Κρίση, χρήματα και… ψεύτικα emails

05/03/2013

Πηγή: http://thepaper.gr/%CE%BA%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%B7-%CF%87%CF%81%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%88%CE%B5%CF%8D%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B1-emails/

Η απάτη του: Συγχαρητήρια, κερδίσατε στο διαγωνισμό της εταιρείας μας.

© Ed Isaacs | Dreamstime.com

Όλο και περισσότερα είναι, τον τελευταίο καιρό, τα μηνύματα που απευθύνονται σε όποιον μιλάει… ελληνικά και υπόσχονται χρήματα από μεγάλες εταιρείες ή χιλιάδες ευρώ μέσω κληρονομιών από χώρες της Αφρικής.
«Σε περίοδο κρίσης ίσως βγάλουμε χρήματα» αναφέρει ο τίτλος του  μηνύματος που λάμβαναν για καιρό στο ηλεκτρονικό τους ταχυδρομείο αρκετοί πολίτες σε όλη την Ελλάδα. Πρόκειται για μια προσπάθεια που οργάνωσαν κάποιοι, για να εξαπατήσουν όσον το δυνατόν περισσότερο κόσμο και να βγάλουν χρήματα υποκλέπτοντας στοιχεία από τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς.
Το κόλπο φυσικά δεν είναι καινούριο. Είχαν προηγηθεί κληρονομιές και λοτταρίες από χώρες της Αφρικής. Στο τελευταίο μήνυμα, το «project» είναι πιο καλοστημένο καθώς εμπλέκονται ονόματα μεγάλων εταιρειών: Microsoft, Pepsi, AOL και General Electric, μία Γερμανίδα δικηγόρος που υποτίθεται ότι έστειλε το αρχικό email, αλλά και σχόλια προηγούμενων συμμετεχόντων στην έρευνα που αμείβει με χιλιάδες ευρώ όσους συμμετάσχουν.
Στο συγκεκριμένο μήνυμα ζητείται από τους παραλήπτες να το προωθήσουν σε άλλους και ανάλογα με τον αριθμό των νέων παραληπτών θα διαμορφωθεί και η αμοιβή τους (245 ευρώ το… κεφάλι) από την εταιρεία που υποτίθεται πως έχει ξεκινήσει την έρευνα.
Μάλιστα, στο μήνυμα που αφορά στην έρευνα της Microsoft, αναφέρονται και ποσά που έχουν λάβει οι προηγούμενοι «νικητές». Ποσά όπως 24.800 ευρώ, 4.523,23 ευρώ, 6.440 ευρώ είναι κάποια από τα έπαθλα που έλαβαν ήδη κάποιοι, ενώ υπάρχει και κάποιος αρκετά ικανός -σύμφωνα με τη λογική του μηνύματος- που έλαβε δύο επιταγές αξίας 85.521,25 και 60.000 ευρώ αντίστοιχα. Αντίθετα, υπάρχει και ο… άτυχος που έλαβε μόλις 733 ευρώ καθώς το έστειλε μόνο σε δύο άτομα.  Βέβαια, υπάρχουν και αυτοί που καταλαβαίνουν την κατάληξη που θα έχει η προσπάθειά τους, αλλά αναφέρουν στο μήνυμα «πως χρειάζονται απελπισμένα το χρήμα και δεν ρισκάρουν να μη το στείλουν σε όποιον φίλο  και γνωστό μιλάει ελληνικά» και πως απλά δεν θέλουν να σπάσουν την… αλυσίδα.
Η εταιρεία Microsoft -της οποίας γίνεται χρήση του ονόματος στο ηλεκτρονικό μήνυμα- από την πλευρά της, δεν έχει προβεί σε κάποια καταγγελία στη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος και απλά διευκρινίζει πως δεν έχει καμία σχέση με αυτά τα πλαστά μηνύματα και καλεί τους παραλήπτες να τα αγνοήσουν.
Αντίθετα, το «μπελά» της βρήκε η κ. Μ.Μ. που προώθησε το μήνυμα σε μερικούς φίλους της για να σχολιάσει την κατάσταση και δέχεται πλέον συνεχή τηλεφωνήματα από πολίτες που ψάχνουν να βρουν γιατί δεν… λειτουργεί η αλυσίδα και δεν έχουν πάρει και αυτοί χρήματα.
Όπως μας εξήγησε η κ. Μ.Μ. κάποιοι χρησιμοποίησαν τα στοιχεία της αυτόματης ηλεκτρονικής της υπογραφής στο email και έγραψαν ένα κείμενο πριν από αυτά, σύμφωνα με το οποίο η ίδια έχει κερδίσει ήδη 6.440 ευρώ –χωρίς φυσικά να ισχύει κάτι τέτοιο.

Αύξηση του φαινομένου λόγω… κρίσης
Το φαινόμενο του phising παρουσιάζει αύξηση τον τελευταίο καιρό και λόγω της οικονομικής κρίσης που πλήττει τη χώρα μας. Ωστόσο, όπως σημειώνουν οι αξιωματικοί της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, οι πολίτες που τελικά πέφτουν θύματα είναι λιγότεροι αφού πλέον είναι περισσότερο ενημερωμένοι σε θέματα που αφορούν την ασφάλεια και τους κινδύνους του Διαδικτύου.
Παράλληλα, επαναλαμβάνουν πως σε απόλυτα οικονομικά νούμερα το phising ανήκει στις υψηλού βαθμού επικινδυνότητας απάτες.

Το πιο εύκολο και όχι το σίγουρο
Την ανάγκη του κόσμου για εύκολο χρήμα και γρήγορο κέρδος, ειδικά στην εποχή της κρίσης που διανύουμε, υπογραμμίζει ο ψυχολόγος κ. Ιωάννης Βελίκης αναλύοντας την άποψή του για τη συμπεριφορά των ανθρώπων απέναντι σε τέτοιου είδους phishing emails.
Όπως αναφέρει, ορισμένοι άνθρωποι παρασύρονται εύκολα από διαφημιστικά μηνύματα καθώς δεν έχουν αναπτύξει τον «εσωτερικό έλεγχο» (internal locus of control) και πιστεύουν πως άλλοι παράγοντες, όπως π.χ. η τύχη, οι διαγωνισμοί ή τα άστρα, μπορούν να καθορίζουν τις ζωές τους. «Τα άτομα αυτά χαρακτηρίζονται ψυχολογικά ασθενή και θα πρέπει να λάβουν την κατάλληλη βοήθεια» συμπληρώνει.

Νομισματική Ορθοδοξία: το πρακτικό σκέλος της σύγχρονης παγκόσμιας θρησκείας

του Γιάννη Βελίκη

Η πιο σύγχρονη και επιστημονικά τεκμηριωμένη άποψη για τη θρησκεία δίνεται από την κριτική θεωρία, η οποία καταδεικνύει ότι οι τρόποι που σκεφτόμαστε για τα θρησκευτικά φαινόμενα διαπλέκονται στενότατα με ζητήματα εξουσίας, με το πώς π.χ. η Ιστορία και οι μελανές σελίδες της αποικιοκρατίας επηρέασαν την ανάδυση της θρησκείας ως ιδέας, πώς η κρατική εξουσία, τα πολιτικά καθεστώτα και ο παγκοσμιοποιημένος κόσμος του καπιταλισμού επιδρούν σ’ αυτή τη διαδικασία κ.α. Η κριτική θεωρία, αμφισβητεί τα όρια ανάμεσα σε θρησκεία και πολιτισμό και θεωρεί τη διάκριση ανάμεσα στο θρησκευτικό και το κοσμικό ως ιδεολογικό ή πολιτικό εργαλείο. Σύμφωνα με αυτήν την άποψη, ο χαρακτηρισμός «θρησκεία» μπορεί να αποδοθεί σε όλες τις πολιτισμικές δραστηριότητες όπως το ποδόσφαιρο, τα ψώνια, η μόδα, ο κινηματογράφος και ο σχηματισμός πολιτιστικών εταιριών. Μετά την κριτική θεωρία, η μελέτη των θρησκειών έχει αποβεί πια πολιτική δραστηριότητα, μια καταγραφή του πώς οι ισχυροί οργανισμοί σε διάφορα μέρη του κόσμου διαμορφώνουν τον τρόπο που κατανοούμε και κατηγοριοποιούμε τον κόσμο.

Με αυτό το πνεύμα, αν υπάρχει σήμερα μία ισχυρή και παγκόσμια θρησκεία, αυτή δεν είναι άλλη από τον Μονεταριστικό (νομισματικό) Καπιταλισμό, που ξεκίνησε ως αντίδραση στον Κεϊνσιανισμό, από τα τέλη της δεκαετίας του ’60, με επίκεντρο τη Σχολή του Σικάγου και τον Μίλτον  Φρίντμαν. Ο Μονεταριστικός Καπιταλισμός επιχείρησε να ελέγξει τον πληθωρισμό με νομισματικά μέσα (προσφορά χρήματος, ύψος επιτοκίων κεντρικών τραπεζών) και εξάπλωσε παγκοσμίως μια ανανεωμένη οικονομική ορθοδοξία, που θεωρεί ως προϋπόθεση της ανάπτυξης τη δραστική περικοπή των δημοσίων ελλειμμάτων και τη συρρίκνωση του κράτους, προκειμένου να επιτευχθεί η σταθεροποίηση της οικονομίας μέσω των ιδιωτικών επενδύσεων. Εν πρώτοις, η συγκεκριμένη άποψη φαντάζει ως μία ακόμη οικονομική θεωρία ανάμεσα στις άλλες. Πώς λοιπόν έφτασε η εφαρμογή της να εξελιχθεί σε «θρησκεία» και να μονοπωλεί σήμερα το ενδιαφέρον όλης της ανθρωπότητας σε όλα τα πλάτη της γης;

Πολύ σύντομα αυτό έγινε για 4 σημαντικούς λόγους:

Α) Μέσω της εφαρμογής της συγκεκριμένης πολιτικής από τους Ρέιγκαν και Θάτσερ και μετέπειτα από το Διεθνές Νομισματικό ταμείο, την επέκταση των μεγάλων επιχειρήσεων σε πολυεθνικές, την οικονομική παγκοσμιοποίηση και την συνεχή προβολή της κατανάλωσης από τα Μ.Μ.Ε. ως την πρώτη αξία της ζωής, οι κοινωνικές σχέσεις έχουν συμπεριλάβει το χρήμα σε όλες σχεδόν τις συναλλαγές: είναι αδύνατον να ζήσεις χωρίς χρήμα, όπως επίσης και να είσαι υγιής, να μορφωθείς, να διασκεδάσεις, να αναθρέψεις παιδιά, να έχεις κοινωνικό κύρος, να συμμετέχεις σε πολιτιστικές δραστηριότητες και γενικότερα να είσαι ενεργό, αποδεκτό και με υπόληψη άτομο στην κοινωνία. Και όλα αυτά θα πρέπει να συμβαίνουν, τη στιγμή που μέρα με τη μέρα και χρόνο με το χρόνο, η ψαλίδα πλουσίων και φτωχών μεγαλώνει και το χρήμα των φτωχών (95% του παγκόσμιου πληθυσμού) να γίνεται όλο και πιο δυσεύρετο.

Β) Η «σωτηρία» της ψυχής και ο «παράδεισος» έχουν μεταφερθεί από τη μεταφυσική «άλλη ζωή» στη ζωή εδώ και τώρα. Οι περισσότεροι άνθρωποι στον Πλανήτη σήμερα ενδιαφέρονται όχι για την προετοιμασία τους για την άλλη ζωή, μία ιδέα που ξεκίνησε από τις απαρχές του ανθρώπινου πολιτισμού, πήρε φιλοσοφική μορφή με τον Πλάτωνα και έφτασε μέσω των επίσημων θρησκειών μέχρι σήμερα, αλλά για το πώς θα εξασφαλίσουν χρήματα ώστε να «χαρούν» τη ζωή τους, να καταναλώσουν όλα τα προϊόντα του πολιτισμού μας (υλικά αγαθά, γιωτ, πισίνες, ταξίδια, αγοραίο σεξ), και να σιγουρευτούν ότι και τα παιδιά τους θα έχουν τα ίδια ωφελήματα. Μάλιστα, ο «παράδεισος» αυτής της νέας «θρησκείας» δεν συμπεριλαμβάνει τους άλλους, αφού για να απολαμβάνει κανείς όλα τα καταναλώσιμα είδη του πολιτισμού μας, σημαίνει ότι διαθέτει χρήματα που δεν διαθέτουν οι υπόλοιποι. Συνεπώς ο «παράδεισος» της νέας «θρησκείας» είναι ένας παράδεισος ιδιωτικός, του εαυτού και της «πάρτης» μας, όπου όλοι οι υπόλοιποι μπορούν να τον απειλήσουν, και συνεπώς πρέπει να σιδεροφραχτεί και να αστυνομεύεται από ιδιωτικούς αστυνομικούς για να παραμείνει «δικός μας».

Γ) Η ροή και ο έλεγχος της ροής του χρήματος, αν θα είναι λίγα ή πολλά, και ποιος θα εντέλλεται να τα διαχειρίζεται ανήκει στις Κεντρικές Τράπεζες και στις Χρηματαγορές (ένα σύνολο λίγων επενδυτικών τραπεζών που έχουν συγκεντρώσει το 80% και πλέον του πλούτου του πλανήτη), μετατρέποντας τες έτσι σε σύγχρονους ρυθμιστές των ζωών όλων των ανθρώπινων όντων (και όχι μόνο των ανθρώπινων αλλά όλου του πλανητικού περιβάλλοντος). Οι Κεντρικές Τράπεζες (που σε πολλές περιπτώσεις είναι ιδιωτικές εταιρίες) και οι Χρηματαγορές είναι το σύγχρονο «Βατικανό» που αποφασίζουν ποιά κράτη, ποιοί πληθυσμοί και ποιές εταιρίες θα «ζήσουν» και ποιες θα «σβήσουν». Από τη στιγμή που μέσω της πολιτικής των δανείων και της χρεοκρατίας έχουν καταφέρει και έχουν «αιχμάλωτες» όλες τις κυβερνήσεις, τις εταιρίες και τις οικογένειες, διαλέγουν σε ποιους θα δώσουν «συγχωροχάρτι» και θα συνεχίσουν να δανειοδοτούν και ποιους θα ρίξουν στο «πυρ το εξώτερο» και θα τους αφανίσουν. Φυσικά, όπως έχει αποδειχτεί πολλές φορές στη Ιστορία των τελευταίων 50 χρόνων, οι Χρηματαγορές μαζί με επιλεγμένες πολυεθνικές εταιρίες, την απειλή πολέμου, τη δράση των μυστικών πρακτόρων και συμβαλλόμενα Μ.Μ.Ε. αποφασίζουν ποιοί θα είναι οι κυβερνήτες των λαών (ή των χωρικών όπως τους ονομάζουν) και τους επιβάλλουν, απειλώντας με δικτατορία σε διαφορετική περίπτωση.

Δ) Οι αποφάσεις των αρχιερέων της νέας «θρησκείας», των Κεντρικών Τραπεζών και Χρηματογορών, φτάνουν στο μέσο άνθρωπο από τις αναλύσεις των πάσης φύσεως οικονομολόγων – οικονομικών αναλυτών μέσω των Μ.Μ.Ε. Οι αναλυτές αυτοί, γίνονται με αυτόν τον τρόπο οι ιερείς (ή μάντεις) της νέας θρησκείας που «ενημερώνουν» τον κόσμο και τις επιχειρήσεις αν η τσέπη τους θα έχει στο μέλλον λιγότερα ή περισσότερα χρήματα. Αντίστοιχα με τα κηρύγματα των επίσημων θρησκειών μας ενημερώνουν για την «ορθή» οικονομική συμπεριφορά, τις σωστές οικονομικές επιλογές, τα σχέδια των κυβερνήσεων και των τραπεζών, τις σωστές επενδύσεις… Και παρά το ότι έχει αποδειχτεί πώς πληρώνονται για να κατευθύνουν την «κοινή γνώμη» εκεί όπου στοχεύουν οι πραγματικοί κυβερνήτες (οι Χρηματαγορές), μέσω της περίοπτης θέσης που τους δίνουν τα Μ.Μ.Ε. γίνονται πιστευτοί από τις μεγάλες μάζες των πιστών της μονεταριστικής οικονομικής ορθοδοξίας.

Με δύο λόγια, ο σύγχρονος πιστός χρησιμοποιεί χρήμα για να κάνει τα πάντα, το χρήμα αυτό όλο και μειώνεται οπότε θα πρέπει να ανταγωνίζεται όλο και σκληρότερα τους άλλους για να το κερδίζει, η «σωτηρία» της ψυχής του βρίσκεται στην δυνατότητα κατανάλωσης, εξαρτάται από τις Χρηματαγορές για το αν θα έχει χρήματα αυτός, η επιχείρηση ή το κράτος του, και παρακολουθεί καθημερινά τους οικονομικούς αναλυτές για να σχεδιάζει τις κινήσεις και το μέλλον του.

Η νοοτροπία αυτή που για πρώτη φορά εμφανίζεται σε αυτήν την ένταση στον ανθρώπινο πολιτισμό δεν εξαιρεί κανέναν. Ιερείς, ακαδημαϊκοί, πολιτικοί, πανεπιστημιακοί, δημοσιογράφοι, επιστήμονες, δάσκαλοι, γονείς, παιδιά, μαύροι, άσπροι, κίτρινοι, ερυθρόδερμοι, ανατολίτες, δυτικοί, λατίνοι, εσκιμώοι …  όλοι υποκλίνονται σε αυτήν τη νέα πίστη. Και αντί να την αμφισβητούν, ανταγωνίζονται μεταξύ τους για το ποιος θα έχει τα περισσότερα ωφελήματα έναντι των άλλων. Έτσι για πρώτη φορά στον ανθρώπινο πολιτισμό, οι άνθρωποι στρέφονται εναντίον ανθρώπων, τα κράτη εναντίον κρατών, οι επιχειρήσεις εναντίον επιχειρήσεων, οι εργαζόμενοι εναντίον εργοδοτών και αντίστροφα, οι μαθητές εναντίον των καθηγητών, οι πολιτικοί εναντίον των λαών, οι ιερείς των επίσημων θρησκειών εναντίον των πιστών, οι γονείς εναντίον των παιδιών και οι κοινωνίες ισοπεδώνονται σαν χωμάτινοι πύργοι σε ανεμοδαρμένη ακρογιαλιά! Το συνθήματα της νέας θρησκείας; «Εγώ», «Όλοι εναντίον όλων», « ο θάνατος σου η ζωή μου» κ.λπ.

Η νέα αυτή «πίστη» δεν αναδύθηκε φυσικά εν μία νυκτί. Όπως μας τονίζει η κριτική θεωρία, η μελέτη πολιτιστικών φαινομένων έχει αποβεί πια σε πολιτική δραστηριότητα, μια καταγραφή του πώς οι ισχυροί οργανισμοί σε διάφορα μέρη του κόσμου διαμορφώνουν τον τρόπο που κατανοούμε και κατηγοριοποιούμε τον κόσμο. Και οι ισχυροί οργανισμοί δεν είναι άλλοι από τις χρηματαγορές (Goldman Sachs, Deutsche Bank κ.α.) και τις πανίσχυρες πολυεθνικές εταιρίες (βλ. εικόνα).

Οι λαοί κατηχούνται από τα μικρότατα τους χρόνια σε αυτήν την πίστη ώστε ποτέ στη ζωή τους να μην την αμφισβητήσουν. Και όσο περνούν τα χρόνια, τόσο αυτή η πίστη ριζώνει περισσότερο.

Ακολουθούν μερικές ακόμη λεπτομέρειες αυτής της νέας «θρησκείας»:

1.      Όλοι οι άνθρωποι, οι επιχειρήσεις και τα κράτη είτε είναι χρεωμένοι, είτε σχεδιάζεται να χρεωθούν. Έτσι, και θα χρηματοδοτούν αενάως τις οικονομικές ελίτ (τους ιεράρχες της παγκόσμιας θρησκείας) και δεν θα έχουν ούτε το χρόνο, ούτε την άνεση ούτε και το σθένος να αντιδράσουν.

2.      Θα μπορούσε να πει κανείς… «…ε, καλά, εγώ ή το κράτος μου, ή η επιχείρηση μου δεν θα πάρει ποτέ δάνειο…». Είναι όμως έτσι; Όχι. Για τον απλούστατο λόγο ότι θα υποχρεωθούν όλοι να δανειοδοτηθούν, χάρη στους μηχανισμούς υφαρπαγής του χρήματος που οι ελίτ έχουν αναπτύξει! Για να τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: σε όλους τους πολέμους της Ιστορίας, ως και το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο νικητής κατακτούσε τα εδάφη, τους ανθρώπους και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές του εχθρού που νίκησε. Για το λόγο αυτό φρόντιζε ώστε, κατά τη διάρκεια του πολέμου, να «προφυλάξει» αυτά που ήθελε να κατακτήσει και να προκαλέσει όσο το δυνατόν λιγότερες καταστροφές. Από τη στιγμή που τον έλεγχο της Γης τον πήραν οι παγκόσμιες οικονομικές ελίτ, ο στόχος των πολέμων δεν είναι άλλος από την απόλυτη καταστροφή του ηττημένου, ακόμη και του νικητή: καταστροφή των πλουτοπαραγωγικών πηγών, των υποδομών, των σπιτιών των νοσοκομείων. Γιατί; Μα για να χρειαστούν δάνεια ανοικοδόμησης των κρατών όταν τελειώσει ο πόλεμος. Και φυσικά, δάνεια στεγαστικά, καταναλωτικά, εκπαιδευτικά, επιχειρηματικά κ.α. για να μπορέσουν να επαναλειτουργήσουν οι οικογένειες! Έτσι, οι σύγχρονοι πόλεμοι καταστρέφουν τα πάντα.

3.      Αλλά και χωρίς την εμπλοκή σε πόλεμο, οι σύγχρονες οικονομίες είναι τέτοιου τύπου, ώστε να «στραγγαλίζουν» τις μικρές υγιείς επιχειρήσεις και να στερούν τους ανθρώπους από μισθούς που να μπορούν να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους (αγορά σπιτιού, μόρφωση σε καλό πανεπιστήμιο ή καλές υπηρεσίες υγείας), ενώ ταυτόχρονα «θρέφουν» τα αδηφάγα μη λειτουργικά κράτη και υποβαθμίζουν τις κρατικές υπηρεσίες προς τους πολίτες για τον ίδιο λόγο: για να αναγκαστούν κράτη, επιχειρήσεις και οικογένειες να συνάψουν δάνεια και να μπουν στον φαύλο κύκλο της οικονομικής εξάρτησης (πολύ πιο επικίνδυνης από αυτής των παράνομων ουσιών).

4.      Για τους πιο «έξυπνους» που νομίζουν ότι μπορούν να νικήσουν τις ελίτ, υπάρχει άλλος, πιο ήπιος τρόπος: το χρηματιστήριο συναλλάγματος (και όχι μόνο). Όλοι οι μεσίτες και οι τραπεζικοί οργανισμοί διατείνονται ότι η αγορά συναλλάγματος είναι τόσο μεγάλη που κανείς δεν μπορεί να την ελέγξει, και συνεπώς είναι θέμα της ικανότητας των επενδυτών για το αν θα γίνουν πλούσιοι ή όχι. Και όμως: το 95% των επενδυτών στο συνάλλαγμα χάνει. Και αυτό γίνεται για έναν πολύ απλό λόγο: για να κερδίζουν και πάλι οι ελίτ. Μέσω της Smart Money, μιας ομάδας των μεγαλύτερων επενδυτικών τραπεζών του κόσμου και των μεγαλύτερων Μ.Μ.Ε του πλανήτη (Financial Times, Bloomberg κ.α.), οι τιμές του συναλλάγματος χειραγωγούνται έτσι ώστε να χάνουν οι επενδυτές και να κερδίζουν οι Χρηματαγορές!

5.      Η νέα σκλαβιά των πιστών της οικονομικής – μονεταριστικής (νομισματικής) ορθοδοξίας δεν χρησιμοποιεί αλυσίδες, ούτε τοίχους, ούτε φυλακές… Το αντίθετο: χρησιμοποιεί απολαύσεις: σεξ, ταξίδια, πολυτελή ξενοδοχεία, πάρτι, δεξιώσεις, πολιτιστικές εκδηλώσεις, μόρφωση στα καλύτερα πανεπιστήμια, γρήγορα αμάξια, επαύλεις…. Μπορεί κανείς να τα έχει όλα αυτά, μόνο που για να τα αποκτήσει και ακόμη περισσότερο να τα κρατήσει θα χρειαστεί να αποδείξει την υποταγή του στους ιεράρχες, τους ιερείς και τους υπόλοιπους πιστούς αυτής της καρκινικής – εκτρωματικής εγωκεντρικής νοοτροπίας.

6.      Αλλά και αν ακόμη θελήσει κάποιος να ζήσει μια ταπεινή ζωή, με απλές απολαύσεις και συνήθειες, θα πρέπει και πάλι να «σκύψει το κεφάλι» στην νέα θρησκεία: με νόμους που προωθούνται στις Η.Π.Α. και αργότερα σε όλον τον κόσμο, το χρήμα θα γίνει παντελώς εικονικό, θα κυκλοφορεί μόνο μέσω καρτών ή σε τσιπάκια, και κανείς που δεν θα έχει κάρτα ή τσιπάκι δεν θα μπορεί να πουλά ή να αγοράζει… Με αυτόν τον τρόπο, μόνο οι πιστοί του συστήματος θα επιβιώσουν.

7.      Οι δε αντιφρονούντες, ή κοινωνικά αποκλεισμένοι ή ανήμποροι για εργασία και δανειοδότηση θα απομονωθούν (όπως στα παλιά λεπροκομεία), θα βασανιστούν (χωρίς τροφή, υπηρεσίες υγείας και πολιτισμό) και θα εξαφανιστούν. Η νέα θρησκεία θα συμπεριλαμβάνει μόνο αυτούς που θα μπορούν να εργαστούν, να δανειοδοτηθούν και να μεγαλώσουν παιδιά που θα κάνουν το ίδιο. Οι υπόλοιποι περισσεύουν!

Υπάρχει άραγε κανείς που δεν θα επιβεβαιώσει ότι όντως αυτή η θρησκεία υπάρχει και συνεχώς εξαπλώνεται;

Βιβλίο. Πολύτιμος σύμμαχος του μυαλού. Παρέμβαση στο άρθρο της Όλγας Τάντου: Βιβλίο. Πολύτιμος σύμμαχος του μυαλού. ΕΠΙΚΑΙΡΑ. www.epikaira.gr. Εκδόσεις Λιβάνη. Τεύχος 184: 25/04-01/05/2013.

Παρέμβαση στο άρθρο της Όλγας Τάντου: Βιβλίο. Πολύτιμος σύμμαχος του μυαλού. ΕΠΙΚΑΙΡΑ. www.epikaira.gr. Εκδόσεις Λιβάνη. Τεύχος 184: 25/04-01/05/2013.

https://27137ca0-a-62cb3a1a-s-sites.googlegroups.com/site/yannisvelikis/essays/To%20biblio%20symmaxos%20tou%20mualou%201.jpg?attachauth=ANoY7coxs6ljLB5yOtbL8AYjcwy0p969QYDygkF-O1iLHIPignIWXEXGj9yquXlpiMNvfgrgAbtkUqZC2ysu-V4h5rWbywV7WZuQq__FKBz-Bka_uWPMtFfwx1cl9aEsKdGueJodXtsXBBR0zMobwAoC70LyEbnZNmq7U8UtWvo-J7Ob_XSI0zHcHP8dmhTipBz6Zah42xlQZ9fknQO83jxx1c0TLN4peutpDh_MjBkdzjXXsXZsg498FpYoGr4Ag9HN3A7BlHfn&attredirects=0

https://27137ca0-a-62cb3a1a-s-sites.googlegroups.com/site/yannisvelikis/essays/To%20biblio%20symmaxos%20tou%20mualou%202.jpg?attachauth=ANoY7crcL-kYWTjS7dQ-ppGl4FoOsX93mcSHBVfXrrw4S0044LhvGu3WkT8MUIMYF32qaDWb9fP_rpU7xl6UKO1hHuO66j_jFJ_8PJZU_5NqEqCgWHqIP6IJ4ryI3j81zjgez_xx4W8o-2QLfpzohPM4KXh4dWiSJRZnCqGozhXkgpq72gqsixgweNyEmCwdMP4Fr521ysgd2RT907tFUc6KNO-yTUfGcRHxk_Llg1tEN51hrlVpLzZ-A9wKjuEIhIKHMwYh50wJ&attredirects=1

Nazis - The Occult Conspiracy - Complete

http://www.youtube.com/watch?v=EYug7hTvI-s

Ανοίξτε τα παράθυρα του μυαλού

κείμενο: Μαρκέλλα Δήμου

Φανταστείτε έναν παιδικό σταθμό, όπου χαρούμενα πεντάχρονα γράφουν, διαβάζουν, προσθέτουν τετραψήφιους αριθμούς και παίζουν σκάκι με άνεση τύπου Κασπάροφ. Υπάρχει. Είναι η Μοντεσσοριανή Σχολή Ζαφρανά στη Θεσσαλονίκη. Συνάντησα την κυρία Μαρία Ζαφρανά, την ιδρύτρια της Σχολής και ομότιμη καθηγήτρια Ψυχολογίας της Παιδαγωγικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, στη διάρκεια ημερίδας σχετικά με την προσχολική ηλικία και τη λειτουργία του εγκεφάλου, που οργάνωσε ο Μοντεσσοριανός Πολυχώρος στην Αθήνα. Ενθουσιώδης και ακούραστη, μίλησε για τα παιδιά και τις ανεξάντλητες δυνατότητές τους, καθώς και τις προκλήσεις που εμείς οι γονείς συναντάμε στην ανατροφή τους. Μετά τη συνάντησή μας γέμισα το μυαλό και το τετράδιό μου με πολύτιμες πληροφορίες και συμβουλές και την καρδιά μου με μία λέξη: ΣΕΒΑΣΜΟΣ.

Μπορούν όλα τα παιδιά προσχολικής ηλικίας να φτάσουν σε υψηλό γνωστικό επίπεδο;
Σε μεγάλο βαθμό, ναι. Με βάση τα πρόσφατα ευρήματα των νευροεπιστημών, που ασχολούνται με τη μελέτη της δομής και λειτουργίας του εγκεφάλου, έχει αποδειχτεί ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι το αποτέ-λεσμα της αλληλεπίδρασης κληρονομικών καταβολών και περιβαλλοντικών επιδράσεων. Πάνω στη «γενετική προίκα» κάθε παιδιού δομείται η «νευρωνική καλωδίωση» του εγκεφάλου, που αποτελεί τη βάση της μάθησης, της σκέψης και των συγκινήσεων. Αν λοιπόν η οικογένεια και το σχολείο προσφέρουν τα κατάλληλα ερεθίσματα στο παιδί, στη σωστή χρονική συγκυρία, τότε το παιδί μπορεί να αναπτύξει στο έπακρο τις ικανότητές του. Πρέπει να καταλάβουμε ότι η εκπαίδευση δεν είναι απλώς προϋπόθεση για μια καλύτερη ζωή. Είναι το απόλυτο προαπαιτούμενο για την ίδια την ανάπτυξη του εγκεφάλου.

Και πρέπει τα ερεθίσματα να δίνονται από τόσο νωρίς; Οι περισσότεροι έχουμε την εντύπωση ότι σε αυτήν την ηλικία τα παιδιά αρκεί να παίζουν...
Φυσικά και το παιχνίδι παίζει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του παιδιού. Γι’ αυτό και η επαφή του παιδιού με τα κατάλληλα εκπαιδευτικά υλικά θα πρέπει να γίνεται με παιγνιώδη τρόπο. Όμως υπάρχει κάτι πολύ σημαντικό που πρέπει να γνωρίζουν και οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί: ο εγκέφαλος του παιδιού έχει περιόδους ειδικής ευαισθησίας ή «παράθυρα ευκαιρίας», όπως τα ονομάζουμε, δηλαδή χρονικά διαστήματα κατά τη διάρκεια των οποίων είναι βιολογικά προγραμματισμένος για την ανάδυση μιας ικανότητας. Όπως λοιπόν το παιδί παθιάζεται με το περπάτημα, όταν πρωτομαθαίνει να στέκεται στα πόδια του, με τον ίδιο τρόπο θα παθιαστεί με τους αριθμούς, τα γράμματα ή την ξένη γλώσσα, όταν ανοίξει το αντίστοιχο παράθυρο ευκαιρίας.

Και πότε «ανοίγουν» αυτά τα «παράθυρα ευκαιρίας»;
Κατά κύριο λόγο στη διάρκεια της «χρυσής εποχής» του ανθρώπου, δηλαδή στα πρώτα έξι χρόνια της ζωής του, οπότε ο εγκέφαλος έχει εκπληκτικές ικανότητες μάθησης. Και πιο συγκεκριμένα, το «παράθυρο ευκαιρίας» για τη συναισθηματική ωρίμανση και την κοινωνικοποίηση είναι από τη γέννηση μέχρι το τέλος του δεύτερου έτους. Το «παράθυρο» για τη γλώσσα, συμπεριλαμβανομένης της γραφής και της ανάγνωσης, είναι ανοιχτό μέχρι τον έκτο χρόνο ζωής. Το «παράθυρο» για τη μαθηματική-λογική σκέψη ανοίγει τον πρώτο χρόνο και παραμένει ανοιχτό μέχρι τα πέντε. Το «παράθυρο» για την ξένη γλώσσα είναι ανοιχτό από τη γέννηση μέχρι και τα έξι χρόνια, ενώ για τη μουσική εκπαίδευση από τα 3-10 χρόνια της ζωής του παιδιού.

Δηλαδή όταν το παιδί αρχίσει τη θεσμικά προγραμματισμένη υποχρεωτική του εκπαίδευση, τα «παράθυρα ευκαιριών» έχουν κλείσει;
Με εξαίρεση τη μουσική, αυτό ακριβώς συμβαίνει. Γι’ αυτό λέμε και ξαναλέμε ότι τα παιδιά προσχολικής ηλικίας θα πρέπει να αναπτύσσονται μέσα σε ένα κατάλληλο περιβάλλον που διασφαλίζει τις προϋποθέσεις για την ψυχική υγεία του παιδιού, ενώ ταυτόχρονα του παρέχει πλούσια ερεθίσματα κάθε είδους και του επιτρέπει να κινείται αυτόνομα και ελεύθερα, να επιλέγει δραστηριότητες και να δημιουργεί έργα που έχουν νόημα γι’ αυτό. Οργανώνοντας ένα τέτοιο περιβάλλον, οι τάξεις μοιάζουν περισσότερο με εργαστήρια, κατάλληλα εξοπλισμένα με πλούσιο εκπαιδευτικό υλικό. Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον τα παιδιά όχι μόνο μαθαίνουν με μεγάλη ευκολία, αλλά συνδέονται συναισθηματικά κατά τρόπο θετικό με τη γνώση, καθώς μέσα από την πράξη βιώνουν τη χαρά της ανακάλυψης και της δημιουργίας.

Αυτό είναι λοιπόν το «μαγικό» που γίνεται στη σχολή σας...
Στην ουσία, ναι. Κατ’ αρχάς φέρνουμε σε επαφή τα παιδιά με τη γνώση με τρόπο παιγνιώδη, όπως ξαναείπα. Μας βοηθά πολύ το παιδαγωγικό υλικό της Μοντεσσόρι για τα μαθηματικά, το οποίο να σημειωθεί πως το 2005 αξιολογήθηκε ως το καλύτερο υλικό στον κόσμο για την ανάπτυξη της λογικής-μαθηματικής σκέψης του παιδιού της προσχολικής ηλικίας, κυρίως γιατί το βοηθά να ταυτίζει το συγκεκριμένο με το αφηρημένο και έτσι να κατανοεί έννοιες που το ωθούν να αναπτύσσει με τρόπο θαυμαστό το μυαλό του. Δεν εστιάζουμε μόνον εκεί όμως. Ασχολούμαστε πολύ και με την ψυχική υγεία του παιδιού, βοηθώντας το να αγαπά και να εκτιμά τον εαυτό του, δίνοντας έμφαση στη δουλειά του και όχι στο ποιος είναι. Γι’ αυτό αποφεύγουμε χαρακτηρισμούς, είτε θετικούς είτε αρνητικούς. Δεν θα πούμε ποτέ δηλαδή «Μπράβο, Κωστάκη, είσαι πολύ έξυπνος», αλλά «Είναι πολύ έξυπνο αυτό που σκέφτηκες». Επίσης, δίνουμε πολύ χρόνο στο παιδί να σκεφτεί, κάθε παιδί χρειάζεται τον χρόνο του και κάθε παιδί πρέπει να αισθάνεται χαρά για τη γνώση που ανακαλύπτει.

Πολλοί υποστηρίζουν ότι το παιδί που φτάνει σε τέτοιο γνωστικό επίπεδο στο νηπιαγωγείο, μπορεί και να βαρεθεί στο δημοτικό.
Αυτά είναι λόγια ανθρώπων που ταυτίζουν τη μάθηση με την καταπίεση. Είναι ποτέ δυνατόν να σκεφτόμαστε ότι η κεκτημένη γνώση είναι κάτι αρνητικό; Επιπλέον, νομίζετε ότι τα παιδιά που δεν έχουν φτάσει σε αυτό το γνωστικό επίπεδο δεν πλήττουν και εκείνα στο δημοτικό; Δυστυχώς πλήττουν και επιπλέον διακατέχονται από άγχος, καθώς εισέρχονται απροετοίμαστα σε ένα στρεσογόνο και ανταγωνιστικό περιβάλλον. Είναι σήμερα επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι η μάθηση παρεμποδίζεται κάτω από συνθήκες άγχους. Σκεφτείτε για ποια σχολεία μιλάμε. Για σχολεία στατικά στη διάρκεια μιας ολόκληρης εκατονταετίας. Για ένα άκαμπτο εκπαιδευτικό σύστημα, τη στιγμή που το ζητούμενο των σύγχρονων κοινωνιών είναι η ευλυγισία της σκέψης. Για δασκάλους που επικεντρώνονται στην ανάπτυξη δύο ειδών νοημοσύνης, τη λογική και τη γλωσσική, αγνοώντας την ανάπτυξη των υπολοίπων, εξίσου σημαντικών μορφών νοημοσύνης, όπως είναι η διαπροσωπική, η ενδοπροσωπική, η χωροταξική, η μουσική και η κιναισθητική νοημοσύνη. Για την εμμονή μέχρι σήμερα στον παπαγαλισμό που σφίγγει σαν κορσές και πνίγει τη σκέψη.

Κάνει το σχολείο λάθη, κάνουμε και εμείς οι γονείς πολλά λάθη από ό,τι φαντάζομαι.
Δυστυχώς, οι γονείς δεν εκπαιδεύονται για τον πιο σημαντικό ρόλο της ζωής τους και είναι απόλυτα φυσιολογικό να πειραματίζονται και να πελαγοδρομούν σε ένα συγκρουσιακό περιβάλλον. Νομίζω πως δεν μαθαίνουν να σέβονται το παιδί τους. Και τι σημαίνει σέβομαι το παιδί μου; Του προσφέρω εμπειρίες και ερεθίσματα, το βοηθώ να αυτονομηθεί, σέβομαι τις επιλογές του και το αφήνω να έρθει αντιμέτωπο με τις συνέπειες των πράξεών του. Το αγκαλιάζω, το επαινώ, δεν το κρίνω συνεχώς, του δίνω σημασία και προσοχή. Εμείς εδώ στην Ελλάδα έχουμε ταυτίσει την αγάπη με την υποκατάσταση. Υποκαθιστούμε το παιδί στις βασικές λειτουργίες του, το ντύνουμε, το ταΐζουμε και επιλέγουμε εμείς αντί για αυτό, λέγοντάς του ότι είναι μικρό ακόμα. Το μήνυμα όμως που παίρνει το παιδί είναι ότι δεν είναι σε θέση να αποφασίζει για τον εαυτό του, ότι δεν είναι ικανό, οδηγώντας το έτσι στην ανασφάλεια και τη χαμηλή αυτοεκτίμηση.

Κλείνοντας, θέλω να μου μιλήσετε λίγο για την τιμωρία. Είστε κάθετα αντίθετη σε κάθε είδους τιμωρία. Μπορούν οι γονείς να βάλουν όρια, χωρίς να τιμωρούν τα παιδιά τους;
Η τιμωρία, η χρήση κάθε είδους βίας, λεκτικής ή σωματικής, σπάει τη σχέση ανάμεσα στον γονιό και το παιδί του. Δημιουργεί μνησικακία και καλλιεργεί τον φόβο. Ο φόβος δεν  προσφέρει τίποτα· αντιθέτως, νεκρώνει την ψυχή του παιδιού. Το παιδί που βιώνει αυτά τα συναισθήματα ενδεχομένως θα γίνει ένας επιθετικός και ανασφαλής ενήλικας. Με τρυφερότητα, δικαιοσύνη και αγάπη πρέπει να αντιμετωπίζουμε τις εντάσεις. Να στεκόμαστε ισότιμα απέναντι στο παιδί μας, να το ακούμε. Να το φέρνουμε αντιμέτωπο με επιλογές και ευθύνες. Αν το υπηρετούμε και το υποκαθιστούμε, κατασκευάζουμε έναν μικρό τύραννο. Να το σεβόμαστε, να το αγαπάμε. Αγάπη, αγάπη, αγάπη.