Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΒΑΡΙΑ ΦΟΡΟΛΟΓΗΣΗ

      «...Επιδίωξη της τυραννίας
      είναι να πτωχεύσουν οι πολίτες, αφ' ενός για να συντηρείται με τα χρήματα
      τους η φρουρά του καθεστώτος,
κι αφ' ετέρου για να είναι απασχολημένοι οι
      πολίτες και να μην τους μένει χρόνος για επιβουλές.

Σε  αυτό το αποτέλεσμα αποβλέπει τόσο η επιβολή μεγάλων φόρων, η απορρόφηση
      των περιουσιών των πολιτών,
όσο και η κατασκευή μεγάλων έργων που
      εξαντλούν τα δημόσια οικονομικά....»



      Αριστοτέλης, 384 - 322 π.Χ.,
      Απόσπασμα από το «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ  ΠΟΛΙΤΙΚΑ»

Εικονική οικονομία εναντίον πραγματικής

Από factorx στις 31/07/2012

 

Να εφαρμοστούν οι αυστηρές αρχές της οικονομίας της αγοράς στην τραπεζική κρίση

Το δημοσίευμα του Spiegel που αναρτήσαμε χθες στο Antinews (Μια αριστερή πρόταση από τη Γερμανία (!) για διάσωση του Ευρώ) έθεσε νέα δεδομένα στον δημόσιο λόγο, κρίσιμα για την Αθήνα.
Πολλοί αναλυτές έχουν ήδη εξηγήσει τα παγκόσμια αιτία της κρίσης και το πώς εκδηλώθηκε κατά τόπο.
Εδώ, μεταξύ άλλων
α) πριν ψηφιστεί το 1^ο Μνημόνιο, είχαμε επισημάνει ότι με τις μεθοδεύσεις Παπανδρέου η ελληνική οικονομία εισέρχεται σε σπειροειδή πτωτική πορεία, ανέλπιδα εάν διεθνώς και εγχώρια δεν ληφθούν ριζοσπαστικά μέτρα
β) αργότερα, είχαμε τονίσει πιο εμφατικά αυτό που ο Spiegel λέει ευγενικά : τέρμα στον τζόγο.
Σήμερα, στο οικονομικό επίπεδο, το βασικότερο αίτιο της Κρίσης έχει αποσαφηνιστεί : είναι η χωρίς κανόνες γιγάντωση του παρασιτισμού στον χρηματοπιστωτικό τομέα.
Ασχέτως του αν για τον μέσο πολίτη η υπαιτιότητα αναμειγνύεται με ομιχλώδεις προσεγγίσεις συνωμοσιολογικού τύπου.
Στο πολιτικό όμως επίπεδο σοβεί παγκοσμίως η λυσσαλέα διαμάχη μεταξύ εικονικής και πραγματικής οικονομίας.
Η έκβαση της μάχης θα καθορίσει σε ποια πορεία θα οδεύσει η ανθρωπότητα από πλευράς τρόπου ζωής, δηλαδή θα καθορίσει ποια μέτρα θα ληφθούν, συνεπώς ποιοι θα ζήσουν και ποιοι θα πεθάνουν. Κυριολεκτικά.
Το τι πρέπει να γίνει είναι σχεδόν κοινά αποδεκτό από πολιτικούς και οικονομολόγους : απαγόρευση των αδιαφανών πρακτικών και των εξωτικών χρηματοοικονομικών «προϊόντων», θέσπιση κανόνων, ενεργοί ελεγκτικοί μηχανισμοί, ενιαίο πλαίσιο φορολόγησης δραστηριοτήτων. «Ξεφούσκωμα» της «φούσκας».
Το κεντρικό πολιτικό ζητούμενο εστιάζεται στο ποιος και πως θα επιβάλει το αυτονόητο.
Μέχρι σήμερα, η ισχύς του χρηματοπιστωτικού τομέα αγόραζε ή φίμωνε κάθε πολιτικά αντίθετη φωνή που πρέσβευε τον έλεγχο και τον περιορισμό του.
Ο δε δυτικός κόσμος, παρά την πολιτική ενότητά του, είναι διασπασμένος στο θέμα.
Οι Αγγλοαμερικανοί, όντας κατά πλειοψηφία οι περιβόητες «αγορές», απέτρεπαν επεμβάσεις στη δραστηριότητά τους.
Το σημαίνον λοιπόν με το δημοσίευμα δεν είναι μόνο τι λέει.
Είναι κυρίως ποιος και πότε τα λέει.
Η ουσία των προτάσεων, συγκρινόμενη με όσα επικρατούσαν μέχρι σήμερα στον δημόσιο λόγο, είναι τόσο ριζοσπαστική που, πασπαλισμένη με μαχητική ορολογία, θα μπορούσε να διαβαστεί σε εφημερίδα τοίχου, κολλημένη στα Εξάρχεια από αριστερό γκρουπούσκουλο.
Αλλά ο Spiegel ΔΕΝ είναι εφημερίδα τοίχου.
Είναι φωνή συμφερόντων της Γερμανίας.
Ποια μερίδα συμφερόντων όμως εκφράζει εδώ;
Από την προβολή της πρότασης υποδηλώνεται ότι η παραδοσιακή γερμανική ισχύς, η βαριά και εξαγωγική βιομηχανία, κρίνει πλέον θανάσιμη την ασφυξία που προκαλεί η εικονική οικονομία στην πραγματική.
Και «πατώντας» στην πρόταση μιας πολιτικού της Αριστεράς, με άλλοθι ότι έχει …νεοφιλελεύθερο πυρήνα, επιτίθεται στην επενδυτική τραπεζική, για την οποία δεν ζητά τίποτα λιγότερο από εξάλειψη.
Βασικές επισημάνσεις
1. Η ομολογία ότι «οι αγορές έχουν βυθίσει την Ευρώπη στο χάος» και ότι «οικονομικές συμφορές σαρώνουν όλη την ήπειρο» δίνει έναν διαφορετικό τόνο πολιτικού επείγοντος, που απορρέει και από πρόσφατες δηλώσεις αξιωματούχων της ΕΕ.
2. Προειδοποιείται η Ευρωζώνη ότι τα κεφάλαια διάσωσης δεν επαρκούν για συνδυασμένη σωτηρία Ισπανίας-Ιταλίας.
3. Αμφισβητούνται ριζικά οι μέχρι σήμερα επιλογές των πολιτικών ηγεσιών, γι’ αυτό ζητείται νέα εναλλακτική.
4. Αναγνωρίζεται ότι τα κρατικά χρέη, στο ύψος που έχουν φτάσει, ΔΕΝ μπορούν να αποπληρωθούν. Μόνη λύση, να «κουρευτούν» δραστικά. Καθόλου άσχετα τα αλλεπάλληλα δημοσιεύματα του Reuters και της
Wall Street Journal.
5. Επαναφέρεται σε χρήση η κοινή σοφία των οικονομικών :  λόγοι χρέους/ΑΕΠ πάνω από 100% δεν είναι βιώσιμοι επί μακρόν.
6. Η ευθύνη για την κατάσταση επιρρίπτεται στον χρηματοοικονομικό κλάδο : «υποτίμησε σοβαρά τους κινδύνους από τα κρατικά ομόλογα». Και ζητείται με την πτώχευσή του να πληρώσει τον κίνδυνο που ανέλαβε, βάσει των κανόνων της –υγιούς- ελεύθερης αγοράς.
7. Προτείνεται ουσιαστικά να τυπωθεί φρέσκο χρήμα, αφού «η πολιτεία καλείται να εισφέρει νέα κεφάλαια στις τράπεζες».
8. Ο τραπεζικός τομέας παρακάμπτεται στον δανεισμό των κρατών-μελών της Ευρωζώνης. Τα κράτη-μέλη δανείζονται απευθείας από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), μέχρι ένα ορισμένο ανώτατο όριο, το 4% του ΑΕΠ ετησίως.
9. Ο ρόλος που καθορίζεται για τον τραπεζικό τομέα έρχεται από το παρελθόν, πριν την «απογείωσή» του : Οφείλει να υπηρετεί την κοινωνία – όχι το αντίθετο
Έτσι προτείνεται αφού εξυγιανθεί να λάβει νέα, κρατικά κεφάλαια, ίσως και εθνικοποιούμενος εν μέρει, έτσι ώστε «να μπορεί να εξυπηρετεί τους τομείς εκείνους που απαιτούνται για να λειτουργεί η οικονομία». Δηλαδή «να διαχειρίζεται  λογαριασμούς πελατών και να επεκτείνει τις χορηγήσεις προς τις επιχειρήσεις της πραγματικής οικονομίας, αποτρέποντας έτσι την ύφεση».
10. «Μεγάλο μέρος του τομέα επενδυτικής τραπεζικής τίθεται υπό εκκαθάριση, ως μέρος της διαδικασίας χρεωκοπίας», δηλαδή καταργείται.
Ευκταίο «οι τράπεζες να χορηγούν δάνεια σχεδόν αποκλειστικά από τις καταθέσεις των πελατών τους», δηλαδή «απομόχλευση».
Εν κατακλείδι, ως ηθικό δίδαγμα, «η εφαρμογή των αυστηρών αρχών της οικονομίας της αγοράς στην τραπεζική κρίση, ίσως θεράπευε τους τραπεζίτες από τον εθισμό τους στον υψηλής απόδοσης τζόγο».
Συμπεράσματα
Οι πιέσεις από τις αγορές έχοντας φθάσει πολύ κοντά στον «σκληρό» πυρήνα της ΕΕ προξενούν αυξημένη κινητικότητα.
Είναι σίγουρο ότι και ο Ομπάμα «καίγεται», δεδομένου ότι πιέζεται δημοσκοπικά.
Και στέλνει για μυριοστή φορά τον Γκάιτνερ στην Ευρώπη, να πιέσει για να  αγοράσει η ΕΚΤ ισπανικά ομόλογα.
Ώστε να εκτονωθούν οι πιέσεις στην ισπανική οικονομία, για να μην μεταδοθούν κατά σειρά στην ιταλική, στη γαλλική, στη γερμανική… και εν τέλει στην αμερικανική.
Η πρόταση Wagenknecht είναι πολύ ωραία για να γίνει πραγματικότητα.
Ή μήπως γίνει, έστω τροποποιημένη;
Γιατί εδώ δεν αντιτίθεται στον τραπεζικό τομέα το ΠΑΜΕ. Αλλά δυνάμεις εξίσου ισχυρές. Και χωρίς καταστροφή, έστω μέρους, του «αέρα» που κυκλοφορεί παγκόσμια δεν υπάρχει λύση.
Ποιες θα είναι οι απώλειες προφανώς θα προκύψει από σκληρά «παζάρια», με το ποσοστό 60% να λειτουργεί σαν τροχιοδεικτική σφαίρα.
Διαφαίνεται εξάλλου ότι πιθανόν η Γερμανία θα προχωρήσει σε λύσεις πριν τις γερμανικές εκλογές.
Κι εμείς ;
 Αυτοί που διαμόρφωσαν την νοοτροπία «Ψωροκώσταινας» επέρριπταν πάντοτε όλα τα εγχώρια δεινά σε εξωγενείς παράγοντες. Αμελώντας τι μπορούμε εμείς να κάνουμε ανά πάσα στιγμή.
Και σήμερα το ίδιο θα έκαναν, χωρίς να κατονομάζουν εγχώριους θύτες . Γιατί η κινητικότητα που σημειώνεται έξω ίσως επιφέρει δεινά στην Ελλάδα.
Οι προγνώσεις για ανεξέλεγκτη χρεωκοπία της Ελλάδας επανέρχονται.
Εκτός από πίεση, τώρα απηχούν ένα υπαρκτό σενάριο. Και οφείλουμε να σημειώσουμε τις διαρκείς προσπάθειες του Ζ.Κ. Γιουνκερ να ανακόψει τις επιθέσεις κατά της Ελλάδας.
Ενώ λοιπόν έφτασε η ώρα όπου δρομολογούνται οι σοβαρές εξελίξεις, διαθέτουμε λίγες δυνατότητες πίεσης.
Χάσαμε το τρένο με ευθύνη του “διδύμου της συμφοράς”.
Το οποίο με τις καταστροφικές, αρχικές υποχωρήσεις άνοιξε την πόρτα της Κολάσεως.
Είτε αποφασισθεί να τυπωθεί χρήμα είτε/και το χρέος «κουρευτεί» περαιτέρω, οι Γερμανοί νοούν ότι ή θα κάνουμε ό,τι θέλουν ή, με κάποιον τρόπο, θα δούμε την έξοδο. Γι’ αυτό πιθανόν θα ζητηθεί πλέον και η υπογραφή Τσίπρα.
Χωρίς να παραβλέπεται στις εξελίξεις η παράφρων μεταβλητή των ολλανδικών εκλογών.
Τι μένει, εκτός από έκρηξη;
Πλοήγηση που αποφεύγει τα μεγάλα κύματα.
Ρότα προς το νοούμενο από την πλειοψηφία εθνικά συμφέρον.
Ευνόηση μας από «καραμπόλα» τρίτων συμφερόντων.
Κι αυτό που φέρεται να συνέστησαν κάποιοι : «φροντίστε να μην είστε οι πρώτοι που θα βγείτε από το ευρώ».

Ελπίδα στο Όραμα

Από Ανδρέας Κούτρας | News247.gr  

 

Ο καλεσμένος μας κύριος Δοξιάδης έχει συγγράψει ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία  «Ο Θείος Πέτρος και η εικασία το Γκόλντπμαχ». Είναι αγαπημένο για δύο λόγους. Πρώτον γιατί είμαι μαθηματικός και δεύτερον γιατί είχα και εγώ ένα θείο που τον έλεγαν Πέτρο. Ο θείος  Πέτρος, λοιπόν, ο δικός μου θείος, δεν είχε εύκολη ζωή. Η εφηβεία του διακόπηκε απότομα όταν στα 12 χρόνια του μπήκε σε ένα καράβι με την μητέρα του και τις αδερφές του πρό-σφηκας (υποτιμητικός όρος  της εποχής) για την μητέρα πατρίδα.

Η Ελλάδα παίζει συχνά τις Τρωάδες του Ευριπίδη στην πραγματικότητα. Ο ποδονίφτης και οι ποδαράδες (περιοχή Νέας Ιωνίας, Φιλαδέλφια) θα ήταν για χρόνια το σπίτι του, χαμάλης ως έφηβος η πρώτη του δουλειά στην αγορά. Στο στρατό κάθε εύστοχη βολή ήταν και ένα μπαγκλαβαδάκη για αυτό και σημάδευε καλά. Λίγα χρόνια αργότερα με ατομική πρόσκληση επιστράτευσης θα βρεθεί από τον Αύγουστο του 1940, προφυλακή σε Σύνταγμα πεζικού στα Ελληνο-Αλβανικά σύνορα. Ο στρατός τον είχε κατατάξει ως δεινό σκοπευτή. Την 4η μέρα βρέθηκε σε ορεινό χειρουργείο με σακατεμένη την αριστερή του πλευρά. Ο μπακλαβάς εντέλει του στοίχισε ακριβά. Η πατρίδα του αναγνώρισε 25% αναπηρία και μειωμένη σύνταξη συν μία ωραία καρφιτσούλα που έγραφε ανάπηρος πολέμου.
Γιατί τα λέω όλα αυτά. Γιατί και ο θείος Πέτρος είχε όνειρα και όραμα σαν παιδί και έφηβος. Και είχε όλες τις προϋποθέσεις να τα εκπληρώσει.  Ήταν καλός στα μαθηματικά και την ιστορία και μέχρι τα βαθιά γεράματα του διάβαζε συνέχεια. Του άρεσε η τέχνη η ζωγραφική  και ο κινηματόγραφος. Όμως τα όνειρα του δίχως να το ξέρει αλλοιώθηκαν σημαντικά μετά από κάποιες εκλογές το 1920 στην μακρινή και άγνωστη για αυτόν τότε Ελλάδα.
Το 2010 η Ελλάδα υποχρεώθηκε στην εφαρμογή ενός προγράμματος δημοσιονομικής σωτηρίας. Το πρόγραμμα είχε θέσει ως στόχους, μεταξύ άλλων, την ταχύτατη μείωση του ελλείμματος και την εσωτερική υποτίμηση για να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα όπως επίσης και πλήθος διαρθρωτικών και  παραγωγικών αλλαγών με σκοπό το σπάσιμο των μονοπωλίων, ιδιωτικών και δημόσιων.
Η μείωση του ελλείμματος που στηρίχθηκε σε φοροεπιδρομές και σε οριζόντιες περικοπές  μισθών και συντάξεων ήταν εντυπωσιακή και ίσως χωρίς παγκόσμιο ιστορικό προηγούμενο. Όμως κατά γενική ομολογία το πρόγραμμα απέτυχε. Γιατί απέτυχε; Οι περισσότεροι αναλυτές επικεντρώνονται κυρίως σε τεχνικά οικονομικά στοιχεία, όπως:
*Στην ταχύτητα και άνιση κατανομή των μέτρων δημοσιονομικού δηλαδή εισπρακτικού χαρακτήρα.
*Στην απρόσμενα μεγάλη ύφεση.
*Στην βραδύτητα των διαρθρωτικών αλλαγών πχ. στο άνοιγμα των επαγγελμάτων.
*Σε ένα υπέρμετρα-φιλόδοξο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων όπως επίσης και
στον στόχο ή Ελλάδα να έχει χρέος 150% του ΑΕΠ μετά από όλο αυτό το μαρτύριο. Νούμερο εκπληκτικά μεγάλο αν αναλογιστούμε πως εισήλθαμε στη κρίση με 115% και η συνθήκη του Μάαστριχ επιτρέπει 60%. Το 150% αργότερα έγινε 120%.
Σε μεγάλο ποσοστό όλα τα προηγούμενα εξηγούν το  ΠΩΣ και όχι το ΓΙΑΤΙ της αποτυχίας. Το γιατί  έχει, διαφορετικές αιτίες. Βρίσκετε στην έλλειψη οράματος για μια σύγχρονη Ελλάδα. Βρίσκετε στη απουσία δομών και εμπιστοσύνης προς το κράτος. Αυτό που ο καθ. Ηλιας Παπαιωάννου ονομάζει κοινωνικό κεφάλαιο. Εγώ το λέω παραδόσεις, αξίες, πολιτιστική παραγωγή ενός λαού. Αυτές αποτελούν τον κοινωνικό πλούτο ενός λαού που αποταμιεύετε αργά αλλά σταθερά. Λείπει το πραγματικό όραμα. Η ενωμένη Ευρώπη και τα ιδανικά της δεν έγιναν κτήμα της Ελληνικής κοινωνίας. Αυτό που έγινε ήταν οι  επιδοτήσεις.
Η δημοκρατία εξευτελίστηκε σε σχεδόν κληρονομική. Η δημοκρατία δεν τελειώνει το βράδυ των εκλογών. Σημαίνει δημοκρατική συμπεριφορά στην καθημερινή μας ζωή. Ακέραιοι, ανεξάρτητοι δημοκρατικοί θεσμοί και οργανισμοί δεν ρίζωσαν στο Ελληνικό κράτος ή πολύ γρήγορα αλώθηκαν κομματικά. Ζητήσαμε από το Κράτος να μας δώσει τα πάντα. Ξεχάσαμε πως ένα κράτος που έχει τη δύναμη να μας τα δώσει όλα, έχει και την δύναμη να τα πάρει όλα. Λιγότερο κράτος και ανεξάρτητοι θεσμοί και οργανισμοί αποτελούν και αυτοί ένα όραμα.
Πολλά μπορούν να γίνουν προς αυτή την κατεύθυνση, όπως
*Αλλαγή Συντάγματος, λιγότερες εξουσίες στην εκάστοτε κυβέρνηση.
*Δημιουργία νέου σώματος με ανεξάρτητες δυνατότητες ελέγχου.
*Δημιουργία φορέα άμεσης δημοκρατίας. Η τεχνολογία πλέον το επιτρέπει
Το πρόγραμμα επίσης, απαιτούσε μια σημαντική μείωση της εθνικής κυριαρχίας. Όμως η εθνική κυριαρχία δεν εκλάπη από κανένα. Χάθηκε διότι το πολιτικό μας σύστημα αποφάσισε να μην την εξασκήσει (Στην Βρετανία λένε Use it or lose it). Οι Ελληνικές κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών αποποιήθηκαν του φυσικού κυριαρχικού δικαιώματος του «κυβερνείν». Αντί αυτού μοίραζαν ξένα χρήματα και ουτοπικές υποσχέσεις και πέρναγαν τον λογαριασμό, το μουτζούρη, στον επόμενο. Το δικαίωμα του «κυβερνείν» είναι και αυτό ένα όραμα.
Ο νεποτισμός και η διαφθορά ήταν και είναι κυρίαρχο στοιχείο της καθημερινής επιβίωσης. Το κράτος είναι ανοικτό και αρωγός κυρίως στους  κομματικώς ενταγμένους. Η αξιοκρατία και εντιμότητα είναι και αυτή όραμα.
Οι λόγοι και οι μηχανισμοί λήψεως αποφάσεων φαίνονται σκοτεινοί. Υπάρχει έλλειμμα δικαιοσύνης, ισονομίας και κράτους δικαίου. Οι νόμοι πάντα γίνονται δρακόντειοι αλλά η εφαρμογή τους πάντα λιλιπούτεια. Είναι διαχρονικό φαινόμενο όσοι δεν συμβιβάζονται με την φαυλότητα να μεταναστεύουν στερώντας την Ελλάδα από νέες ιδέες, επιχειρηματικότητα και δυναμισμό. Υπάρχει αιμορραγία κεφαλαίων αλλά και εγκεφάλων προς το εξωτερικό. Η διαφάνεια  και ισονομία είναι και αυτή όραμα.
Όλα αυτά είναι συμπτώματα ενός αποτυχημένου κράτους και μίας κοινωνίας με πολλούς κακοήθεις όγκους.
*Θα μπορούσαν πολλά να διορθωθούν αν είχαμε για παράδειγμα:
Ψήφιση «Νόμου δημοσιονομικής ευθύνης». Αν πολιτικό ή εκλεγμένο πρόσωπο παραβεί το ψηφισμένο προϋπολογισμό (Νόμος του Κράτους) χάνει το δικαίωμα του εκλέγεσθαι στις επόμενες εκλογές.
*Μείωση των ποινών σε χρηματικά πρόστιμα αλλά άμεση και εκτεταμένη εφαρμογή.
Μεγάλο μέρος της κοινωνίας δεν έχει κατανοήσει ή αρνείται να πιστέψει την αναγκαιότητα των διαρθρωτικών αλλαγών που πρέπει να γίνουν όχι μόνο στην οικονομία αλλά και στην ίδια την κοινωνία, στην προσωπική μας συμπεριφορά. Το πρόγραμμα λοιπόν απέτυχε γιατί δεν υπήρχε στόχος και όραμα. Οι πολίτες αρνούνται τις ευθύνες τους ακολουθώντας πιστά το παράδειγμα και τα διδάγματα των κυβερνώντων. Αρνούνται επίσης να δεχθούν, και δικαιολογημένα, την εφαρμογή σκληρών μέτρων από ανθρώπους και κόμματα που για χρόνια ήταν μέρος και συντηρούσουν την φαυλότητα. Η πραγματικότητα είναι πως με υλικά κατεδαφίσεως σπίτι δεν χτίζετε. Καινούργιες και όχι ανακυκλωμένες πολιτικές δυνάμεις είναι όραμα.
Η Ελλάδα δυστυχώς εξελίσσεται όλο και περισσότερο σε μια εσωστρεφή και μονοδιάστατη χώρα πού εξοστρακίζει κάθε είδους διαφορετικότητας, δημιουργίας, ελεύθερης σκέψης και ανεξάρτητης δράσης. Οτιδήποτε δεν συνάδει με τα πρότυπα ενός κακόβουλου λαϊκιστικού Εθνικισμού ή πατριωτισμού και μιας αναχρονιστικής Ελληνορθόδοξης κουλτούρας συνθλίβεται ως αντεθνικό. Ο ευρωπαϊκός διαφωτισμός, η εκκλησιαστική μεταρρύθμιση και η επιστημονική επανάσταση δεν αποτέλεσαν σημαντικό μέρος του κοινωνικού κεφαλαίου στην σύγχρονη Ελλάδα.  Η ανοχή στην διαφορετικότητα και ο σεβασμός είναι όραμα.
Σε αυτή την κατεύθυνση:
*Ο πλήρης διαχωρισμός εκκλησίας κράτους αποτελεί ακόμα ένα όραμα που πρέπει να γίνει πραγματικότητα.
Η πολιτική αλητεία και απάτη είναι σαν την Λερναία Ύδρα. Δίνει σημάδια κατάρρευσης ή κόπωσης ενώ ταυτόχρονα νέα φαύλα ή φασιστικά κόμματα ξεπηδούν. Το στοίχημα για εμάς,  που δεν πρέπει να χάσουμε, και για αυτό είμαστε εδώ, είναι να σπάσουμε τον φαύλο κύκλο και να σκοτώσουμε την Λερναία Ύδρα. Άλλες ευκαιρίες μπορεί να μην μας δοθούν. Είναι αναγκαίο να αντικαταστήσουμε το τέρας με κάτι καλύτερο και να μήν αφήσουμε την φαυλότητα να κυριαρχήσει για άλλη μια φορά.
Το μέλλον, τα όνειρα, και το όραμα μιας σύγχρονης, φιλελεύθερης δημοκρατίας, μιας ανοικτής αλλά και ανεκτικής κοινωνίας βρίσκονται σε κίνδυνο. Και λέω όραμα γιατί δυστυχώς δεν ήταν πραγματικότητα. Μέχρι και η ελπίδα για όραμα βρίσκετε σε κίνδυνο. Η ελπίδα είναι όραμα και το όραμα η μόνη ελπίδα.
Το όραμα και οι στόχοι που πρέπει να ορίσουμε είναι να αρχίζουμε να δημιουργούμε κοινωνικό και πολιτιστικό πλούτο. Να θέσουμε τις βάσεις για μια σύγχρονη, φιλελεύθερη Ελλάδα. Ο οικονομικός πλούτος θα έρθει ως συνέπεια. Πατριώτης είναι αυτός που παράγει μέλλον και όχι μόνο ο προσκολλημένος στο παρελθόν.
Το πείραμα της δημιουργίας του σύγχρονου Ελληνικού Κράτους, πέτυχε ως προς τη λέξη Ελληνικό αλλά απέτυχε ως προς τη λέξη Κράτος. Είναι στο χέρι μας να το διορθώσουμε. Δεν χρειαζόμαστε ούτε εθνάρχες ούτε εθνοσωτήρες για αυτό αλλά συμμετοχή στο όραμα για μια ευρωπαϊκή ανθρώπινη Ελλάδα. Το τίμημα της αποχής μας θα είναι η απώλεια του μέλλοντος.
Ο θείος Πέτρος, ο δικός μου θείος, δεν ήταν απορριπτέος από την οικογένεια ούτε αποτυχημένος για μας, όπως ο Πέτρος του μυθιστορήματος. Ήταν ο ήρωας που έσωσε την οικογένεια, με την θυσία των δικών του ονείρων. Κάθε Ελληνική οικογένεια έχει και ένα θείο Πέτρο και η ιστορία της Ελλάδος είναι γεμάτη από ανεκπλήρωτα όνειρα και χαμένες ευκαιρίες. Ας έχουμε τουλάχιστον το άλλοθι ότι προσπαθήσαμε να την αλλάξουμε.

Ένα στα δύο Ελληνόπουλα, θύμα σωματικής βίας

Από Χρήστος Δεμέτης | News247.gr 

 

Ένα στα δύο παιδιά που φοιτούν σε Δημοτικά, Γυμνάσια και Λύκεια στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και την Κρήτη, έχει υποστεί σωματική βία, ενώ ένα στα δέκα παιδιά σεξουαλική βία.

Τα στοιχεία αυτά προκύπτουν  από έρευνα που διενήργησε η Διεύθυνση Ψυχικής Υγείας και Κοινωνικής Πρόνοιας του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού τα τελευταία τρία χρόνια σε 12.000 παιδιά που φοιτούν στην ΣΤ' Δημοτικού, την Α' Γυμνασίου και την Α' Λυκείου σε σχολεία της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και της Κρήτης. Η έρευνα διεξήχθη στο πλαίσιο του Ερευνητικού Προγράμματος BECAN (Επιδημιολογική Μελέτη για την Κακοποίηση και Παραμέληση του Παιδιού στα Βαλκάνια).
Τα αποτελέσματα ήταν αποκαλυπτικά του μεγέθους του φαινομένου. Περίπου ένα στα δύο παιδιά ανέφεραν ότι υπέστησαν στο ενδοοικογενειακό ή κοινωνικό περιβάλλον (εκτός σχολείου) σωματική βία και ένα στα δέκα παιδιά σεξουαλική κατά τη διάρκεια μόνο της τελευταίας χρονιάς.
Σοκαριστικά τα στοιχεία
-Ένας στους δύο μαθητές Δημοτικού, Γυμνασίου και Λυκείου στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και την Κρήτη, έχει υποστεί σωματική βία.
-Ένα στα δέκα παιδιά έχει υποστεί σεξουαλική βία κατά τη διάρκεια μόνο της τελευταίας χρονιάς.
-76,8% των παιδιών ανέφερε ότι έπεσε θύμα σωματικής βίας κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας του σωματική βία, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό που ανέφερε σεξουαλική βία είναι 16,2%.
Ο "νόμος της σιωπής"
Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το στοιχείο ότι οι περιπτώσεις κακοποίησης ή παραμέλησης ανηλίκων αναφέρθηκαν στις Αρχές σε ποσοστό χαμηλότερο του 1%, γεγονός που, σε συνάρτηση με τις αναφορές των ίδιων των παιδιών, δείχνει το μεγάλο χάσμα ανάμεσα στα κρούσματα που λαμβάνουν χώρα και σε εκείνα που τελικά καταγγέλλονται ή αναφέρονται στις αρμόδιες υπηρεσίες στη χώρα μας.
Το παραπάνω στοιχείο προκύπτει από παράλληλη έρευνα της Διεύθυνσης Ψυχικής Υγείας σε συνεργασία με 153 φορείς υγείας, πρόνοιας, δικαιοσύνης και δημόσιας τάξης του δημόσιου ή μη κυβερνητικού τομέα σε Αττική και Κρήτη. Από την έρευνα αυτή προκύπτει, εξάλλου, ότι μόνο το 2010 καταγράφηκαν περίπου 4.500 αναφορές κακοποίησης ή παραμέλησης ανηλίκων (μέχρι 18 ετών).
Η έρευνα έγινε σε αντιπροσωπευτικό δείγμα του γενικού παιδικού πληθυσμού που ανήλθε σε 60.000 παιδιά και τους γονείς τους, μια έρευνα που επιπρόσθετα συμπεριέλαβε πάνω από 1.000 φορείς και οργανισμούς παιδικής προστασίας που δέχονται καταγγελίες κακοποίησης και παραμέλησης παιδιών. Στο πρόγραμμα συμμετέχουν πανεπιστήμια και μη κυβερνητικές οργανώσεις βαλκανικών χωρών.
Τα αποτελέσματα του ερευνητικού προγράμματος BECAN για την κακοποίηση και παραμέληση παιδιών σε Ελλάδα, Κροατία, Βουλγαρία, ΠΓΔΜ, Σερβία, Βοσνία Ερζεγοβίνη, Ρουμανία, Τουρκία και Αλβανία θα παρουσιαστούν σε διεθνές συνέδριο με θέμα "Το φάσμα της κακοποίησης- παραμέλησης των παιδιών στα Βαλκάνια και τον κόσμο εν μέσω κρίσης" την Πέμπτη και την Παρασκευή στην Αθήνα.
Παρά την έκταση της παιδικής κακοποίησης, ελάχιστες περιπτώσεις καταγγέλλονται και ακολουθούν τον δρόμο της δικαιοσύνης. Ενδεικτικό είναι ότι οι περιπτώσεις κακοποίησης ή παραμέλησης ανηλίκων που αναφέρθηκαν στις Αρχές δεν φτάνουν καν το 1%.
Όσοι θέλουν να καταγγείλουν περιστατικό παιδικής κακοποίησης, μπορούν να επικοινωνήσουν με το "Χαμόγελο του παιδιού" στην εθνική γραμμή για τα παιδιά SOS 1056.

Στα Λύκεια ...

Σάββατο, 30 Ιουνίου 2012

Θρασύβουλος Κων. Μαχαίρας

Φυσικός

Γενικού Λυκείου Αγριάς

Οι μεταρρυθμίσεις-πυροτεχνήματα των τόσων και τόσων Υπουργών Παιδείας, με τους

τόσους και τόσους ειδικούς συμβούλους τους σε παιδαγωγικά και εκπαιδευτικά θέματα και

με τους τόσους και τόσους αναθεωρητές και ειδήμονες οδήγησαν τα Σχολεία της

Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και άρα όλο το εκπαιδευτικό μας σύστημα σε ζοφερή

κατάσταση η οποία ανάγλυφα αποτυπώνεται στον παρακάτω έλεγχο ενός «υποθετικού» (;;;)

μαθητή της Α΄ Λυκείου...

Ο μαθητής αυτός, που από τις 11 γραπτές εξετάσεις στις οποίες

κλήθηκε να συμμετάσχει στις 8 ή δεν προσήλθε ή ήρθε και έγραψε

για μηδέν, προάγεται με γενικό βαθμό 9,5 !!!!!

ΕΛΕΓΧΟΣ ΕΠΙΔΟΣΗΣ ΜΑΘΗΤΗ Α΄ ΛΥΚΕΙΟΥ

Μέσος όρος

Τελική

βαθμολογία

(με τα μαθήματα

κατά κλάδους)

Θρησκευτικά 15

Αρχαία 4

Νέα (λογοτεxνία) 4

Νέα (γλώσσα) 4

Ιστορία 9,5

Άλγεβρα 4

Γεωμετρία 4

Φυσική 4

Χημεία 4

Βιολογία 4

Ξένη γλώσσα 15

Ερευνητική εργασία15

Ο παραπάνω έλεγχος επίδοσης αποτελεί τη «χειρότερη» προφορική βαθμολογία για

μαθητή της Α΄ Λυκείου, εκτός ελαχίστων δακτυλοδεικτούμενων «ειδικών» περιπτώσεων σε

όλη την Ελλάδα.

Ο λόγος είναι προφανής.

• Ελάχιστοι καθηγητές (έως κανένας) βάζουν σε μαθητή προφορικά κάτω από 8,

έστω και αν ο μαθητής αξίζει για -7. Συνήθως βάζουν πάνω από 10.

Η εμπειρία μου δηλαδή ως 3ασκάλου σε Ελληνικό Λύκειο, μου λέει ότι τα οχτάρια

στην προφορική βαθμολογία του μαθητή είναι τελείως πλασματικά και οφείλονται

κυριολεκτικά στην «ελεημοσύνη» του καθηγητή. Ο μαθητής αυτός αξίζει για πολύ

παρακάτω από 8.

• Η βαθμολογία των Θεολόγων, με μεγάλη πιθανότητα έως βεβαιότητα, κυμαίνεται

συνήθως από 18 έως 20.

• Η βαθμολογία των καθηγητών Αγγλικής φιλολογίας, με μεγάλη πιθανότητα έως

βεβαιότητα, κυμαίνεται συνήθως από 17 έως 20

Παρατηρήσεις γενικές

1) Καθένα από τα μαθήματα Θρησκευτικά, Αγγλικά, Ιστορία και Ερευνητική Εργασία

(Project) έχει μόνο του την ίδια αξία που έχουν μαζί τρία μαθήματα: η Φυσική, η Χημεία και

η Βιολογία.

Καθένα από τα μαθήματα Θρησκευτικά, Αγγλικά, Ιστορία και Ερευνητική Εργασία

(Project) έχει μόνο του την ίδια αξία που έχουν μαζί τρία μαθήματα: τα Αρχαία, η

Νεοελληνική Λογοτεχνία και η Νεοελληνική Γλώσσα

Καθένα από τα μαθήματα Θρησκευτικά, Αγγλικά, Ιστορία και Ερευνητική Εργασία

(Project) έχειμόνο του την ίδια αξία που έχουν μαζί δύο μαθήματα: η Άλγεβρα και η

Γεωμετρία.

Αυτό σημαίνει ότι ένα παιδί που ξέρει καλά Αγγλικά ώστε να εξασφαλίσει 20

προφορικά και γραπτά και κάνει καλά το σταυρό του ώστε να εξασφαλίσει 20 στα

Θρησκευτικά, δε χρειάζεται να διαβάσει τίποτε άλλο όλη τη χρονιά και δε χρειάζεται

να γράψει εξετάσεις σε κανένα άλλο μάθημα.

Θα περάσει έτσι κι αλλιώς...

2) Ο μαθητής του παραπάνω ελέγχου επίδοσης είναι ουσιαστικά αμόρφωτος

και το ίδιο αμόρφωτος θα μείνει στη Β΄ Λυκείου όπου θα επικρατήσει το ίδιο πνεύμα.

Αμόρφωτος θα τελειώσει το Λύκειο και αμόρφωτος θα αποτελέσει μέρος του κοινωνικού

μας μωσαϊκού.

3) Ο μαθητής του παραπάνω ελέγχου επίδοσης είναι ουσιαστικά αμόρφωτος και κανείς

ΠΟΤΕ δε θα ζητήσει ευθύνες από την Πολιτεία που τον άφησε αμόρφωτο διότι:

• Ο μαθητής «βολεύτηκε», μιας και δεν έμεινε στην ίδια τάξη, ακόμη και

χωρίς καμιά απολύτως προσπάθεια. Χωρίς καθόλου μα καθόλου διάβασμα όλη τη

χρονιά και χωρίς να πάει να γράψει σε οκτώ βασικότατα μαθήματα (ΜΗΔΕΝ ΣΕ 8

ΓΡΑΠΤΑ) πέρασε την τάξη.

Ο μαθητής αυτός ερχόταν και έφευγε από το Λύκειο μόνο και μόνο για να μη

ξεπεράσει το όριο των απουσιών και για να έχουν όλοι στον περίγυρό του την

ψευδαίσθηση ότι «πάει Σχολείο».

Αυτός ο μαθητής δεν έμαθε ΤΙΠΟΤΕ γιατί δε χρειάστηκε τίποτε να μάθει για να

περάσει τις τάξεις του Λυκείου

• Οι γονείς του μαθητή «βολεύτηκαν», γιατί το παιδί τους «δεν έμεινε στην

ίδια τάξη»...

Το γεγονός βέβαια ότι το παιδί τους ποτέ δε διάβασε και ότι ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ δεν

ξέρει γράμματα δεν τους ανησυχεί καθόλου.

• Οι καθηγητές των 3ημόσιων Σχολείων «αποβάλλουν» σιγά σιγά το άγχος της

μόρφωσης ανθρώπων και «παραιτούνται», μιας και βλέπουν την Πολιτεία την οποία

υπηρετούν να τους ζητά σχεδόν άμεσα και επιτακτικά αυτό ακριβώς! Να μη

μορφώνουν!

• Οι καθηγητές των φροντιστηρίων συνηθίζουν σιγά σιγά στο να μη βοηθούν τη

μόρφωση των νέων ανθρώπων, συνηθίζουν στο να μη προσφέρουν γνώση

ουσιαστική στους μαθητές, αλλά να τους τροφοδοτούν με καταστροφικές και χωρίς

νόημα (α-νόητες) τεχνικές εισόδου στα ΑΕΙ και στα ΤΕΙ

• Η Πολιτεία «βολεύτηκε», γιατί κανείς δε θα της ζητήσει ευθύνες για τους

μηχανισμούς της που παράγουν αμόρφωτους ανθρώπους...

Τελικά όλοι βολεύτηκαν!

Ο παραπάνω μαθητής θα περάσει τις τάξεις χωρίς να έχει διαβάσει καθόλου, χωρίς να έχει

«κουραστεί» καθόλου, χωρίς να έχει ασχοληθεί καθόλου με το Σχολείο του...

Ο μαθητής αυτός θα πάρει απολυτήριο Λυκείου ως χάρισμα. Θα το πάρει χωρίς να το

δικαιούται...

Και η Ελληνική Πολιτεία, που ποτέ δεν είχε πρόταση μόρφωσης νέων ανθρώπων (βλέπε τα

διαλυμένα δημόσια σχολεία των καταλήψεων) γιατί ποτέ δεν προσδιόρισε τους στόχους των

διαφόρων βαθμίδων εκπαίδευσης, η Ελληνική Πολιτεία που ποτέ δεν είχε προτάσεις και

επαγγελματικές διεξόδους για τα παιδιά της, δε θα λογοδοτήσει σε κανέναν...

Παρατηρήσεις για την κοινωνία των ανθρώπων

Ο παραπάνω έλεγχος επίδοσης με τον οποίο εξασφαλίζεται η προαγωγή του μαθητή, είναι

σήμα κινδύνου.

Η συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών των Ελληνικών Λυκείων θα μείνουν

κυριολεκτικά αμόρφωτοι, γιατί θα επιλέξουν να περάσουν τις τάξεις του Λυκείου, χωρίς να

διαβάσουν και να γράψουν απολύτως τίποτε!!!

Η συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών δεν ξέρει να κάνει ούτε απλή διαίρεση! Και όταν

επιχειρήσει να γράψει κάτι, το κείμενό της θα πνιγεί στα ορθογραφικά λάθη και στις χωρίς

νόημα φράσεις που θα «συντάξει».

Το να απαιτήσουμε βέβαια από την πλειοψηφία αυτή των αμόρφωτων μαθητών να

καταλάβει κάποιο κείμενο αξιώσεων με ελληνικές όμορφες λέξεις απόδοσης μιας

πραγματικότητας ή να αντιληφθεί τον προβληματισμό κάποιου σημαντικού συνανθρώπου

τους, είναι όνειρο θερινής νυκτός.

(Μη βλέπετε τις βαθμολογίες στις Πανελλαδικές Εξετάσεις. Η συντριπτική πλειοψηφία των υποψηφίων δεν

ξέρει καν τί γράφει!!!! Ακολουθεί φροντιστηριακές συνταγές για να περάσει σε σχολή έστω και αν δε ξέρει τί της

γίνεται...)

Παρατηρήσεις που βαραίνουν το Υπουργείο Παιδείας

«Ειδικοί του Υπουργείου Παιδείας» με «παράξενα» πτυχία και με «περίεργες» σπουδές,

που τις πιο πολλές φορές δεν έχουν καμιά σχέση με το αντικείμενο που θα ελέγξουν, θα

διαμορφώσουν και θα παραδώσουν για μόρφωση, διαγκωνίζονται στους διαδρόμους του

Υπουργείου Παιδείας, εξυπηρετώντας «περίεργους» στόχους και θυσιάζοντας στο βωμό της

ματαιοδοξίας τους τον πολιτισμό των νέων ανθρώπων...

Επίλογος:

Με δεδομένο το γεγονός ότι ανυπόληπτα 3ημόσια Λύκεια θα παράγουν όλο και πιο

αμόρφωτους ανθρώπους, η απάντηση στο παρακάτω ερώτημα είναι θέμα προσωπικής και

κοινωνικής ευθύνης:

«Τελικά για όλα αυτά φταίνε κάποιοι ανίκανοι-ματαιόδοξοι (Υπουργοί, Γραμματείς,

μεγαλοστελέχη, ειδικοί κ.λ.π.) κάποιου συγκεκριμένου υπουργείου ή μήπως όλα είναι τμήμα

ενός μηχανισμού που δομήθηκε με βάση κάποιο απάνθρωπο σχέδιο που κάποιοι το υπηρετούν

πιστά;

Κι αν είναι έτσι κι εμείς δεν αντιδρούμε, μήπως το κάνουμε γιατί ήδη έχουμε μετατραπεί σε

έρμαια μιας πορείας, που έχει αρχίσει προς την κοινωνία του Orwell;»