνητές επεσήμαναν ότι η μελέτη έγινε σε πειραματόζωα, αλλά θεωρούν πολύ πιθανό ότι κάτι ανάλογο συμβαίνει και στους ανθρώπους, αυτό όμως θα πρέπει να επιβεβαιωθεί από μελλοντικές έρευνες.
Τα πειράματα σε ζώα έδειξαν ότι ένα τραυματικό γεγονός μπορεί να αφήσει το αποτύπωμά του στο DNA του σπέρματος και αυτό, με τη σειρά του, να μεταφέρει τη φοβία και, έτσι, να επηρεάσει τον εγκέφαλο και τη συμπεριφορά των μελλοντικών γενεών, ακόμα κι αν αυτές δεν έχουν ζήσει το ίδιο επώδυνο συμβάν. Οι αμερικανοί επιστήμονες δήλωσαν ότι η ανακάλυψή τους είναι σημαντική για την έρευνα και την θεραπεία των ανθρώπινων φοβιών, των μετατραυματικών διαταραχών και τους άγχους, μέσω επεμβάσεων στον μηχανισμό της μνήμης του ασθενούς.
Οι ερευνητές του Τμήματος Ψυχιατρικής της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου Έμορι της Ατλάντα, με επικεφαλής τον δρα Μπράιαν Ντίας, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό νευροεπιστήμης "Nature Neuroscience", σύμφωνα με το BBC, το Γαλλικό Πρακτορείο, το "Nature" και το "New Scientist", είχαν εκπαιδεύσει μια γενιά ποντικιών να αποφεύγουν μια συγκεκριμένη οσμή (της χημικής ουσίας ακετονοφαινόνης), επειδή την είχαν συνδέσει με ένα ήπιο ηλεκτροσόκ.
Στη συνέχεια, διαπιστώθηκε ότι τα ζώα πέρασαν αυτή την αποστροφή τους στην μεθεπόμενη γενιά, παρόλο που επίτηδες οι επιστήμονες τα είχαν απομονώσει πλήρως από τους απογόνους τους και, επίσης, παρόλο που τα «εγγόνια» τους δεν είχαν ποτέ πριν συναντήσει αυτή την μυρωδιά. Συνεπώς, το αρνητικό συναίσθημά τους ήταν «έμφυτο», δηλαδή προϊόν βιολογικής μνήμης. Η αρνητική αντίδραση των «εγγονιών» ήταν περίπου 200% ισχυρότερη απέναντι στο συγκεκριμένο ερέθισμα, σε σχέση με άλλα ποντίκια των οποίων οι πρόγονοι δεν είχαν εκτεθεί στην ίδια φοβιστική οσμή.
Η διαχρονική μετάδοση μιας φοβικής συμπεριφοράς γίνεται μέσω χημικών - γενετικών αλλαγών, που μεταβάλλουν την ευαισθησία του νευρικού συστήματος τόσο των προγόνων, όσο και των απογόνων, έτσι ώστε κάθε επόμενη γενιά να αντιδρά με παρόμοιο φοβικό τρόπο στο ίδιο ερέθισμα. Ο ακριβής βιολογικός μηχανισμός δεν είναι ακόμα πλήρως κατανοητός. Το πιθανότερο -στην περίπτωση των πειραματόζωων- είναι ότι κάποιο χημικό αποτύπωμα της απεχθούς οσμής κατέληξε στο αίμα τους και, μέσω αυτού, επηρέασε ανάλογα την παραγωγή του σπέρματος, είτε, εναλλακτικά, ότι ο εγκέφαλός τους έστειλε ένα χημικό σήμα στο σπέρμα για να μεταβάλει ανάλογα το DNA του.
Οι ερευνητές θεωρούν πως η νέα έρευνα παρέχει στοιχεία ότι ισχύει η λεγόμενη «διαγενεακή επιγενετική κληρονομικότητα», κατά την οποία οι περιβαλλοντικοί παράγοντες μπορούν να επηρεάσουν το γενετικό υλικό ενός ατόμου (δηλαδή τη ρύθμιση των γονιδίων του) και αυτή η επίδραση είναι δυνατό να κληρονομηθεί στους απογόνους του.
Σύμφωνα με τον καθηγητή ψυχιατρικής Κέρι Ρέσλερ, από εξελικτική σκοπιά, «αυτή η μεταβίβαση πληροφοριών μπορεί να αποτελεί ένα αποτελεσματικό τρόπο για να "πληροφορήσουν" οι γονείς τους απογόνους τους σχετικά με τη σημασία συγκεκριμένων χαρακτηριστικών του περιβάλλοντος (π.χ. μιας απειλής), που είναι πιθανό να συναντήσουν στο μέλλον». Κάτι τέτοιο παραπέμπει εν μέρει στην παλαιότερη -και θεωρούμενη λανθασμένη από τους κατοπινούς δαρβινικούς- θεωρία του γάλλου βιολόγου του 18ου αιώνα Ζαν-Μπαπτίστ Λαμάρκ περί κληρονομικότητας των επίκτητων χαρακτηριστικών.
Ο καθηγητής γενετικής Μάρκους Πέμπρεϊ του University College του Λονδίνου τόνισε ότι «ήρθε η ώρα οι ερευνητές στο πεδίο της δημόσιας υγείας να πάρουν στα σοβαρά τις ανθρώπινες διαγενεακές αντιδράσεις. Δεν πρόκειται να κατανοήσουμε την αύξηση των νευροψυχιατρικών διαταραχών, της παχυσαρκίας,, του διαβήτη και των μεταβολικών προβλημάτων, χωρίς να υιοθετήσουμε πλέον μια πολυ-γενεακή προσέγγιση».
Ένα από τα ερωτήματα προς απάντηση είναι για πόσες γενεές διαρκεί η βιολογική μνήμη των προγόνων και κατά πόσο, κάποια στιγμή, σταθεροποιείται μέσω μόνιμων αλλαγών στα γονίδια των απογόνων. Άλλοι πάντως επιστήμονες δήλωσαν επιφυλακτικοί και αναμένουν περισσότερα στοιχεία για να πειστούν ότι μια τέτοια κληρονομικότητα όντως ισχύει.

ΚΥΤΤΑΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ: ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ

Σημείωση: Όλα τα στοιχεία και οι πληροφορίες του άρθρου προέρχονται από το βιβλίο των Alex Loyd, Ben Johnson: The Healing Codes. 

Γνωρίζουμε πως η λειτουργία του υπολογιστή μας εξαρτάται από τις δυνατότητες του σκληρού του δίσκου, που είναι το κομμάτι όπου αποθηκεύονται τα πάντα. Ακόμα κι αν διαγράψουμε ένα αρχείο, ένας εξειδικευμένος προγραμματιστής με τα σωστά μηχανήματα και τη σωστή γνώση μπορεί να το ανασύρει.


Μέσα στον ανθρώπινο υπολογιστή οτιδήποτε μας συμβαίνει καταγράφεται με τη μορφή αναμνήσεων. Ακόμα κι αν δεν το θυμόμαστε συνειδητά, ακόμα κι αν δεν έπεσε στην αντίληψή μας όταν συνέβη επειδή η προσοχή μας ήταν στραμμένη αλλού, παρ'όλα αυτά καταγράφεται. Υπάρχουν καταγεγραμμένες περιπτώσεις ανθρώπων που κάτω απ' την επήρεια της ύπνωσης ή κατά τη διάρκεια εγχείρησης του εγκεφάλου, όπου ερεθίστηκαν συγκεκριμένα τμήματα, θυμήθηκαν γεγονότα που συνέβησαν όταν ακόμα βρίσκονταν στη μήτρα.



Από όλες αυτές τις αναμνήσεις το 90% βρίσκονται στο ασυνείδητο ή υποσυνείδητο, πράγμα που σημαίνει ότι είναι πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατον να τις θυμηθούμε.

Το γεγονός ότι οι αναμνήσεις μας επηρεάζουν άμεσα την υγεία, αποτελεί τη βάση της ψυχολογίας για περισσότερο από εκατό χρόνια. Αυτή η ιδέα άρχισε να επικυρώνεται επιστημονικά, όταν μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, νέοι στρατιώτες παρουσίαζαν τραύματα χωρίς να έχουν τραυματιστεί πραγματικά σωματικά. Το ονόμασαν shell-shock. Τότε συνειδητοποίησαν πως αυτό που υπάρχει στο μυαλό, έχει τη δύναμη να σε αρρωστήσει.



ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΚΥΤΤΑΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ


Όλα τα δεδομένα, οτιδήποτε μας συμβαίνει ενσωματώνεται στην κυτταρική μνήμη με τη μορφή ενεργειακών μοτίβων. Ο Dr. Bruce Lipton εξηγεί πως το σώμα είναι σαν μια κάμερα. Η κάμερα καταγράφει οποιοδήποτε σήμα από το περιβάλλον και το αποθηκεύει σαν φιλμ στον πυρήνα του κυττάρου. Μερικά από αυτά τα δεδομένα περιέχουν καταστρεπτικές εικόνες και λανθασμένες πεποιθήσεις που δημιουργούν άγχος στο σώμα.

Τα πανεπιστήμια του Stanford, του Harvard και της Νέας Υόρκης σε ξεχωριστές έρευνες που δημοσίευσαν, καταδεικνύουν ότι αυτά τα δεδομένα στην κυτταρική μνήμη μπορεί να είναι το χαμένο κομμάτι του παζλ στους τομείς της υγείας και της θεραπείας. Η έρευνα του Southwestern University Medical School συμπεραίνει πως η μεγαλύτερή μας ελπίδα για τη θεραπεία ανίατων ασθενειών στο μέλλον, στηρίζεται στο να βρεθεί ο τρόπος θεραπείας της κυτταρικής μνήμης που φαίνεται να είναι ο μηχανισμός ελέγχου στο σώμα.
Για πολλά χρόνια η επιστήμη πίστευε πως οι μνήμες αποθηκεύονται στον εγκέφαλο. Προσπαθώντας να καθορίσουν σε ποιο τμήμα ακριβώς, οι επιστήμονες τεμάχισαν και εξέτασαν τα μέρη του για ν' ανακαλύψουν τελικά, πως παρ'όλο που οι αναμνήσεις μπορούν να ενεργοποιηθούν από διαφορετικά τμήματα του εγκεφάλου, η πραγματική αποθήκη δε βρίσκεται σ' αυτόν, αλλά σε όλα τα κύτταρα του σώματος.

Η απόδειξη δόθηκε με τη μεταμόσχευση οργάνων. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις όπου οι άνθρωποι που δέχτηκαν μοσχεύματα, άρχισαν να έχουν σκέψεις, αισθήματα, όνειρα ακόμα και διατροφικές συνήθειες του δότη.



Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΓΧΟΥΣ


Όλοι έχουμε αναμνήσεις που μας γεμίζουν με αισθήματα λύπης, θυμού, φόβου, σύγχισης κ.λ.π. κι αυτές είναι μόνο οι συνειδητές.
Ο Dr. Bruce Lipton υποστηρίζει ότι, οι λανθασμένες αναμνήσεις που είναι αποθηκευμένες στην κυτταρική μνήμη καλύπτουν το συνειδητό και ασυνείδητο νου και καθοδηγούν το σώμα να αντιδράσει με άγχος για να αμυνθεί. Το Institute of HeartMath που πρωτοπορεί στις εναλλακτικές έρευνες, διαπίστωσε κατά τη διεξαγωγή ενός πειράματος ότι η οργή ή οι χαρούμενες σκέψεις, κατέστρεφαν ή θεράπευαν αντίστοιχα το ανθρώπινο DNA που βρισκόταν υπό μελέτη σ' έναν εργαστηριακό σωλήνα.

Το stress είναι ένας φυσικός και πολλές φορές κατάλληλος τρόπος που το σώμα αντιδρά σε μια κατάσταση που προκαλεί φόβο και είναι απαραίτητος μηχανισμός για ν' αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις της ζωής. Δημιουργείται όταν το μυαλό πιστεύει ότι βρισκόμαστε σε κάποιο είδος κινδύνου, είτε σωματικό είτε συναισθηματικό. Όταν το μυαλό πιστεύει ότι δεν έχουμε την ικανότητα να διαχειριστούμε μια επείγουσα κατάσταση, εκκρίνει αδρεναλίνη προκαλώντας την αντίδραση που λέγεται "μάχη ή φυγή". Αν αυτή η αδρεναλίνη δεν "καταναλωθεί" παραμένει στο σώμα δημιουργώντας ένταση και ανησυχία. Πολύ άγχος χωρίς κάποια απελευθέρωση προκαλεί εξάντληση και ένα εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα.

Το σώμα και το μυαλό μας έχουν μια λίστα με πράγματα που πρέπει να γίνουν καθημερινά και ένα συγκεκριμένο ποσό ενέργειας να καταναλώσουν. "Πρέπει" να γίνουν λειτουργίες όπως η αναπνοή και η καρδιακή λειτουργία. "Χρειάζεται" να γίνουν π.χ. η πέψη, ο καθαρισμός του αίματος και η λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος. Και "θέλει" να διορθώσει ή να επιλύσει τις αρνητικές κυτταρικές μνήμες. Όταν η ενέργεια του σώματος μειώνεται εξαιτίας του άγχους, μειώνονται και οι λειτουργίες που γίνονται, ξεκινώντας από αυτές που θεωρούνται λιγότερο επείγουσες, όπως του ανοσοποιητικού.

Στο βιβλίο του The Single Cause and Cure for any Health Challenge, o Ph.D. Ray Gebauer παραθέτει έρευνες που συμπεραίνουν ότι όταν δεν έχουμε αρκετό χρόνο ν' αναρρώσουμε από κάθε στρεσογόνο γεγονός που μας συμβαίνει, τα κύτταρά μας παραμένουν κλειστά, το σώμα γερνάει και εμφανίζει ασθένειες σαν φυσικό επακόλουθο.

Το να καταπιέζουμε τις καταστρεπτικές αναμνήσεις απαιτεί ένα τεράστιο ποσό ενέργειας σε καθημερινή βάση. Η διαδικασία αυτή δημιουργεί μόνιμο άγχος μέχρι που κάτι θα "σπάσει", σύμφωνα με τον Dr. John Sarno, καθηγητή στο New York University Medical School. Η μόνη λύση είναι αυτές οι αναμνήσεις να θεραπευτούν αντί να καταπιεστούν. Αυτό που συμβαίνει, όμως, στις περισσότερες θεραπευτικές διαδικασίες είναι ότι συνεχίζουμε να κουβαλάμε μέσα μας όλα αυτά τα σκουπίδια των αρνητικών συναισθημάτων, μόνο που τα έχουμε ψεκάσει με άρωμα για να μη μυρίζουν τόσο πολύ.
Με το συνειδητό νου μπορούμε να διαλέξουμε θετικές σκέψεις, αλλά το υποσυνείδητο δεν μπορούμε να το ελέγξουμε γιατί λειτουργεί με συσχετισμούς. Αν, για παράδειγμα, σκεφτούμε τα Χριστούγεννα και έχουμε κάποιες άσχημες αναμνήσεις απ' αυτά, το υποσυνείδητο ενεργοποιεί αυτές τις αναμνήσεις κι αρχίζουμε να νιώθουμε το αρχικό συναίσθημα που σχετίζεται με αυτές. Οι κυτταρικές μνήμες εκπέμπουν αρνητικές ενεργειακές συχνότητες και δημιουργούν άγχος και σύγχιση αφού δεν γνωρίζουμε συνειδητά από πού προήρθαν. Στο Southwestern University απέδειξαν πως ένα πρόσωπο, ζώο ή φυτό με καταστρεπτικές κυτταρικές μνήμες αγωνίζεται και δυσκολεύεται ακόμα κι όταν οι συνθήκες είναι ευνοϊκές.


TO ΑΝΤΙ-VIRUS ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ


Όπως στον υπολογιστή, ο οργανισμός μας έχει ένα πρόγραμμα που μας προστατεύει από κάθε είδους "ιούς". Καθώς μεγαλώνοντας αποκτούμε όλο και περισσότερες αρνητικές εμπειρίες, αυτό το πρόγραμμα προσθέτει συνεχώς νέα στοιχεία που τα αναγνωρίζει ως "ιούς". Το anti-virus πρόγραμμα δρα αυτόματα σύμφωνα με την ενστικτώδικη αντίδραση της αποφυγής του πόνου και της επιδίωξης της ευχαρίστησης.
Από μωρά όπου δεν υπάρχει ακόμα η λογική σκέψη και δρούμε με το ένστικτο, ο πόνος και η ευχαρίστηση είναι οι δείκτες που μας μαθαίνουν τι να αποφεύγουμε και τι να επιδιώκουμε. Σαν ενήλικες καταλαβαίνουμε ότι η αντίδραση στην ευχαρίστηση ή στον πόνο δεν είναι πάντα λογική. Αυτό που δεν ξέρουμε, όμως, είναι ότι σε κάθε περίπτωση συνεχίζουμε να συμπεριφερόμαστε σύμφωνα με αυτό το αυτοματοποιημένο anti-virus πρόγραμμα. Πολλές φορές η συμπεριφορά μας είναι ανεξήγητη γιατί δεν γνωρίζουμε το ερέθισμα που την προκάλεσε και που οδηγεί πάντα σε μια ασυνείδητη ανάμνηση.


ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ;

Σύμφωνα με τον Dr. Ben Johnson, υπάρχουν τρεις τύποι αναμνήσεων καταχωρημένες στον σκληρό μας δίσκο:

1. Οι κληρονομημένες αναμνήσεις που είναι ενσωματωμένες στο DNA κάθε κυττάρου.
Όταν ένα ωάριο και ένα σπερματοζωάριο γονιμοποιούνται για να δημιουργήσουν το έμβρυο, του κληρονομούν μαζί με τα φυσικά χαρακτηριστικά και τις κυτταρικές μνήμες των γονιών του. Κι όχι μόνο τις δικές τους αλλά και αυτές που έχουν κληρονομήσει οι ίδιοι απ' τις δικές τους οικογένειες. Συχνά σ' ένα πεντάχρονο παιδάκι αναγνωρίζουμε όχι μόνο τα εξωτερικά χαρακτηριστικά, αλλά και στοιχεία του χαρακτήρα από έναν παππού, μια γιαγιά ή έναν θείο.

2. Οι προ-λογικές αναμνήσεις.
Μέχρι περίπου την ηλικία των έξι ετών, ο εγκέφαλος λειτουργεί στην κατάσταση όπου εκπέμπει κύματα Δέλτα- Θήτα. Αυτό σημαίνει πως όλες οι εμπειρίες μας καταγράφονται απευθείας στον "σκληρό μας δίσκο", χωρίς να φιλτραριστούν πριν από τη λογική και την κριτική σκέψη που αναπτύσσουμε αργότερα.
Για παράδειγμα, όταν ένα μωρό ξυπνάει βρεγμένο μέσα στη νύχτα, το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να κλάψει δυνατά μέχρι ν' απαλλαγεί από αυτή την άβολη κατάσταση. Όταν, όμως, κάθε φορά αντιμετωπίζει μια νευριασμένη μητέρα που μπορεί ακόμα και να μην του φέρεται καλά, τότε αυτόματα συνδέει αυτά τα δύο γεγονότα. Το μωρό δεν μπορεί να γνωρίζει πόσο κουρασμένη ή καταπιεσμένη μπορεί να νιώθει η μητέρα του. Το μόνο που καταλαβαίνει είναι πως κάθε φορά που αισθάνεται δυσάρεστα, αντιμετωπίζει ταυτόχρονα και το θυμό της μητέρας. Αυτή η σύγχιση που νιώθει αποθηκεύεται στις προ-λογικές αναμνήσεις και μπορεί να ενεργοποιείται ανεξήγητα κάθε φορά που αναζητά την φροντίδα είτε από τη μητέρα του είτε από κάποιον άλλον.

3. Οι τραυματικές αναμνήσεις.
Σ' αυτές μπορεί να περιλαμβάνονται όχι μόνο πολύ σοβαρά γεγονότα όπως η κακοποίηση αλλά και πολύ πιο ήπια όπως η αδιαφορία ή η απαξίωση των ικανοτήτων του παιδιού. Όταν μια τραυματική εμπειρία ενεργοποιείται, η λογική σκέψη παραγκωνίζεται και αναλαμβάνει το υποσυνείδητο δημιουργώντας άγχος στο σώμα προκειμένου να δράσει και να προστατευτεί.
Αυτές όλες οι αναμνήσεις κτίζουν ένα σύστημα πεποιθήσεων που λειτουργεί σαν προστατευτικό πρόγραμμα. Δηλαδή, το μυαλό χρησιμοποιεί αυτές τις αναμνήσεις σα μηχανισμό άμυνας για να προστατέψει το μωρό ώστε να επιβιώσει και να καταφέρει να γίνει ενήλικας. Κάθε φορά που μια απ' αυτές τις αναμνήσεις ενεργοποιείται από τις τωρινές συνθήκες, ο μηχανισμός άμυνας προκαλεί άγχος στο σώμα προκειμένου να το θέσει σε θέση μάχης και να κάνει οτιδήποτε χρειάζεται για να επιζήσει.

ΟΤΑΝ ΣΥΓΚΡΟΥΕΤΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΕ ΤΟ ΜΥΑΛΟ

Η σύγχιση προκύπτει επειδή αυτή η αίσθηση του επείγοντος που νιώθουμε πολλές φορές δε συμβαδίζει με τις τρέχουσες συνθήκες που βιώνουμε. Όταν συμβαίνει αυτό, για να μην τρελαθούμε προσπαθούμε να το εκλογικεύσουμε βρίσκοντας τεχνητές αιτίες, πολλές φορές, στη ζωή μας που να ταιριάζουν αυτό που βιώνουμε με αυτό που νιώθουμε. Έτσι, χειροτερεύουν τα πράγματα γιατί δημιουργούμε ένα πρόβλημα εκεί που πριν δεν υπήρχε.

Όταν, λοιπόν, αντιμετωπίζουμε ένα πρόβλημα στη ζωή μας είτε είναι υγείας, σχέσεων ή επαγγελματικό, αυτό που πρέπει ν' αναρωτηθούμε είναι ποιο είναι το πραγματικό θέμα που βρίσκεται στην καρδιά μας, δηλαδή στο υποσυνείδητο. Η κύρια δουλειά της καρδιάς είναι να μας προστατεύει από τις επώδυνες καταστάσεις και για την καρδιά τα πάντα συμβαίνουν στο παρόν.
Στη σύγκρουση μυαλού (συνειδητού) και καρδιάς (υποσυνείδητου), η καρδιά κερδίζει πάντα. Όπως το διατυπώνει ο καθηγητής του Stanford, William Tiller από τους πιο καταξιωμένους φυσικούς στο χώρο της κβαντικής, "υπάρχει μια υποσυνείδητη πρόθεση για όλα τα θέματα της ζωής και όταν η υποσυνείδητη πρόθεση συγκρούεται με τη συνειδητή, το υποσυνείδητο κυριαρχεί πάντα".


Τις τελευταίες δεκαετίες στον τομέα της αυτοβελτίωσης, πολλοί "γκουρού" υποστηρίζουν πως με τις σωστές θετικές επιβεβαιώσεις μπορούμε ν' αλλάξουμε τις καταστροφικές και λανθασμένες πεποιθήσεις μας και να προσελκύσουμε τη ζωή που ονειρευόμαστε. Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η μέθοδος σχεδόν ποτέ δε λειτουργεί. Η δύναμη της θέλησης και του συνειδητού μπορεί να καλύψει για λίγο αλλά δεν μπορεί να τροποποιήσει τις υποσυνείδητες πεποιθήσεις.

Το Πανεπιστήμιο του Waterloo στον Καναδά το 2009 έκανε για πρώτη φορά μια έρευνα πάνω στις θετικές επιβεβαιώσεις. Χρησιμοποίησε το καθιερωμένο διαγνωστικό τεστ για τη μέτρηση του άγχους στο αυτόνομο νευρικό σύστημα το Heart Rate Variability κατά τη διάρκεια αυτών των επιβεβαιώσεων για να ανακαλύψει πως το άγχος του σώματος αυξήθηκε πιο πολύ γιατί το υποσυνείδητο ήξερε πως αυτές οι δηλώσεις μπορεί να ήταν θετικές αλλά ήταν ψεύτικες.

Πάντα φερόμαστε με τον τρόπο που πιστεύουμε. Αυτό που είμαστε πραγματικά, αυτό που πιστεύουμε και οι προτεραιότητες που θέτουμε στη ζωή μας καθορίζονται από αυτά που βρίσκονται στην καρδιά μας (το υποσυνείδητο). Και το μόνο που προσπαθεί η καρδιά είναι να μας προστατέψει από τον πόνο. Έτσι, αν το σύστημα πεποιθήσεων που νομίζουμε ότι έχουμε δεν μας πηγαίνει εκεί που θέλουμε, αν σαμποτάρουμε τον εαυτό μας για ανεξήγητους λόγους, αν φαινόμαστε συνεχώς "άτυχοι", αν αντιμετωπίζουμε προβλήματα υγείας, σχέσεων, επαγγελματικά κ.λ.π., αν εν ολίγοις καταλήγουμε να ζούμε μια ζωή που δε μας αρέσει, είναι γιατί το αυτοματοποιημένο anti-virus πρόγραμμα που έχουμε ενσωματωμένο ενεργοποιείται και αντιδρά σ' έναν παλιό πόνο που νιώσαμε όταν η αρχική ανάμνηση δημιουργήθηκε.

Ο μόνος τρόπος θεραπείας είναι η θεραπεία αυτών των λανθασμένων και καταστρεπτικών αναμνήσεων που μας κατευθύνουν στο να πιστεύουμε κάτι που δεν είναι αληθινό πια.