ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΠΟΥ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΤΟΥ 10.000 ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΚΟΨΑΝ ΤΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ

Νεκρή γλώσσα ή νεκρή διδασκαλία;

Αν σου περιγράψουν την καθημερινή ζωή ενός άγνωστου που έζησε τον 19ο αιώνα δεν θα το βρεις και πολύ ενδιαφέρον, έτσι δεν είναι; Αν μάθεις όμως ότι αυτός είναι ο προπάππος σου, αλλάζει το πράγμα! Θα αρχίσεις να ψάχνεις περισσότερα. Τα ασήμαντα θα αποκτούν άλλη διάσταση. Στις φωτογραφίες θα ψάχνεις να δεις αν του μοιάζεις.

Στα παιδικά του τετράδια, αυτά τα κιτρινισμένα από τον καιρό και μισοφαγωμένα από τα ποντίκια, θα ανακαλύπτεις βλαστοκύτταρα της δικής σου σκέψης. Δεν θα χορταίνεις να ακούς τις ιστορίες του. Γιατί, τώρα, αισθάνεσαι ΣΥΓΓΕΝΗΣ! Αισθάνεσαι ότι αν δεν υπήρχε, δεν θα υπήρχες. Ότι του μοιάζεις, θες δε θες. Κι ότι και τα παιδιά σου μπορεί να του μοιάσουν.

Αυτό είναι το μυστικό στη γνωριμία με τα Αρχαία. Αν τα διδαχθείς ως στρυφνή άσκηση εγκλιτικής ή χρονικής αντικατάστασης, θα τα μισήσεις. Αν τα διδαχθείς ως την ιστορία των παππούδων σου, όπου παππούδες είναι οι λέξεις από την Ιλιάδα μέχρι σήμερα, αν δεις την εξέλιξη των εννοιών, των αξιών, την περιπέτεια της σκέψης των ανθρώπων που έζησαν σ΄αυτό το κομμάτι γης, θα αγαπήσεις και το "ειμί" και το "είμι". Και το "γέγονα" και το "ελήλυθα".

Είμαι τυχερός που, από το δημοτικό ακόμα, η θεία μου με πήρε από το χέρι και με οδήγησε στις αμμουδιές του Ομήρου, λέγοντάς μου ιστορίες για τις λέξεις. Είμαι διπλά τυχερός που είχα φιλόλογο, 6 χρόνια, τον Γιάννη Πατρίκο. Τότε κάναμε αρχαία και στο "θετικής κατεύθυνσης". Είμαι σίγουρος πως το δεξί του χέρι είναι 10 πόντους τουλάχιστον μακρύτερο από το αριστερό, από το βάρος της τσάντας που κουβαλούσε κάθε μέρα και μας έφερνε του κόσμου τα πνευματικά "καλούδια". Κι είμαι ευτυχής που μια "νεκρή" γλώσσα κάνει parkour στο μυαλό μου πηδώντας από νευρώνα σε νευρώνα.

Η γλώσσα δομεί τη σκέψη. Η, σε τραγικό βαθμό, ανορθόγραφη και ανελλήνιστη νέα γενιά, έγινε έτσι γιατί δεν έμαθε ποτέ ετυμολογία, δεν ξέρει τις ρίζες των λέξεων, δεν αναγνωρίζει τον πυρήνα της έννοιας στο πέρασμα του χρόνου. Γιατί τα Αρχαία, πριν τα χαρακτηρίσουν "νεκρά" οι wannabe εκσυγχρονιστές, τους τα είχαν διδάξει "νεκροί" δάσκαλοι, θύτες αλλά και θύματα ενός "νεκρού" εκπαιδευτικού συστήματος.

Αρκετούς θανάτους μάς άφησε προίκα η χυδαιότητα της μεταπολίτευσης. Ας αρχίσουμε τις αναστάσεις. Μάλλον δεν επαρκεί το "είπε και εγένετο" αλλά, πιστέψτε με, είναι πιο εύκολο απ΄ό,τι φαίνεται. Αρκεί να πιάσουν δουλειά οι ζωντανοί.

Τζήμερος Θάνος

Αν σου περιγράψουν την καθημερινή ζωή ενός άγνωστου που έζησε τον 19ο αιώνα δεν θα το βρεις και πολύ ενδιαφέρον, έτσι δεν είναι; Αν μάθεις όμως ότι αυτός είναι ο προπάππος σου, αλλάζει το πράγμα! Θα αρχίσεις να ψάχνεις περισσότερα. Τα ασήμαντα θα αποκτούν άλλη διάσταση. Στις φωτογραφίες θα ψάχνεις να δεις αν του μοιάζεις.

Στα παιδικά του τετράδια, αυτά τα κιτρινισμένα από τον καιρό και μισοφαγωμένα από τα ποντίκια, θα ανακαλύπτεις βλαστοκύτταρα της δικής σου σκέψης. Δεν θα χορταίνεις να ακούς τις ιστορίες του. Γιατί, τώρα, αισθάνεσαι ΣΥΓΓΕΝΗΣ! Αισθάνεσαι ότι αν δεν υπήρχε, δεν θα υπήρχες. Ότι του μοιάζεις, θες δε θες. Κι ότι και τα παιδιά σου μπορεί να του μοιάσουν.

Αυτό είναι το μυστικό στη γνωριμία με τα Αρχαία. Αν τα διδαχθείς ως στρυφνή άσκηση εγκλιτικής ή χρονικής αντικατάστασης, θα τα μισήσεις. Αν τα διδαχθείς ως την ιστορία των παππούδων σου, όπου παππούδες είναι οι λέξεις από την Ιλιάδα μέχρι σήμερα, αν δεις την εξέλιξη των εννοιών, των αξιών, την περιπέτεια της σκέψης των ανθρώπων που έζησαν σ΄αυτό το κομμάτι γης, θα αγαπήσεις και το "ειμί" και το "είμι". Και το "γέγονα" και το "ελήλυθα".

Είμαι τυχερός που, από το δημοτικό ακόμα, η θεία μου με πήρε από το χέρι και με οδήγησε στις αμμουδιές του Ομήρου, λέγοντάς μου ιστορίες για τις λέξεις. Είμαι διπλά τυχερός που είχα φιλόλογο, 6 χρόνια, τον Γιάννη Πατρίκο. Τότε κάναμε αρχαία και στο "θετικής κατεύθυνσης". Είμαι σίγουρος πως το δεξί του χέρι είναι 10 πόντους τουλάχιστον μακρύτερο από το αριστερό, από το βάρος της τσάντας που κουβαλούσε κάθε μέρα και μας έφερνε του κόσμου τα πνευματικά "καλούδια". Κι είμαι ευτυχής που μια "νεκρή" γλώσσα κάνει parkour στο μυαλό μου πηδώντας από νευρώνα σε νευρώνα.

Η γλώσσα δομεί τη σκέψη. Η, σε τραγικό βαθμό, ανορθόγραφη και ανελλήνιστη νέα γενιά, έγινε έτσι γιατί δεν έμαθε ποτέ ετυμολογία, δεν ξέρει τις ρίζες των λέξεων, δεν αναγνωρίζει τον πυρήνα της έννοιας στο πέρασμα του χρόνου. Γιατί τα Αρχαία, πριν τα χαρακτηρίσουν "νεκρά" οι wannabe εκσυγχρονιστές, τους τα είχαν διδάξει "νεκροί" δάσκαλοι, θύτες αλλά και θύματα ενός "νεκρού" εκπαιδευτικού συστήματος.

Αρκετούς θανάτους μάς άφησε προίκα η χυδαιότητα της μεταπολίτευσης. Ας αρχίσουμε τις αναστάσεις. Μάλλον δεν επαρκεί το "είπε και εγένετο" αλλά, πιστέψτε με, είναι πιο εύκολο απ΄ό,τι φαίνεται. Αρκεί να πιάσουν δουλειά οι ζωντανοί.

Τζήμερος Θάνος

- See more at: http://marketnews.gr/article/6183/nekrh_glwssa_h_nekrh_didaskalia#sthash.AuauwuxY.dpuf

Ο ΦΟΒΟΣ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ (του Αβραάμ Μάσλοου)

Από τη δική μας οπτική γωνία, η μεγαλύτερη ανακάλυψη του Freud είναι ότι η μεγάλη αιτία πολλών ψυχολογικών ασθενειών είναι ο φόβος να γνωρίσει κανείς τον εαυτό του, τα συναισθήματα, τις παρορμήσεις, τις αναμνήσεις, τις ικανότητες, τις δυνατότητες, το πεπρωμένο του.... Γενικά, αυτού του είδους ο φόβος είναι αμυντικός, με την έννοια ότι είναι μια προστασία της αυτοεκτίμησης μας, της αγάπης και του σεβασμού που τρέφουμε για τον εαυτό μας. Τείνουμε να φοβόμαστε οποιαδήποτε γνώση θα μπορούσε να μας κάνει να απεχθανόμαστε τον εαυτό μας ή να μας κάνει να νιώθουμε κατώτεροι, αδύναμοι, ανάξιοι, κακοί, επονείδιστοι.
Προστατεύουμε τον εαυτό μας και την ιδανική εικόνα του εαυτού μας με την απώθηση και παρόμοιους αμυντικούς μηχανισμούς, οι οποίοι είναι κυρίως τεχνικές μέσω των οποίων αποφεύγουμε να συνειδητοποιήσουμε δυσάρεστες ή επικίνδυνες αλήθειες.
Και στην ψυχοθεραπεία, τις μανούβρες με τις οποίες εξακολουθούμε να αποφεύγουμε αυτή τη συνειδητοποίηση της οδυνηρής αλήθειας, τους τρόπους με τους οποίους πολεμάμε τις προσπάθειες του θεραπευτή να μας βοηθήσει να δούμε την αλήθεια, τους ονομάζουμε «αντίσταση». Όλες οι τεχνικές του θεραπευτή αποκαλύπτουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο την αλήθεια, ή είναι τρόποι για να δυναμώσει ο ασθενής έτσι ώστε να μπορεί να αντέξει την αλήθεια. («Το να είναι απόλυτα ειλικρινής με τον εαυτό του, είναι η σπουδαιότερη προσπάθεια που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος» S. Freud).
Αλλά υπάρχει ένα άλλο είδος αλήθειας το οποίο τείνουμε να αποφεύγουμε. Όχι μόνο μένουμε προσκολλημένοι στην ψυχοπαθολογία μας, αλλά επίσης τείνουμε να αποφεύγουμε την προσωπική ανάπτυξη γιατί και αυτή, επίσης, μπορεί να επιφέρει ένα άλλο είδος φόβου, δέους, αισθημάτων αδυναμίας και ανεπάρκειας. Κι έτσι, χρησιμοποιούμε ένα άλλο είδος αντίστασης, μια άρνηση της καλύτερης πλευράς μας, των ταλέντων μας, των καλύτερων ενορμήσεών μας, των ανώτερων δυνατοτήτων μας, της δημιουργικότητας μας. Με δυο λόγια, αυτή είναι η μάχη με το δικό μας μεγαλείο, ο φόβος της ύβρεως.
Αυτό μας θυμίζει ότι ο μύθος μας του Αδάμ και της Εύας, με το επικίνδυνο δέντρο της Γνώσης που πρέπει κανείς να αγγίξει, έχει το αντίστοιχό του σε πολλές άλλες κουλτούρες, οι οποίες πιστεύουν επίσης ότι η ύψιστη γνώση είναι προνόμιο των θεών. Οι περισσότερες θρησκείες έχουν μια τάση αντί-νοησιαρχίας (μαζί με διάφορες άλλες τάσεις, φυσικά), κάποιο ίχνος προτίμησης για την πίστη και όχι τη γνώση, ή το αίσθημα ότι ορισμένες μορφές γνώσης είναι υπερβολικά επικίνδυνες για να ανακατεύονται οι άνθρωποι με αυτές και καλό είναι να απαγορευτούν ή να διαφυλαχτούν με τους λίγους εκλεκτούς. Στις περισσότερες κουλτούρες, οι επαναστάτες εκείνοι που αψήφησαν τους θεούς αναζητώντας τα μυστικά τους, τιμωρούνταν αυστηρά, όπως ο Αδάμ και η Εύα, ο Προμηθέας και ο Οιδίποδας και έμειναν στην μνήμη των ανθρώπων σαν προειδοποιήσεις ότι δεν πρέπει να προσπαθούν να μοιάσουν στον Θεό.
Και, αν μου επιτρέπετε να το θέσω πολύ συνοπτικά, είναι ακριβώς αυτό το κομμάτι μας, που έχει κάτι το θεϊκό, για το οποίο έχουμε αντιφατικά συναισθήματα, το οποίο μας γοητεύει αλλά και μας φοβίζει, μας προσελκύει αλλά και μας κάνει να παίρνουμε αμυντική στάση. Αυτή είναι μια όψη του ανθρώπινου πεπρωμένου, ότι είμαστε ταυτόχρονα σκουλήκια και θεοί. Όλοι οι μεγάλοι δημιουργοί μας, οι άνθρωποι που πλησιάζουν περισσότερο στο Θείο, πιστοποιούν ότι χρειάζεται τρομερό κουράγιο στη μοναχική στιγμή της δημιουργίας, της επιβεβαίωσης ενός καινούριου πράγματος (που είναι αντιφατικό με το παλιό). Αυτό είναι ένα είδος τόλμης, να βγαίνεις μπροστά, να ξεχωρίζεις από τους άλλους, να στέκεσαι ολομόναχος, μια πράξη περιφρόνησης, μια πρόκληση. Η στιγμή του φόβου είναι αρκετά κατανοητή αλλά πρέπει παρόλα αυτά να ξεπεραστεί αν πρόκειται να υπάρξει δημιουργία. Έτσι, το να ανακαλύψει κανείς στον εαυτό του ένα μεγάλο ταλέντο μπορεί αναμφίβολα να φέρει ευφορία αλλά φέρνει επίσης και ένα φόβο των κινδύνων, των ευθυνών και των καθηκόντων του να είσαι ηγέτης και του να είσαι μόνος σου.
Η υπευθυνότητα φαίνεται κάποτε βαρύ φορτίο και τότε προσπαθεί το άτομο να την αποφύγει όσο περισσότερο είναι δυνατό. Σκεφτείτε το μίγμα των συναισθημάτων δέους, ταπεινοφροσύνης, ακόμα και φόβου που μας έχουν αναφέρει άνθρωποι οι οποίοι έχουν εκλεγεί Πρόεδροι του κράτους.
Αβραάμ Μάσλοου,
από το βιβλίο “Ψυχολογία της ύπαρξης”, εκδ. Δίοδος, 1994

Κορυφαίες συμβουλές!!!

40 σοφές συμβουλές που θα μας βοηθήσουν να αντέξουμε

1) Μείνε σιωπηλός τουλάχιστον 10 λεπτά καθημερινά. Απομονώσου αν είναι απαραίτητο.

2) Άκου καλή μουσική όλες τις ημέρες, που αποτελεί γνήσια τροφή για το πνεύμα.

3) Σαν σηκώνεσαι το πρωί πές αυτό: Σήμερα ο στόχος μου είναι…

4) Να ζείς με τις τρείς λέξεις: Ενέργεια, ενθουσιασμό, κατανόηση του άλλου.

5) Παίξε περισσότερο από τον περσινό χρόνο.

6) Διάβασε πιο πολύ από πέρσι.

7) Κοίτα τον ουρανό τουλάχιστον μια φορά την ημέρα. Συνειδητοποίησε την μεγαλοσύνη που σε περιτριγυρίζει.

8)Όντας ξύπνιος, ονειρέψου περισσότερο.

9) Τρώγε περισσότερα φυσικά φρούτα και λαχανικά και λιγότερο βιομηχανοποιημένες τροφές ή παράγωγα σφαγής.

10) Τρώγε ξηρούς καρπούς, πίνε πράσινο τσάϊ, πολύ νερό και ένα ποτήρι κρασί την ημέρα (βεβαιώσου πως το συνοδεύεις με κάτι που σου αρέσει και με παρέα κάποιου που αγαπάς.)

11) Κάνε να γελάσουν τρία πρόσωπα την ημέρα.

12) Τακτοποίησε το σπίτι, το αυτοκίνητο και το γραφείο σου και άσε την νέα ενέργεια να πλημμυρίσει τη ζωή σου.

13) Μη σπαταλάς τον πολύτιμο χρόνο σου σε κουτσομπολιά, πράγματα του χτές, αρνητικές σκέψεις, και θέματα που είναι έξω από τον έλεγχό σου. Επένδυσε την ενέργειά σου στα θετικά του σήμερα.

14) Κατάλαβε πως η ζωή είναι ένα σχολειό που ήρθες για να μάθεις. Τα προβλήματα είναι μαθήματα που πάνε κι έρχονται και ό,τι μάθεις από αυτά θάναι για όλη σου τη ζωή.

15) Προγευμάτισε σαν βασιλιάς, φάε σαν πρίγκιπας, δείπνησε σαν ζητιάνος.

16) Χαμογέλα και γέλα πιο πολύ.

17) Μη χάνεις ευκαιρία να αγκαλιάζεις εκείνον που εκτιμάς.

18) Η ζωή είναι σύντομη για να την χαραμίζεις μισώντας κάποιον.

19) Μη παίρνεις τον εαυτό σου τόσο στα σοβαρά, κανείς άλλος δεν το κάνει.

20) Δεν είναι απαραίτητο να κερδίζεις κάθε αντιπαράθεση, αποδέξου την ασυμφωνία και μάθε από την άλλη άποψη.

21) Γαλήνεψε με το παρελθόν, για να μη καταστρέψεις το παρόν.

22) Μη μοιράζεσαι τη ζωή σου με εκείνη των άλλων. Δεν ξέρεις το δρόμο που ακολούθησαν αυτοί.

23) Κανείς δεν είναι υπεύθυνος της ευτυχίας σου εκτός από σένα τον ίδιο.

24)Να θυμάσαι πώς δεν έχεις τον έλεγχο όσων σου συμβαίνουν, αλλά σίγουρα το τι κάνεις με αυτά.

25)Μάθε κάτι νέο σήμερα.

26)Αυτό που σκέπτονται οι άλλοι για σένα δεν είναι υποχρέωσή σου.

27)Να εκτιμάς το κορμί σου και να το απολαμβάνεις.

28)Δεν έχει σημασία πόσο καλά ή κακά είναι τα πράγματα. Θα αλλάξουν.

29)Η εργασία σου δεν θα ασχοληθεί με σένα σαν αρρωστήσεις, οι φίλοι σου ναι. Έχε επαφή μαζί τους.

30)Τελείωνε με οτιδήποτε δεν είναι χρήσιμο, ωραίο, διασκεδαστικό.

31)Η ζήλεια είναι χάσιμο χρόνου. Εσύ έχεις ήδη όσα χρειάζονται.

32)Τα καλύτερα έρχονται.

33)Δεν πειράζει που κάθεσαι. Σήκω, ντύσου και βοήθα.

34)Κάνε υπέροχο σέξ, πάντοτε με όλο σου το είναι.

35)Τηλεφώνα σους δικούς σου συχνά και λέγε τους πως υπάρχεις.

36)Κάθε βράδυ ξαπλώνοντας πες: Σε ευχαριστώ… Κατάφερα να…

37)Θυμήσου πως είσαι ιδιαίτερα ευλογημένος για να είσαι στρεσαρισμένος

38)Απόλαυσε το ταξίδι. Έχεις μόνο μια ευκαιρία. Κέρδισε όσο περισσότερο..

39)Σε παρακαλώ στείλε αυτό το μήνυμα σε κάποιον που νοιάζεσαι

40)Η Ζωή είναι όμορφη. Απόλαυσέ την τώρα που μπορείς.

Οι κεντρικοί τραπεζίτες τα έχουν παρατήσει…

Πηγή: http://www.banksnews.gr

Ο κόσμος είναι καταδικασμένος σε έναν αέναο κύκλο από φούσκες, οικονομικές κρίσεις και καταρρεύσεις νομισμάτων. Πρέπει να το συνηθίσουμε. Τουλάχιστον, αυτό περιμένουν από εμάς οι κεντρικοί τραπεζίτες, οι οποίοι συγκεντρώθηκαν σε όλο τους το μεγαλείο την περασμένη εβδομάδα στο Jackson Hole του Γουαϊόμινγκ.

Όλη η συζήτηση σχετικά με το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα χαρακτηρίστηκε από μία μοιρολατρική αποδοχή του υπάρχοντος status quo. Παρά την επιτυχία των μη συμβατικών νομισματικών πολιτικών και παρά τις πρόσφατες αναβαθμίσεις του κανονιστικού πλαισίου, ακόμη δεν έχουμε κανέναν τρόπο να περιορίσουμε τις ανισορροπίες στην παγκόσμια οικονομία, και αυτό συνεπάγεται νέες κρίσεις για το μέλλον.

Πράγματι, το πρόβλημα επιδεινώνεται όλο και περισσότερο. Από την κατάρρευση του παλιού συστήματος σταθερών συναλλακτικών ισοτιμιών Bretton Woods το 1971, ο κόσμος έχει συνηθίσει το «τρίλημμα» του παγκοσμίου χρηματοπιστωτικού συστήματος: το ότι είναι αδύνατο να έχεις ταυτόχρονα ελεύθερες ροές κεφαλαίων, σταθερές ισοτιμίες και ανεξάρτητη νομισματική πολιτική. Οι περισσότερες χώρες έχουν ταχθεί υπέρ του να έχουν τον έλεγχο για τη δική τους νομισματική πολιτική και κυμαινόμενες ισοτιμίες.

Ωστόσο, σε μία εξαιρετική μελέτη που παρουσιάστηκε στο Jackson Hole, η Καθηγήτρια Hélène Rey του London Business School υποστήριξε ότι ο παγκόσμιος κύκλος πιστωτικών και κεφαλαιακών ροών –που καθοδηγείται από τη νομισματική πολιτική της Fed- σημαίνει ότι ακόμα και οι κυμαινόμενες ισοτιμίες δεν επιτρέπουν σε μια χώρα τον έλεγχο της μοίρας της. Το «τρίλημμα» συνεπώς, είναι ουσιαστικά δίλημμα. Οι επιλογές είναι οι εξής: ή επιβάλλεις ελέγχους στην κυκλοφορία κεφαλαίων ή αφήνεις τη Fed να διοικεί την οικονομία σου.

Η αδιάφορη αποδοχή της απαισιόδοξης ανάλυσης στο Jackson Hole ήταν εντυπωσιακή, ειδικά σε μία χρονική στιγμή όπου τα κεφάλαια εγκαταλείπουν τον αναπτυσσόμενο κόσμο –παρασύροντας προς τα κάτω τις συναλλαγματικές ισοτιμίες- καθώς η Fed σκέφτεται μία σταδιακή μείωση του προγράμματος μηνιαίων αγορών ομολόγων ύψους $85 δις το μήνα. Κατ’ ελάχιστον, αυτό απειλεί τις αναπτυσσόμενες χώρες με υψηλότερο πληθωρισμό και υψηλότερα επιτόκια• οι χώρες που απόλαυσαν τις κεφαλαιακές εισροές λίγο παραπάνω από ότι έπρεπε, όπως η Ινδία και η Ινδονησία, μπορεί να υποφέρουν χειρότερα.

Ωστόσο, όλος ο διάλογος έγινε σχετικά με το πώς οι μεμονωμένες χώρες μπορούν να μετριάσουν τις συνέπειες των εισροών και εκροών κεφαλαίου. Το συμπέρασμα της Καθηγήτριας Rey ήταν ότι δεν έχει νόημα να περιμένουμε από τη Fed να διαμορφώσει πολιτική, σκεπτόμενη και τις άλλες χώρες (κάτι που θα ήταν παράνομο). Πρότεινε στοχευμένους ελέγχους κεφαλαίου, αυστηρό κανονιστικό πλαίσιο και εσωτερική πολιτική ως λύσεις πρόληψης ενάντια στις πιστωτικές φούσκες.

Στην πράξη, όμως, αυτό δεν μπορεί ποτέ να λειτουργήσει σωστά. Απαιτεί από κάθε χώρα στον κόσμο, να αντιδράσει πειθαρχημένα στις συνεχώς μεταβαλλόμενες κεφαλαιακές ροές. Είναι σαν να λέμε ότι μπορούμε να θεραπεύσουμε το απλό κρύωμα με το να βάλουμε όλους τους ανθρώπους στον πλανήτη να πλένουν τα χέρια τους κάθε μία ώρα και να μην φεύγουν ποτέ από το σπίτι. Ακόμη και αν κάτι τέτοιο λειτουργούσε, η απαραίτητη μεταβλητότητα της πολιτικής θα επέβαλε επίπονα οικονομικά κόστη στις χώρες που θα ενεργούσαν κατ’ αυτόν τον τρόπο.

Αλλά, αυτή δεν είναι η μόνη επιλογή. Πριν από πέντε χρόνια, μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, υπήρχε όρεξη και τάση για ένα νέο είδος διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος. Η όρεξη αυτή εξαφανίστηκε –αλλά τη χρειαζόμαστε επειγόντως πίσω.

Οι ατέλειες στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα είναι παλιές και προφανείς, και υπερνικούν οποιαδήποτε προσπάθεια να τις παρακάμψεις. Πρώτη ανάμεσά τους είναι η έλλειψη ενός μηχανισμού που θα υποχρέωνε μία χώρα με έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών να το μειώσει. Συνεπώς, οι τεράστιες ανισορροπίες –όπως το εμπορικό πλεόνασμα της Κίνας, το οποίο έστειλε τεράστια κεφάλαια στις ΗΠΑ και βοήθησε στο να δημιουργηθεί η οικονομική κρίση- μπορούν να αναπτύσσονται και να διατηρούνται.

Πράγματι, το να έχεις πλεόνασμα είναι σοφή επιλογή, διότι δεν υπάρχει κεντρική τράπεζα παγκοσμίως, που να βασίζεται στην απόφαση των επενδυτών για το αν θα πάρουν τα κεφάλαιά τους από τη χώρα. Υπάρχει φυσικά το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο –αλλά οι ασιατικές χώρες το δοκίμασαν το 1997, και η εμπειρία τους ήταν τόσο ευχάριστη που από τότε μαζεύουν συναλλαγματικά αποθέματα για να μη χρειαστεί να την ξαναζήσουν.

Είναι αδύνατο να υπάρξει ένα αξιόπιστο backstop, όταν το παγκόσμιο σύστημα βασίζεται σε ένα εθνικό νόμισμα –το δολάριο των ΗΠΑ- ως αποθεματικό. Μόνο η Fed κόβει δολάρια. Σε μία κρίση, ποτέ δεν υπάρχουν αρκετά –μία έλλειψη που χειροτερεύει καθώς η παγκόσμια οικονομία μεγαλώνει σε σχέση με των ΗΠΑ- ακόμα και αν το σημερινό πρόβλημα των αναπτυσσόμενων χωρών είναι ότι υπάρχουν υπερβολικά πολλές.

Η απάντηση είναι αυτό που πρότεινε ο Τζων Μέυναρντ Κέυνς το 1930: ένα παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, κανόνες για την τιμολόγησή του έναντι των εθνικών νομισμάτων, και ποινές για τις χώρες που έχουν μεγάλο εμπορικό πλεόνασμα. Μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση, υπήρξε πληθώρα προτάσεων στην παραπάνω κατεύθυνση από τον ΟΗΕ, τον οικονομολόγο Τζόζεφ Στίγκλιτς, ακόμα και από τον διοικητή της Λαϊκής Τράπεζας της Κίνας. Καμία πρόταση δεν οδήγησε κάπου.

Ακόμα και το πιο βασικό πρώτο βήμα προς αυτόν τον στόχο –η αύξηση των πόρων του ΔΝΤ και η παραχώρηση μεγαλύτερων δικαιωμάτων ψήφου στις αναπτυσσόμενες χώρες έτσι ώστε να μπορούν να βασιστούν σε αυτό σε περίπτωση ανάγκης- έχει καθυστερήσει στο Κογκρέσο των ΗΠΑ.

Ωστόσο, οι προοπτικές για μεταρρύθμιση είναι μεγαλύτερες από ό,τι ήταν για δεκαετίες. Η κρίση και η ύφεση έχουν μειώσει τις διεθνείς ανισορροπίες –αν και προσωρινά. Έτσι η Κίνα, για παράδειγμα, δεν θα χρειαστεί να κάνει καμία απότομη προσαρμογή για να μειώσει το πλεόνασμά της. Ακόμη, η οικονομική κρίση έδωσε στις ΗΠΑ ένα καλό μάθημα για τα μειονεκτήματα που έχει το να παρέχεις το παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα. Οι αναπτυσσόμενες αγορές παίρνουν μία υπενθύμιση των κινδύνων εισαγωγής της νομισματικής πολιτικής των ΗΠΑ.

Η σταδιακή αλλαγή είναι πιο πιθανή λύση από μία ξαφνική επανάσταση –αλλά η ώρα για πρόοδο είναι τώρα. Από το τέλος του χρυσού κανόνα και μετά, δεν έχει υπάρξει σταθερό διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα. Ωστόσο, η πρώτη προϋπόθεση για να φτιάξεις ένα, είναι να έχεις τη φιλοδοξία να προσπαθήσεις.